Mr. Tubero

Binosyo ang gabi, pero ang hangin sa loob ng Villa Corazón ay may sipa na hindi maiintindihan. Sa lahat ng silid, may kwento, may ingay, may sekreto. Pero sa opisina sa ikalawang palapag, nananatiling tinalico si Estrell. Nakaupo siya sa kanyang lamesa, nakasuot ng puting blouse na bahagyang hapit sa kanyang dibdib, at itim na paldang lampas-tuhod. Wala siyang suot na bra isang lihim na ginagawa lamang niya kapag gabi, kapag walang makakakita, kapag pakiramdam niya’y ligtas siyang maging siya. Pinagmasdan niya ang form na nasa harap niya work order ng sirang gripo sa silid 205. Hindi ito ang una. Laging may nasisirang gripo tuwing Wednesday night. At laging si Luis Aguilar ang tinatawag. Kinagat ni Estrell ang kanyang labi. Hindi niya alam kung ang init na bumabalot sa kanyang balat ay dahil sa pagkakakuryente ng aircon… o dahil sa pagbasa ng pangalan ng lalaking iyon. Luis. Tubero sa papel. Misteryo sa katotohanan. 8:45 PM Ang halakhakan mula sa hallway ay bumalot sa paligid habang lumabas si Luis sa elevator. Suot niya ang paboritong gray na shirt—manipis, basa ng pawis, dikit na dikit sa kanyang matipunong dibdib. Bitbit niya ang kanyang toolbag. Ang kanyang mga braso, puno ng muscle at banayad na ugat, ay parang likhang sining na isinaboy ng Diyos sa gitna ng kakulangan. Pinilit niya siya ni Jo, ang Room 106 fitness coach. "Luis… may problema rin yata shower ko. Gusto mo bang ikaw ang mag-shower doon?" in unison with a kindat. Smiled lang si Luis, panggitnaan ngunit may pilit, at continued walking. Sanay na siya sa ganito. Wala pong hinahangad pansin mula sa kanya. Pero wala rin siyang tinatanggi. Tahimik lang siya. Mapagmasid. Walang emosyon maliban kung siya na ang nasa ilalim ng lababo. But tonight, felt niyang may heavier-than-all-along matang na sumaswab sa lahat ng flirt Being thrown his way by the maidens. Paalam niya, ay nandito siya. Estrell, standing by the ledge, arms crossed, not an eyelash blinked towards him. Inside the office "Ano bang ginagawa mo tuwing may nasisirang gripo, Luis?" asked Estrell while watching Luis cover his sleeves. "Lagi silang may reklamo. Laging sila ang nagpapatawag." "Trabaho ko lang, Ma'am," malamig na sagot ni Luis. Ngunit may ngiti sa sulok ng kanyang bibig, tila may alam siyang hindi sinasabi. Lumapit si Estrell. Bahagyang lumalim ang kanyang paghinga nang maamoy niya ang pinaghalong langis, pawis, at pabangong lalaking amoy panganib. "Luis…" bulong niya. "May… may problema rin yata ang gripo sa banyo ko." Tumigil ang lalaki. Itinulak ang pinto ng opisina. Isinara ito. Sabay silang natahimik. "Sure ka bang sirang gripo. o ikaw ang gusto mong ayusin ko?" asked Luis, almost kneeling, as the eyes were glued to his shaven face. Estrell didn't answer. Turned around. Made a beeline to the small office restroom. Opened the gripo. Umuugong. Umiikot. "Ikaw na ang humusga," said she, removing the clip of her hair. Fallen was the tuft of her hair on her shoulder. Turned around. "Tubero ka, 'di ba?" Tumayo si Luis mula sa pagkakaupo. Dahan-dahan siyang lumapit. Sa bawat hakbang ay tila humihigpit ang pagitan ng kanilang katawan at kagustuhan. Pagkarating niya sa likod ni Estrell, hinawakan niya ang gripo. Tumigil sa pag-ikot. "May luwag sa pagkakabit… pero hindi lang ito ang may luwag, Estrell." Napapikit ang babae. Lumapat ang palad ni Luis sa baywang niya. Mainit. Mabigat. Makapangyarihan. "Luis…" halos wala sa sariling bigkas ni Estrell. "Ako'y…" “I know,” sabat niya. “Pero hindi na ako tubero ngayon.” Isinandal niya si Estrell sa pader. Hinalikan