# Series 1: Dare to Tame the Untamed (R18)

12 - Home

            Sabi niya magaling siyang maghintay, he waited… he is still waiting but days turns to weeks and weeks turn to months. Hindi siya napapagod pero iba pa rin pala iyong naghihintay ka sa wala dahil hindi mo alam kung nasaan siya. Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya nakokontak si Ulysses, sabi ni Georgette ay hindi nito alam kung saan ang mga kapatid nito. Wala siyang alam kung nasaan ang mga ito, he is actually clueless and it frustrates the hell out of him.

            “Where the hell are you Keegan I damn miss you a lot.” Inis na sabi niya. Madalas iyon ang lumalabas sa bibig niya out of the blue. Kahit na sa kalagitnaan ng meeting nila ay nasasabi niya iyon nasanay na ang mga kameeting at executives niya sa bagay na iyon kaya hindi na rin sila nagrereact at nagprepretend lang na hindi siya naririnig. But his brother is different, he never failed to make fun of him when he suddenly burst it aloud.

            Good things come to those who knows how to wait.

            Kahit balita man lang tungkol dito, kahit iyon lang sapat na sa kanya upang makampante ang kanyang puso at kahit papaano ay marelax naman siya.

            The epidemic suddenly cease to exist, ilang linggo din na naging laman ng balita ang tungkol sa naturang sakit. Base sa naririnig at napapanood niya, isa nga iyong viral infection mula sa isang new strain of virus, at dahil bago pa kaya wala ni sino ang may alam kung ano ang dapat gawin sa virus na iyon. Unti-unting pinapahina ang immune system ng taong makakapitan, madali lang makapitan niyon dahil air bourne iyon. Kahit na nadisinfect ang lugar kung saan unang nagspread ang virus hindi naman nakaligtas ang unang nadapuan. Mataas na lagnat, ubo, sipon at p*******t na kasu-kasuhan ang unang mararamdaman ng may sakit. Akala mo ay lagnat lang pero hindi pala. Hindi rin bumababa ang temperatura ng katawan kahit anong gawin at anong ipainom na sakit. Hanggang sa tuluyan hindi lang ang immune system ang naapektuhan nito kundi kasali na rin ang ibang systems sa katawan kagaya ng respiratory system. Nahihirapang huminga ang pasyente dahil namamaga ang lungs nito dulot na rin ng virus. Kaya pala kailangang may nakasuportang oxygen kay Sahara sa isla ni Ulysses. Hanggang sa hindi na rin nagfufunction ang utak sa kakulangan ng oxygen at maging ang puso ng biktima ay unti-unti ring humihinto hanggang sa tuluyan na itong mamatay.

            “Mr. Magallanes are you with me?” pukaw sa kanya ng kausap niya. Kumunot ang noo niya at pasimpleng tinakpan ang kanyang bibig upang hindi makita ng kameeting na hindi niya nagustuhan ang ginawa nitong pagpukaw sa kanyang malalim na pag-iisip. “As you see we need to finish the contract as soon as possible.” Ani ng babae.

            “I will re-read the proposals first.” Sagot niya dahil wala naman siyang naiintindihan sa mga pinagsasabi nito kanina. At mukhang hindi nito nagustuhan ang sinabi niya dahil kumunot ang noo nito pero mas pinili nitong ngumiti sa kanya. He knew that smile and he hates it, hindi bagay dito ang ngiting iyon dahil isang babae lang ang kilala niyang bagay sa ngiting iyan.

            “Oh well, how about we talk some things?”

            Inayos niya ang kanyang mga gamit. “We are already done talking Ms. Sanchez and I need to go now.” Tumayo na siya dala ang mga gamit niya ng bigla siya nitong hawakan.

            “Sandali lang-.”

            “Please don’t touch me Ms. Sanchez, I already have a girlfriend. I don’t want her to see me in contact with other woman.”

            “Girlfriend mo palang naman pala Maurice, we still have time to know each other.” Mukhang hindi rin papatalo ang babaeng ito. Malakas ang loob, hindi dahil maganda ito ay papatulan na niya ito. He only has one woman in mind and nothing can change it.

