CHAPTER 31
Still Leonardo POV
Pagdilat ko, dama ko pa rin ang kirot sa bawat bahagi ng katawan ko. Kahit pa sinabi ng doktor na naging matagumpay ang operasyon, ramdam kong hindi pa ako tuluyang gumaling. Pero wala sa pisikal na sakit ang isip ko ngayon—ang bawat segundo na lumilipas, ang bawat pintig ng puso ko, ay nagbabadya ng desperasyon.
“Celestina…” mahina kong bulong habang nakatingin sa kisame ng ospital. Ang mga imahe niya kasama ang kambal namin ay paulit-ulit na bumabalik sa isip ko. Ang takot sa mga mata niya, ang iyak ng mga anak ko habang sapilitang dinadala ni Adrian—lahat iyon ay parang sunog na hindi ko maapula.
Nagdesisyon ako. Hindi ko hahayaang magtagumpay si Adrian. Hindi ko hahayaang saktan niya si Celestina at ang mga anak namin. Pinilit kong tumayo mula sa kama,
