[AZALEA CHANDRIA MONTAJES POV]
Ang yakap ni Larzen ay hindi ko agad tinanggap. Gusto ko pa ring magalit. Gusto ko pa ring ilayo ang sarili ko sa kahit anong pakiramdam—kasi masakit.
Masakit mawalan. Masakit ang maiwan. Masakit mahalin ang mundong kayang kunin ang lahat ng meron ka.
Pero habang yakap niya ako, habang pinapakinggan ko ang t***k ng puso niya na para bang sinasabi,
“Andito lang ako,”… at nang dahil dun ay unti-unti akong napagod.
Napagod akong lumaban sa lungkot.
Napagod akong pigilan ang sarili kong umiyak sa mga bisig ng taong hindi ko maintindihan kung bakit andito pa rin.
At sa unang pagkakataon, pinayagan kong madurog ako sa harap niya.
“Larzen…” mahinang sambit ko, nakasubsob sa balikat niya.
“Hindi ko alam kung paano mabubuhay nang wala si lola. Wala na akong p