            “Sorry Miss but I am loyal.” He insisted. The woman smiled seductively at her making him cringe.

            “I like that, I like loyal man changing cards.” She said.

            He calmed his senses, he took a very deep breath and make his move, he moves closer until their faces were inch apart. The woman smiled triumphantly. “Look woman, if you still insist in seducing me say no to this business deal.” Nawala ang ngiti sa labi nito. “I politely declined your offer because you are still a woman and you don’t deserve to be treated badly. Don’t push me to my limit. When I said I have a woman I mean it.” He pulled away not wanting to make any ruckus. He sighed and finally decided to leave.

            Sa halip na umuwi sa bahay niya ay pumunta muna siya sa bar na palagi niyang pinupuntahan kapag gusto niyang mapag-isa. Nakakatawang gusto niyang mapag-isa sa isang lugar na maraming tao. He sat on his favorite spot and drunk his favorite drink. The usual and his normal routine.

            “Sir, on the house na po iyan.” Nakangiting ibinigay sa kanya ng bartender ang isang basong whiskey. “Gabi-gabi po kayong nandito para sa avid customer po namin iyan.”

            “Thanks.” Hindi niya iyon tinanggihan dahil oorder din naman siya. He is about to call the bartender to order one when his phone beep. Kunot-noong tiningnan niya ang screen, may message siyang natanggap mula sa hindi pamilyar na numero.

            Stop drinking and go home.

            Mas lalong kumunot ang noo niya at inilibot ang paningin sa buong paligid pero wala naman siyang makitang kahina-hinala doon.

            Who are you?

            He replied but waited for nothing. He dialed the number and attempted to call the owner but the call was just cancelled. At hindi lang iisang beses na ginawa ng may-ari ng numero ang bagay na iyon. Everytime he called it was cancelled.

            Uwi ka na sweetheart.

            His heart suddenly leaped from his chest when he read the last message. Could it be? Could it be her?

            Tila nawala ang pagkalasing niya at agad na nagbayad ng kanyang drinks, uuwi siya. Hindi kaya nasa bahay niya si Keegan? Could it be her? His heart is pounding from his rib cage, it wanted to go out. Sumakay siya sa kanyang kotse at pinaharurot iyon upang makarating sa bahay niya. He parked the car and looked at the surrounding but nothing was changed. Kung ano ang hitsura nito noong iwanan niya ay ganoon pa rin ngayon. It was locked, the lights were off.

            “Keegan!” he called. Malay ba niya kung nagtatago lang ito sa bahay niya. “Nandito ka ba?” he opened the lights, wala siyang iniwang ilaw na hindi nakasindi. Baka hindi niya ito makita ng maayos dahil madilim ang buong paligid. “Keegan are you here?” he even open the doors, pero hinalughog na niya ang bawat silit, binuksan na niya ang bawat cabinet ay wala pa rin siyang mahanap na Keegan.

            “Damn you Keegan!” inis na sigaw niya. “Hanggang kailan mo pa ba ako paghihintayin?” he said out of frustrations. Nakakafrustrate ang maghintay dito, kung may alam lang siya kung saan ito pinuntahan na niya agad ito.

            Itatapon na rin sana niya ang cellphone niya ng biglang magbeep uli iyon. Wala siyang magawa kundi ang basahin ang message dahil kahit naiinis siya sa pagtatago nito ay gusto pa rin niya itong makita.

            I told you to go home Maurice, I am still waiting here.

            Nagdugtong ang kilay niya sa nabasang message nito. “But ain’t I home?” he read the message and scroll down until his eyes reaches the last part of the message.

            Home is where the heart is.

            “SIGURADO ka bang dito ka maghihintay kay Maurice?” nagtatakang tanong ni Sydney sa kanya. “Do you have his number? Do I need to call him?”

            “No Sydney, don’t call him. Ako na ang bahala.”

            “Hindi pa mabuti ang lagay mo Keegan.” Tumaas ang boses nito. “Using your body as guinea pig again weaks your body so much.”

