Chapter 37
Tatlong buwan na ang nakalipas. Masayang masaya ako dahil nagkaayos na kami ni mama ko pati si ate. Parang nanaginip ako di ako makapaniwala. Kahit papaano naiibsan na mga sakit na aking nararamdaman.Isang taon na siyang wala. Pero walang araw na di ko siya maalala miss na miss ko na siya diko pa rin maiwasan ang umiyak tuwing naalala ko siya. Lagi kong pinag mamasdan ang singsing na iniwan niya na di man lang niya nasuot sa akin.
May mga araw na sobrang lungkot ng mga anak ko tuwing naalala nila ang kanilang ama. Dito na kami kina mama nakatira. kinuha niya kaming mag iina siya na nag aalaga kay baby Violet isinasama niya sa palengke araw araw. Si ate naman ang nagsusundo sa mga anak ko tuwing labas niya sa trabaho nito.
"April anak, matagal ko ng gustong tanungin saiyo ito
