Echoes of Freedom

Chapter 5

Kinuha ko ang pendant, hawak ito nang maingat. “She must have loved you so much,” bulong ko.

Tumango si Phyr, ang mga mata niya ay puno ng lungkot at init. “She did. And now… I want to give that same kind of love. But it’s hard, Yera. I don’t know if I deserve it.”

Napatingin ako sa kanya, ramdam ang t***k ng puso ko na bumibilis. “You do. More than you think.”

Sandaling natahimik kami, nakatingin lang sa isa’t isa. Dahan-dahan, parang may magnetong humihila, nagtagpo ang aming mga mata. Ang katahimikan ay naging mas mabigat, mas matamis.

Unti-unti kaming lumapit, halos maramdaman ko na ang init ng kanyang hininga. Ang mundo sa labas ay nawala, at ang tanging natira ay kami—ang bigat ng nakaraan, ang lambing ng kasalukuyan, at ang posibilidad ng bukas.

At sa sandaling iyon, halos magtagpo ang aming mga labi… pero tumigil siya, bahagyang lumayo, sabay bulong: “Not yet. I want this moment to be right.”

Napangiti ako, kahit ramdam ko ang pagkasabik. “Then let’s keep circling closer… until the moment feels right.”

At sa gabing iyon, hindi kami naghalikan, pero ang bawat titig, bawat ngiti, at bawat paglapit ay parang mas matamis pa kaysa sa mismong halik.

Ang kahon ng mga alaala ay nakasara na, nakahimlay sa mesa, pero ang bigat ng sandali ay nanatili. Tahimik kaming nakaupo, nakatitig sa isa’t isa, halos magtagpo ang aming mga labi kanina—pero pinili naming hintayin ang tamang oras.

Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumayo. “It’s late,” bulong ni Phyr, sabay abot ng kumot. “You should rest.” at tumayo na kami at nag lakad na sa kwarto kung saan ako natutulog na katabi lang ng kwarto nya.

Bago tuluyang pumikit, naramdaman ko ang kanyang kamay na marahang dumampi sa aking balikat. “Sleep well, Yera,” bulong niya, halos pabulong lang, pero sapat para maramdaman ko ang init ng kanyang tinig.

Halos makatulog na ako, habang si Phyr ay nakaupo sa tabi ko, nakabantay. Ang lahat ay tila payapa.

Pero biglang may malakas na kalabog mula sa labas—parang may bumagsak, kasunod ang tunog ng basag na salamin.

Napabangon ako sa gulat. “Phyr… ano 'yon?”

Tumayo siya agad, ang mga mata niya ay biglang nagbago—mula sa lambing kanina, ngayon ay matalim at alerto. “Stay here,” utos niya, sa mababa nyang boses.

Pero bago pa siya makalapit sa pinto, narinig nila ang mga yabag. Mabibigat, mabilis, at hindi lang isa—maraming tao.

Ang katahimikan ng dalawang linggo ay biglang naglaho, napalitan ng kaba at panganib. Ang kanilang tahanan ng lambing ay naging kulungan ng takot.

Phyr dahan-dahang lumingon kay Yera, hawak ang kanyang kamay. “No matter what happens… don’t let go.”

At sa sandaling iyon, ang matamis na gabi ay tuluyang nabasag—ang g**o na matagal nang nakatago ay dumating na.

Ang pinto ay biglang nabasag, at tatlong anino ang pumasok—mga lalaking nakamaskara, mabilis ang galaw. Isa sa kanila ay may hawak na bakal, ang dalawa ay may dalang kotsilyo at b***l.

"Kunin sila!" sigaw ng isang lalaki na naka maskara, malamig at mabagsik.

Napakapit ako kay Phyr, ramdam ang kaba. Pero si Phyr ay hindi natinag—tumayo siya, nakaharang sa pagitan nila.

"You’re not taking her," malamig niyang sabi, ang boses ay puno ng awtoridad.

Isa sa mga lalaki ay sumugod, pero mabilis na iniharang ni Phyr ang mesa, sabay tinulak ito para hadlangan ang daan. Ang ingay ng pagkakabangga ay nagbigay ng sandaling kalituhan.

"Run to the back!" sigaw niya saakin.