            “Okay lang ako at saka naflush out na rin ang lahat ng gamut sa katawan ko. Gusto ko lang magpahinga ng kaunti dito bago ko haraping muli si Maurice.” Namumutla pa rin siya at nanlalambot pa rin ang buong katawan niya pero kumpara nitong mga nakaraan mas okay na siya ngayon. Namimiss na niya ang lalaki, ito lang ang kinakapitan niya habang inaasikaso nila ang gamut sa viral infection.

            “Mabuti at may susi ka sa manor niya.” Anitong sinipat ang buong lugar.

            “He gave it to me before we left here. Sabi niya kung anuman ang may-ari dito kami uuwi dahil dito ang bahay namin.” Ngumiti siya dito.

            “Too bad wala ka nang balita sa kanya.” Umiling siya. “I am well updated Sydney, Gette updates me every now and then.”

            “Ikaw na talaga.” Bumuntong-hininga ito. “I hope everything will be fine for you Keegan. Bahala na si Ulysses sa pamilya ni Sahara.”

            Sahara is doing fine now, nakakalakad na rin ito ng maayos pero mahina pa rin ang katawan nito. Masaya siyang nakikita ang improvement ng dalaga ang problema nga lang ay natagpuan na ito ng mga magulang nito. Nagkataon din na hindi lang kung sinu-sinong pamilya ang mga Lucas. Rechmond Lucas is one hell of a lawyer.

            “/Si Yvette?”

            “She’s doing fine now, salamat sa inyong dalawa at nakahanap na rin ng antidote sa infection. Sa ngayon ay nasa proseso ng reproduction ang mga iyon para sa mga kasalukuyang mga biktima.”

            “May lead na ba kung kanino ang mga iyon?”

            The rest of the numbered child who survived the compound explosion when they attacked their big boss had a meeting. And everyone is pointing their fingers towards Yvette, they’ve already explained that it wasn’t Yvette’s fault. It wasn’t her strain, it wasn’t her virus, mas matindi iyon kung tutuusin. Kaya sigurado silang isa sa mga nakaligtas ang palihim na trumatraydor sa kanila. Hindi lang nila mahanap kung sino iyon traydor sa grupo. Whoever he or she is, he or she should have a valid reason for doing this.

            “Hanggang ngayon ay wala pa rin pero may isa kaming nalaman.”

            “Ano iyon?”

            “May apo si big boss at isa rin siya sa mga number child.”

            “What? Sino? Paano?”

            “We don’t know yet. Hindi rin namin alam kung lalaki o babae siya. Huwag kang mag-aalala kami na ang bahala doon, tapos ka na sa part mo kaya kami naman.”

            “Si Anderson?”

            “He is doing his part and we are well-protected. Now, keep going Keegan this is what you’ve been waiting for just go and be happy.”

            Be happy… tama sarili naman niya ngayon. Masyado siyang matagal na nawala at kahit na ina-assure siya ni Gette na walang ibang babae si Mau hindi pa rin siya pakakampante. Kailangan lang niya ng kaunting panahon upang makuha ang lahat ng lakas na nawala sa kanya.

            “I’ll be happy.”

            “THAT’S GOOD.” Hindi mapuknat ang ngiti sa labi niya habang kausap ang isa ding miyembro ng number child na kinuntsaba niya sa plano niya. “Thank you Hanna.” Hanna Garces-Sanchez. She’s an IT specialist and currently working in a security company na kameeting kanina ni Maurice at ang pinakiusapan niyang gawin ang bagay na iyon. She doesn’t want to test Mau pero minsan kumakalog pa rin ang utak niya. Natural na siguro sa babae na mangtest ng kung sinu-sino upang malaman ang gusto niyang malaman. May asawa at anak na si Hanna kaya confident siyang dito ipagawa ang kanyang nais. And as for now satisfied naman siya sa naging resulta ng kanyang ‘test’.

            Tiningnan niya ang manor na tinirahan niya nitong mga nakaraang araw. Pagkatapos niyang magpahinga ay nilinis niya ang buong lugar na iyon, pinalitan niya ang kurtina at inayos ang ilang mga gamit. Pati ang garden ay inayos niya rin. Natuto siyang magluto ng ilang putahe upang ihanda ang kanyang sarili. Actually, she was hoping Mau would visit the manor but he didn’t. Ang sabi sa kanya ni Gette ay nagpapakalunod ito sa trabaho at hindi agad nito sinabi na naglalagi pala ito sa bar tuwing gabi upang uminom. Kung alam lang niya agad ay sana nakagawa na siya ng paraan.

