Taming the stubborn doctor

DEXTER POV'S: We're now heading to the private resort where to held the birthday celebration of my one and only niece. Wearing a brightly smile on my lips, at ganoon narin ang aking mga magulang at kapatid habang masaya naming sinasabayang kumanta ang makulit kong pamangkin. Nakabukas narin ang buong windows ng van, dahil nais naming lahat na lumanghap ng isang hindi polluted na hangin, since dumaan kami sa isang tahimik at magubat na daan. Walang kabahayan at iilan lang rin ang dumaraang sasakyan. Sabi nga nila, ay hindi natin alam kong kailan sasalakay ang mga kampon ni kamatayan. Dahil ng akmang papaliko na kami sa main road ay bigla na lamang pumutok ang aming gulong, kasunod noon ay hindi namin inasahan ang maraming armadong kalalakihan ang bumaba sa bundok, at pinaulanan ng bala ang aming sasakyan. "Dapa!" malakas kong sigaw at kaagad dumapang nangangatog ang aking Labi. Sa bilis ng pangyayare ni kahit makabunot ng aking baril sa drawer ng kotse ay hindi ko nagawa-gawa. Gustohin ko mang lumaban ngunit hindi ako nakakilos at tila natood ako sa ilalim ng upuan. Ilang sandali ang lumipas ay tumigil na ang putukan. Akmang itata-as ko na ang aking ulo, ng makitang lumapit sila sa van at siniguradong patay na kaming lahat. Pigil ko ang aking hininga at nagpasalamat ng nagsi-alisan na sila. Dahan dahang itinaas ko ang aking ulo upang tingnan ang aking familyang nakaupo sa back seat. Tila binuhusan ako ng isang malamig na tubig sa aking nakita. Ilang sandali pa akong nakatitig sa kanilang katawan na halos maligo na sa sariling dugo. Nagsimula naring manikip ng husto ang aking dibdib, at nakaawang ang bibig habang patuloy sa paghagulgul ng iyak. "My li---little princess!" nangangatog ang aking kamay at kaagad hinablot ang walang buhay kong pamangkin. "Hindi! Hindi! Bakit?! Magbabayad kayong lahat sa ginawa niyo sa familya ko!" nagdidilaryo kong sigaw at tila nakisama narin ang Langit sa aking pagluluksa. Biglang bumuhos ang malakas na ulan, kasabay no'n ang malakas na tunog ng ambulance. Tila pinaksakloban ako ng langit at lupa at nanatiling nakayakap sa walang buhay kong pamangkin. "Sir hayaan niyo'ng kunin namin ang iyong pamangkin, dahil hindi pa nawawala ang kanyang pulso!" sa sinabi iyan ng isang rescuer ay tila nabuhayan ako ng dugo at kaagad tinapik ang mukha ng aking pamangkin. "My little princess, lumaban ka!" mariin kong sambit at tinulungang ilapag sa straight chair ang aking pamangkin. Dead on Arrival nang dumating sila mom dad And Kuyah sa hospital habang ang pamangkin ko naman ay dumeritso na sa OR. Habang ginagamot ang aking pamangkin ay hindi ako mapakali at patuloy sa pagdarasal na sanay iligtas niya ito at hindi kunin sa akin, taimtim rin akong nagdarasal at nagsidatingan narin ang aking mga kaibigan upang Akoy damayan. Ilang oras ang ginugol sa operating room napahilamos ako sa aking mukha at mabilis lumapit ng lumabas ang doctor at tila isang zombie itong naglakad papalabas sa OR. "Doctor? Naligtas moba ang pamangkin ko?!" puno ng pag-asa kong tanong ngunit tiningnan lamang niya ako at kaagad akong nilampasan. "Anong nangyare sa pamangkin ko sagutin niyo ako!" hindi ko na napigilang hindi magwala, at nakaawang ang bibig ng lumabas ang mga nurse habang kasama ng mga ito ang pamangkin kong, nakahiga at tinakpan na ito ng puting tela. "Hindi! My little princess! Hindi ito totoo!" kumuyom na ng mahigpit ang aking kamao at kaagad niyakap ang walang buhay Kong pamangkin. Nanlisik na ang aking mata at kuyom na kuyom ang kamaong mabilis pinuntahan ang doctor na nag opera sa aking kapatid. Wala na akong paki-alam kong kapatid siya ng aking kaibigan, tuluyan ng nilamon ng subrang galit ang aking puso. Abala ang lahat ng aking mga kaibigan sa pag-asikaso sa aking familyang nasawi sa isang iglap kaya hindi nila alam ang maitim kong balak. Malakas kong tinulak ang opisina ng doctor at nakita ko itong nakaupo sa sulok habang umiiyak. Nagulat pa itong tumingin sa akin. Hindi ko na siya pinatayo at kaagad itong nilapitan at sinakal ng mahigpit. Nagsi-umbokan narin ang mga ugat ko sa leeg at napaangat siya sa aking ginawa. "Pinatay mo ang pamangkin ko kaya dapat mamatay karin!" gigil na gigil kong sambit at mas diniinan pa ang pagsakal sa kanyang leeg. "Ma---ma---awa ka wag," utal niya'ng paki-usap at sinubukang manlaban. "Dude f**k! Anong ginawa mo?! Bitawan mo ang kambal ko!" narinig ko ang boses ni Calib mula sa aking likuran tsaka kaagad akong tinulak at sinapak. Tuluyan kong nabitawan ang doctor at bumagsak ito sa sahig. Umingos ako sa galit at nagpupumiglas sa hawak ni Calib, dahil gusto ko talagang patayin ang walang hiyang doctor. "Dude tumigil ka na!" galit na galit na sigaw ni Calib at napakurap-kurap ako ng malakas ng tumama ang kanyang kamao sa aking pisngi. Tila natauhan ako at bumalik sa aking huwesyo, bagsak akong napaupo at humagulgul na humawak sa aking ulo. "My twin," nakita ko mula sa gilid ng aking mga mata na inalalayan ni Calib ang kanyang kambal na makatayo dahil subrang nanghihina ito. Pumasok naman ang iba kong kaibigan at tinulungan akong makalabas sa opisina. Pinagsasabihan nila akong lahat lalo na si Jake na kina-usap ako pero ni Isa wala akong matandaan dahil tanging paghinagpis at lungkot ang namutawi sa aking puso.. Para akong zombie kong maglakad hanggang sa makarating ako sa morgue, tila na ubos na lahat ng luha ko at hindi na umiyak bagkos ay nakatingin lamang sa kanila na walang ka emo-emosyon. Gusto kong hanapin agad ang mga taong gumawa nito sa aking familya at bigyan sila ng hustisya na nararapat sa kanila. "Dude I know it's really hard, but you have to be strong. I'm sorry for your loses," malungkot na wika ni Celjay sa akin at tinapik ang aking balikat. "Anyway naka-usap ko na ang mga police at ginawa na nila ang lahat upang makilala ang mga salarin sa pag ambush sa iyong buong familya," wika ni Alexis na agad ko namang ikinalingon. "Police? No dude thanks, I will use my power at ako mismo ang hahanap sa mga iyon!" matigas kong sabi at tumango na lamang siya'ng umakbay sa akin. "Pero yong ginawa mo sa kambal ni Calib ay paniguradong meron iyong parusa, you know the rule," dagdag naman niya. "Wala na akong paki alam dude," malamig kong turan at hinaplos ang buhok ni mom. "Pinapangako kong gagawin ko ang lahat mapanagot lamang ang tunay na may sala!" nanggalaiti kong sambit at kaagad ng inasikaso ang libing ng aking familya. TO BE CONTİNUED...