sa batok dahan-dahan, parang sinisipsip ang lahat ng reserbang lakas ng babae. Napasinghap si Estrell. Di niya na napigilan ang sarili. Hinawakan niya ang batok ni Luis, ibinaling ang mukha nito at ginawaran ng halik. Mainit. Basa. Mapangahas. Nagtagpo ang kanilang mga labi sa pagitan ng pag-alma ng damdamin at pagputok ng matagal nang tinatagong pagnanasa. Dumausdos ang kamay ni Luis pababa hinahaplos ang hita ni Estrell, pilit binubuksan ang kanyang mga sikreto sa pamamagitan ng init ng kanyang daliri. “Sabihin mo kung ayaw mo,” bulong ni Luis habang ang daliri’y humahaplos na sa loob ng panty ni Estrell. But ang sagot lamang niya'y isang ungol malambing pero puno ng pagnanasa. Ito hindi halik lang. Ito hindi simpleng s*x. Ito'y pagbubukas ng pinto ng katauhan ni Estrell, na matagal nang nakakandado sa sarili niyang mundong pinaliligiran ng takot, prinsipyo, at pagkakait. Ngunit… Biglang may kumatok. Tok-tok-tok! "Ms. Estrell? Si Jo po 'to! May emergency po sa baba! May tubig na umaapaw!" Nagkatinginan sila. If Estrell, mapulang-mapula ang labi, buhok magulo. Luis, nakuha ng bahid ng pawis at kagat sa balikat ng kanyang shirt mula sa pagkasabik. Naghiwalay sila. Naputol ang init. "Later," bulong ni Luis. "'Di pa ako tapos." Ang boses ng kumakatok na si Jo ay nagsilbing malamig na tubig sa paglitaw na apoy sa pagitan nila Luis at Estrell. Kung alagatas lamang ang noise na yan, hindi sapat upang tuluyang alis lang ang init na nagsimulang bumalot sa buong katawan nila. Sa kahilaan ng pag-tigil ng kanilang halikan, nagpatuloy ang mabigat na hangin sa opisina. Humihingal si Estrell, kanyang dibdib ay taas-baba sa sobrang tensyon at pananabik. Si Luis, bagaman hayok na hayop na pinigilang kumawala, ay dahan-dahang lumapit muli at bumulong sa kanyang tenga: "Hindi kita pipilitin. Pero hindi rin kita bibitawan." Tumalikod si Luis, pinilit ang kanyang toolbag, at lumabas. Si Estrell ay naiwan, nanginginig hindi sa lamig kundi sa pagkabitin… sa pagnanasa. Ilang oras matapos ang kaguluhan sa ibaba. Tahimik na umuwi si Estrell sa kanyang kwarto sa third floor. Pinahirapan niya ang pinto, isinandal ang likod, at pinikit ang mga mata. Ngunit katyaktyaka, naroon pa rin ang sensoryo ng mainit na hininga ni Luis sa kanyang batok, ang haplos sa kanyang hita, ang kilig sa kanyang puson. Kumayo siya sa harap ng salamin. Tiningnan ang sarili. Her blouse was partially open, her labi had a remnant of halos on it. She removed the butones one by one… slowly… like as if opening again her tinangka pintuang of closure. Her phone rang. Luis: "Estrell. May naiwan ako sa opisina mo. Bukas pa ang pinto mo?" She was biting hard on her labi. Was it planned or a coincidence? She did not answer. Instead, she walked towards the door of her room. and opened it. Sa ilang saglit lang ay naroon na si Luis, basang-basa mula sa naayos niyang linya ng tubig. Suot pa rin ang parehong sando, ngayon ay halos dumikit na sa kanyang balat. Kita ang abs, kita ang buhok sa dibdib, kita ang titig na parang huhubad sa kanyang kaluluwa. "Pumasok ka," bulong ni Estrell. Sa loob ng kwarto. Walang salita. Tanging titigan. Tila nagsasalita ang kanilang mga mata. Mga mata ng taong may pinipigil. Mga matang sawang magpigil. Lumapit si Luis. Tiningnan siya mula ulo hanggang paa. "Estrell… sigurado ka ba?" Ang sagot niya ay isang hakbang palapit. Isa pa. Hanggang ang dibdib nila'y magkadikit. Inabot niya ang laylayan ng kanyang blouse, at dahan-dahang hinila pataas… hanggang lumantad ang kanyang hubad na katawan sa ilalim ng ilaw ng kwartong dim-light. Ang