            Nagring ang oven at kinuha niya ang bagong gawang apple pie, it was Mau’s favorite. Inalam din niya ang paborito ni Maurice salamat kay Mason na naging source of information niya. Ito rin ang nagsasabi sa kanya ng tungkol kay Mau kapag busy si Gette tulad ngayon. Nagchachat sila sa f*******: at sinabi nitong nasa bar na naman si Mau at umiinom. She asked for his number which Mason gives immediately.

            “Isn’t time to stop turtoring my brother Keegan?”

            “I am not turtoring your brother Mason.” Aniya.

            “Don’t keep him wait for long he’s close to dying.” Biro pa nito.

            “I am close to dying too.” Literally. “I am still weak at alam kong kapag nagkita kami ng kapatid mo ay madedrain ang energy ko kaya mas mabuti ng handa.” Mason scoffed at her choice of words and bids good bye.

            Itinext niya si Maurice na agad namang nagreply. Mukhang hindi siya nito nakilala

            Who are you? Iyon ang reply nito.

            Natawa siya sa naging asal nito, kahit sa text ay suplado pa rin si Mau. Uwi ka na sweetheart. Napapangiti pa rin siya sa kanyang binabasa, hindi na siguro niya kailangang sabihin na siya ang nagtext dahil malalaman din nito kung sino siya. Hindi na ito sumagot, Segundo, minute hanggang sa naging oras pero wala na siyang nakuhang sagot mula dito kaya pinadalhan niya ito muli ng isang mahabang mensahe.

I told you to go home Maurice, I am still waiting here… Home is where the heart is.

Dinala niya sa ibabaw ng kanyang dibdib ang kanyang cellphone at dinama niya ang t***k ng kanyang puso. Alam niyang hindi pa siya handa at mukhang hindi siya magiging handa sa muling pagkikita niya. Pero hanggang kailan niya pipigilan ang sarili niya dahil sa kaba niya?

“KEEGAN!” sa malakas na boses mula sa kung saan ang narinig niya na naging dahilan kung bakit nabitawan niya ang kanyang bitbit na baking pan. Katatapos lang niyang isalin sa plato ang apple pie na kanyang ginawa mabuti nalang at hindi iyon nahulog. “I know you are here! Stop hiding.” Napakagat siya ng labi ng marinig na rin sa wakas ang boses nito. Nasa kusina siya at nasa sala ito, ilang metro nalang ang layo nila sa isa’t isa. Gusto niya itong tawagin pero ayaw lumabas ng boses sa bibig niya.

“Kee-.” Natigilan ito ng makita siyang nakatayo sa gitna ng kusina at nakatingin dito. Pinasadahan siya nito ng tingin mula ulo hanggang paa. Alam niyang medyo pumayat siya at namumutla na rin dahil hindi siya naglalabas ng bahay at dahil na rin sa epekto ng gamut na pinasok niya sa kanyang katawan. Her hair is longer now which was tied messily at her back. She’s still wearing her tattered apron which she got from somewhere in the house. “gan.” He continued still looking at her.

“Uhm…” ano ba ang dapat niyang sabihin? “Uhm…” sa iilang hakbang ay tinawid ni Maurice ang pagitan nila. akala niya ay yayakapin siya nito pero hindi, dumistansya ito sa kanya ng ilang hakbang habang hindi siya nilulubayan ng tingin at biglang naningkit ang mga mata nito. Ikinuyom nito ang mga kamao nito at kung gaano ito kabilis na nakalapit sa kanya ay ganoon din ito kabilis nakaalis sa harap niya. Nagulat siya sa inakto nito, akala kasi niya ay iba ang ikikilos ng lalaki pero nagkamali siya. “Mau!” tawag niya dito. Medyo napakapit pa siya sa frame ng pintuan dahil nakaramdam siya ng hilo sa biglaang pagkilos ng kanyang katawan. “Maurice, pwede bang mag-explain?” sigaw niya pero patuloy pa rin ito sa paglalakad hanggang sa pumanhik ito sa ikalawang palapag kung saan ang silid nito na kasalukuyan niyang inuukupa.