Pero bago pa siya makagalaw, isa pang lalaki ang humarang sa likod. Bigla akong naka ramdam ng takot, pero si Phyr ay lumapit, mabilis at matatag, sabay tinulak ang naka maskara palayo. Ang tunog ng pagkakabangga sa dingding ay nagbigay ng pagkakataon.

Hinila ni Phyr ang kamay ko. “Now!”

Mabilis kaming tumakbo sa likod ng bahay, ang mga yabag ng mga naka maskara ay sumusunod. Ang malamig na hangin ng gabi ay sumalubong sa amin habang binuksan ni Phyr ang maliit na pintuan palabas.

"Don’t stop running," bulong niya, habang hingal.

Habang tumatakbo kami sa madilim na eskinita, naririnig pa rin namin ang sigaw ng mga lalaking naiwan sa loob. Ang mga flashlight ay kumikislap sa likod namin, pero unti-unti silang nakakalayo.

Sa wakas, nakarating kami sa isang lumang warehouse, tahimik at madilim. Dito kami huminto, parehong hingal, parehong puno ng kaba.

Habang ako, nanginginig, napatingin sa kanya. “Sino sila? Why are they after me?”

“They’re not after you, Yera. They’re after me. And now… you’re part of this.” hingal na sabi nya. Akala ko ba safe akong kasama sya, eh bakit ngayon parang mas nanganganib na ang buhay ko, naming dalawa.

"Those men… they’re part of something I tried to leave behind.”

Napakapit ako sa pendant na hawak ko parin mula sa kahon. “Bakit ngayon pa? Why here?”

Tahimik si Phyr, saka dahan-dahang lumapit, naupo sa tabi ko. “Because the past doesn’t stay buried. I thought I could protect you from it… but tonight proved me wrong.”

Sandaling nagtagpo ang amingmga mata. Ang lambing ng dalawang linggo ay biglang napalitan ng bigat—hindi ng kawalan ng tiwala, kundi ng katotohanang may mas malaking panganib na nakapaligid sa kanila.

"So what happens now?" tanong kong mahina.

Phyr, hingal pa rin, tumingin sa kanya nang diretso. “Now… we run. We fight if we have to. And we don’t stop until I know you’re safe.”

Si Phyr ay humugot ng maliit na device mula sa kanyang bulsa—isang encrypted communicator. Pinindot niya ito, malamig ang boses:

“This is Elco. I need back up. Kael, Selene and Orion. Now.”

Sandaling katahimikan, bago sumagot ang tinig mula sa kabilang linya:

“Understood. We’re nearby, coming.”

Ilang minuto ang lumipas, at mula sa dilim ng eskinita, lumitaw ang tatlong pigura—malalakas at halatang sanay sa laban. Isa ay matangkad na babae na may matalim na tingin, isa ay lalaking malapad ang balikat na parang pader, at ang huli ay payat ngunit mabilis kumilos.

"Sir," sabi ng matangkad na babae, nakatingin kay Phyr. “We’ve got you covered.”

Tumango si Phyr , sabay tingin saakin. “These are my people. My strongest. They’ll buy us some time to escape.” tumango lang din ako at nag signal na sila sa isa't isa.

Samantalang kami ay nakatago sa sulok, at habang hawak nya ang kamay ko, sabay bulong: “Stay close. They’ll handle this.”

Ang tunog ng laban ay umalingawngaw sa warehouse—mga sigaw, mga yabag, at ang tunog ng pagkakabangga. Pero sa bawat galaw ng grupo ni Phyr, malinaw na sila ang may kontrol.

Matapos ang ilang minuto, tahimik na muli ang warehouse. Ang mga naka maskara ay natalo, nakatakas ang ilan, pero wala nang humahabol pa.

Tumingin naman sya sa kanyang grupo. “We move. Get her out of the city. Tonight.”

Ang matangkad na babae tumango. “We’ve prepared a safe route. No one will follow us.”

Habang ako nanginginig pa rin, napatingin ako kay Phyr. “You… you had all of this? People who follow you?”

Phyr, malamig pero puno ng lambing, tumingin sa kanya nang diretso. “Yes. Because when disaster comes… I don’t fight alone.”

Tumango naman naman yong Kael, tahimik, sabay tumingin sa akin na parang sinasabi: You’re safe now.

Habang yong Orion, nakangiti, sabay biro: “Well, that was fun. Next time, can we pick a safer hideout? Maybe somewhere with snacks?”