kanyang mga s**o nanginginig hanggang bahagya sa kaba at pananabik. Hindi pa ito nahawakan ng sinuman. Hindi pa ito napansin ng kahit anong mata hanggang ngayon. Hinaplos ito ni Luis. Hindi marahas. Hindi mapusok. Bagkus, may paghanga. Parang pinakikinggan ang musika ng isang antigong plaka. "Ngayon lang ako tumingin sa isang babae na ganito. Parang… para kang gawa sa liwanag." Napapikit si Estrell, while her breathing is picking up speed. Tila sinisinghot ng kanyang katawan ang bawat daliri ni Luis. Hinalikan siya ni Luis sa leeg, sa pagitan ng kanyang dibdib, pababa. Hinahaplos ang gilid ng kanyang baywang, ang kanyang tiyan, ang kanyang pusong parang inaalam ang mapa ng kanyang damdamin. Mainit. Basa. Banayad pero bumabaon. Walang saplot. Wala nang pag-aalinlangan. Nasa na siya katulad sila. Ang katawan ni Estrell ay nakabuka, hindi sa pagkasuwaila kundi sa pagtanggap. Ang kanyang mga hita'y bahagyang nanginginig, at ang kanyang mga mata ay nakatitig lang sa kisame habang ang dila ni Luis ay gumuguhit ng mga lihim na hindi pa niya kailanman naramdaman. Hindi niya kailanman inakala na kaya niyang umungol. Pero ngayong gabi, iyon lang ang tanging kayang gawin ng kanyang bibig. “Luis…” ungol niya. “’Wag kang titigil… please…” At hindi nga siya tumigil. Pinakilala ni Luis sa kanya ang panibagong wika ang wika ng katawan, ng kiliti, ng pagnanasa. Ang bawat pagdampi, bawat pagsipsip, bawat paggalaw ng dila ay parang seremonyang sinadyang para sa kanyang pagbibinyag bilang babae. Hanggang sa… Isang ungol ang pumunit mula sa kanyang lalamunan. Malalim. Matinis. Basa. Para siyang nilunod sa sariling sensasyon. Napasigaw siya hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa sarap na parang sumabog mula sa kailaliman ng kanyang katawan. "God, Luis…" Tila nalusaw ang buong mundo. Niyakap niya si Luis ng mahigpit, habang siya'y nanginginig sa gitna ng mainit na gabi. Ngunit. Tumigil si Luis. Humiga sa tabi niya. Nakatingin sa kisame. Tahimik. "Hindi lang ako tubero, Estrell," bulong niya. "At hindi ako lalaki lang na hahalikan ka para lang sa gabi. May dahilan kung bakit ako nandito." Napakunot ang noo ni Estrell. "Anong ibig mong sabihin?" Bago pa siya makasagot, biglang nag-ring ang cellphone ni Luis. Hindi niya ito sinagot. Ngunit nakita ni Estrell ang pangalan sa screen. Unknown Caller "Status compromised. Return to point." Tiningnan siya ni Luis. Mabigat. Mapanganib. "Kailangan mong malaman kung sino talaga ako." Sa likod ng katahimikan ng isang lumang dormitoryo para sa mga kababaihan, sumiklab ang init na hindi galing sa mga sirang tubo kundi sa pagdating ng isang lalaking kayang pagliyabin ang damdamin ng kahit sinong makasilay sa kanya. Si Luis, isang dating ahente ng CIA na ngayo’y namumuhay bilang isang tahimik na tubero, ay kinontrata upang ayusin ang paulit-ulit na problema sa tubo ng Villa Corazón isang dormitoryong puno ng kabataang dalaga, bawat isa’y may kanya-kanyang lihim na pagnanasa sa kanya. But behind each of these mapang-akit smiles of the residents, there is one eye that is perpetually quiet and ever-watchful—Estrell, the disente and captivating landlady of the dormitory, who at her age of thirty has yet to savor the sweetness of true love. or of a hot night of falling into temptation. Samantaang lalong nadadagdag ang mga babaeng nais masira ang gripo para lang mapasakamay si Luis, lalong lumalalim ang damdaming tinatago ni Estrell. May mga lihim si Luis, ngunit mas mabigat pa sa mga sirang tubo. Ang pag-ibig nila ay kailangang daigin ang tukso, inggit, at panganib.