            “Mau.” She called his name but he refused to listen. “Maurice!” umakyat siya ng mabilis, nakakahingal ang umakyat sa hagdanan pero ginawa pa rin niya. Nasa silid nga ito at binubuksan ang cabinet na may lamang mga damit nito. “Mau.” He didn’t listen. Kinuha nito ang mga damit nitong nakahanger doon at ipinasok sa isang malaking maleta na nakatago sa ilalim ng kama. Wala itong imik at patuloy ito sa ginagawa nito.

            “I am sorry ngayon lang ako nagparamdam sa iyo, God knows how much I wanted to call you and tell you that I am here. I don’t have much reasons and I am telling you I am not yet ready to finally see you but I can’t help it. I missed you so much Maurice and I’ve been longing to tell you how much I love you and want to spend my whole life with you.” She is pouring her heart out hoping her feelings would reach to him pero mukhang impossible na iyon dahil hindi naman ito nakikinig sa kanya. “Can I stop you from leaving?” pinunasan niya ang luha na biglang tumulo sa knayang mga mata.

Pagod na ba ito? Nakakapagod ba talagang maghintay? Alam naman niyang kasalanan niya, she could have contacted him but she didn’t. Sa halip na ito ang kausapin ay mas nauna pa niyang na-contact si Mason. Malaki ang pagkukulang niya dito at pwede naman niya iyong pagbayaran sa piling nito.

“Is there any chance I can stop you Maurice?” she asked again begging but he didn’t listen. “Please? Give me a chance.” Pakiusap uli niya pero naupo lang ito sa gilid ng kama at inayos ang laman ng maleta na para bang wala itong naririnig. Sa isip niya baka kailangan pa nito ng oras para mag-isip kaya mabuti sigurong bigyan muna niya ito ng space dahil hindi na rin gumaganda ang pakiramdam niya. Ayaw niyang makita ang rason kung bakit natagalan siya sa pagpapakita dito.

Pero kung susuko siya ngayon baka matagalan na naman bago muling bumalik ang tapang niya. She needs to act fast, hindi siya papatalo sa kinikilos nito. Maurice has been doing a lot for her ever since they met. Hindi siya papayag na makawala ito sa kanya. At mas alam niyang hindi sa lahat ng oras ay pwede mong makita ang taong makakapagpapasaya sa iyo at kahit alam mong siya rin ang pwedeng rason ng lungkot at sakit na pwede mong maramdaman ay tatanggapin mo iyon dahil mahal mo siya. Love may come knocking at your door but it won’t be yours until you made a move and open it. She opened the door and welcome him, now she thinks it’s the right time to do her part.

With all the courage she have, she made a move. She makes some steps towards him and when she’s too close she pulled the bag from the bed and throw it on the floor. And she caught his attention.

Kumunot ang noo nito at napatingin sa kanya. “Sa tingin mo hahayaan kitang umalis dito Maurice? No way! I’ve been waiting to see you and touch you, there’s no way I’ll let myself suffer again.” and in one swift movement she pushed him on the bed and pulled his arms and pin it above his head. He didn’t made a move, he just stare at her with no emotions.

May palagay na siyang magagalit ito sa kanya at pwedeng magtampo kaya nagready na siya, good thing nasa kanya ang lahat ng timing sa mundo. Binuksan niya ang drawer kung saan niya inilagay ang bagay na iyon na matagal na niyang tinatago. She handcuffed his wrists and tied them before he straddle him.

“What the—Keegan--.”

“I told you Maurice I don’t want you to leave. Kahit ayaw mo pipilitin kong patawarin mo ako at bigyan mo ako ng chance.” He tried pulling his hands but she knew he can’t. ipinasok niya ang susi sa loob ng suot niyang blouse and even feel it in between her breasts. “You want it sweetheart?” she bit her lips seductively. “The get it.” She put all her weight on him and bold enough to move a little down until her bottom reaches his bulging part.

Dinaganan niya ito hanggang sa tuluyan ng magpantay ang kanilang mukha. “Will you listen to me sweetheart?” she asked sweetly. Napalunok siya ng bumaba ang tingin niya sa mga labi nito, he wetted his lips making it look so full and luscious. “I’ll help myself.” She whispered before she finally launch herself and kiss him on the lips. And as expected hindi nito tinugon ang halik niya mas mukhang tila tumigil ang takbo ng utak nito sa kanyang ginagawa.

Dahil nakasuot ito ng shirt kaya medyo nahihirapan siyang alisin iyon, tumayo siya sandali at naghanap ng gunting at saka ginupit ang suot nitong shirt hanggang sa tuluyan na iyong mahubad. Ang ibang saplot nito ay ligtas na sa kanya.

“Te-teyka Keegan anong gagawin mo?”

Ngumisi lamang siya sa tanong nito. “This is the only way to keep you by my side Mau. Kung kailangang ipilit ko ang sarili ko sa iyo ay gagawin ko.” determinadong ani niya habang tinatanggal ang sinturon nito.

“Sandali-.” Malakas itong napasinghap ng tuluyan na niyang makalas ang sinturon nito at unti-unting ibinababa ang zipper ng jeans nito. “Keegan stop!”

“No!” sigaw niya. “I won’t. I don’t want you to leave, I want another chance with you. Heck! I want one last chance with you. I promise hindi na ako aalis ng hindi mo alam, hindi na ulit.” Nahirapan siyang hilahin ang jeans nito. “Damn jeans.” Inis na pakli niya. Ayaw makipag-cooperate ng jeans nito kaya sa sobrang inis niya ay hindi niya napigilan ang mapahikbi. “Huwag ka munang umalis Mau.” Tuluyan na siyang napahikbi at natigilan sa ginagawa. Nasubsob niya ang mukha sa palad niya upang hindi nito makita ang pagtulo ng kanyang luha.

“Tahan na.” isang malamyos na tinig ang narinig niya kasabay ng paghila sa palad na nakatakip sa kanyang mukha. “Hindi ako aalis, hindi kita iiwan tulad ng ginawa mo sa akin.” Mas lalong lumakas ang hikbi niya. Niyakap siya ni Maurice. “Stop crying Keegan.” He kissed the side of her cheeks making her sniff and whine again. “I was so surprised and relieved to see you. I missed you so much sweetheart.”

“Bakit?” mahinang tanong niya.

“I don’t know what to do. This is a surprise attacked if you know what I mean. You surprised me and blew me away. I love you Keegan and I waited, I waited so long to held you in my arms like this.”

“Bakit?” ulit niya.

“Anong bakit?”

“Bakit ka nakawala sa posas ko?”

“Ahh…” isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Maurice bago siya kinabig at hinalikan sa mga labi. Walang tutol mula sa kanya, maingat ang bawat galaw ng labi ng lalaking kasama niya. Bawat hagod at haplos ay tila minamasahe ang kanyang buong pagkatao at ang braso nitong nakapulupot sa beywang niya at ang palad nitong unti-unting pumapasok sa loob ng suot niyang blouse at humahaplos sa kanyang balat ang tila ba bumubuhay sa kanya. “I love you Keegan.” Bulong nito ng saglit itong tumigil sa ginagawa nitong paghalik sa kanya.

“Bakit?”

“Do I have reasons?”

“Bakit ka nga nakawala sa posas?”

He sighed but there is an obvious amusement on his face. “Masyado kang excited na hubaran ako hindi mo napansin na hindi pala nakalock ng maayos ang posas ko.”

“It’s locked! I followed the instructions.”

Ipinakita nito sa kanya ang posas. “Mukhang mali ang instructions na nabasa mo dahil mabilis kong natanggal iyon.”

“K-kung alam mo sa simula pa lang sana ay pinigilan mo akong gupitin ang shirt mo.” inis na sambit niya kasabay ng paghampas niya sa dibdib nito. He just shifted their position, he sat up properly and let her straddle him making her feel that part of him again.

“How can I stop you when you look so cute Keegan?”

“You are teasing me and you are enjoying my predicament.”

“I am enjoying your cuteness and besides I didn’t know you look so sexy when you are aggressive.” Namula siya sa sinabi nito.

“Ang bad mo.” tumawa lang uli ito. “But I can explain Maurice. I want to t-.” he silenced her by kissing her lips once more and lingering it for a while.

“No need for an explanation Keegan. I know you have your reasons for not telling me the reasons. Ang mahalaga ay kasama na kita ngayon at napatunayan kong mahal mo rin ako and you want to spend your life with me.”

“I want you to know.”

“May isa lang akong gustong malaman.”

“Ano iyon?”

“Do you love me?”

“Yes.” Walang kaduda-dudang sagot niya.

“Aalis at iiwan mo pa ba ako?” she shifted her eyes, she knew if her past life will hunt her and would threatened his life she would.

“If it is needed Mau, if it is needed.” His arms tightened around her body.

“Promise me sweetheart, kahit na anong mangyari ay hindi mo ako iiwanan.” Hindi pa rin siya makatingin sa mga mata nito. “If you are thinking about your past let me be your man, let me be your guardian Keegan. I won’t leave you and I am damn so tired of waiting, kahit anong mangyari kasama mo ako at kahit na anong mangyari nasa likod mo lang ako.”

“You’ll get hurt.”

“You leaving me because you want to protect me is more painful than getting hurt protecting you. I want to protect you with all my heart, I am not perfect and may do things beyond my control and would hurt you but I promise I’ll be faithful and loyal to you.”

Ano ba ang ginawa niyang maganda upang bigyan siya ng Diyos ng ganitong klaseng biyaya? She’s too blessed to have him, to have someone who loves her conditionally?

“Promise me Keegan.” He asked holding her.

Tumango siya sa sinabi nito. “I love you Mau and I promise to be faithful and loyal to you, no one owns my heart but you.” buong galak na naiwika niya.

“Would you spend the rest of your life with me?” he asked.

“I told you I will.”

“Marry me.” Buong pusong yaya nito sa kanya.

“The heck! When? Where? How?” napangisi siya sa tanong nito. Marami pa siyang gustong sabihin kay Maurice at kahit na pinili nitong hindi alamin ang totoo gusto niyang malaman nito ang dahilan. He will be a part of her life for good.

“When do you want?”

“As soon as possible.”

“Where do you want?”

“In the forest.” Napapailing ito sa sagot niya pero may ngiti sa labi nito.

“How do you want to spend our honeymoon?” he teased pushing his trousers with his inners away.

“Now sweetheart, let’s spend it now.” She whispered pulling her blouse too. Ano pa ang hihintayin niya? Mahal niya si Mau, mahal siya nito, nasa saktong gulang na sila malapit na nga siyang mawala sa kalendaryo. May nangyari na sa kanila and she wants to start a family with him.

“Conservative ako.” Biro nito sa kanya pero halatang tinutukso lang siya nito.

“Let us see how conservative you are.” She said pushing him on the bed while undoing her clothes until nothing’s left. She saw the surprise on his face and the fire of desire on his eyes. “Now? Conservative ka pa rin ba?”

“You tease!” he hissed and pulled her with him. Yes! Whether he likes it or not, dapat may mangyari sa kanila bago matapos ang araw na ito. Sabi sa kanya sa horoscope niya, maswerte daw kapag namikot sa araw na ito at iyon ang gagawin niya, pipikutin niya ang puso nito.

“Now tell me Keegan, did I managed to tame the untamed?”

“Matagal na.” matagal na, matagal na siya nitong nakuha. And she still remembers that time as if it was yesterday.

“Is there any problem mister?” nakatingin siya sa mga mata ng lalaki na kanina pa nakatingin sa kanya and suddenly she saw something… isang lalaking kamukha nito na nakaupo sa damuhan at naglalaro kasama ang isang dalawang taong gulang na batang lalaki, katabi nito ay isang babaeng nakasuot ng asul na bestida na kamukha niya. Parang de javu pero parang hindi.