Echoes of Freedom

Chapter 7

Si Orion ay agad na naglabas ng board game, nakangiti na parang bata.

"Okay guys, tonight… no missions, no stress. Just fun," sabi niya, sabay taas ng dice.

Selene umiling, pero hindi maitago ang ngiti. “Fun? Orion, you always lose.”

"Not tonight," sagot niya, tumawa. “Tonight, I’ll be the champion.”

Kael, tahimik pa rin, pero umupo sa gilid, handang sumali.

Ako naman, nakaupo sa tabi ni Phyr. “Do you even play games?” tanong ko, nakangiti.

Ngumiti siya, bahagyang tumawa. “Hindi madalas… pero kung kasama ka, why not?”

Napatawa ako, sabay sabi: “Then get ready, kasi I’m competitive.”

Habang tumatakbo ang laro, napuno ng tawanan ang buong sala. Orion nag-cheer sa bawat dice roll, Selene seryosong nagplano ng bawat galaw, Kael tahimik na nanalo ng ilang rounds, at ako—napuno ng tawa sa bawat pagkakamali ko.

Phyr leaned closer, whispering with a smile. “You’re terrible at this, Yera.”

Napatawa ako, sabay sagot: “Maybe I’m just letting you win.”

Ngumiti siya.“Then keep letting me win. I like seeing you laugh.”

At sa gabing iyon, sa ilalim ng mga ilaw ng mansyon, hindi ko naramdaman ang bigat ng sindikato o ang anino ng nakaraan. Ang naramdaman ko lang ay ang init ng pagkakaibigan, ang lambing ng tawanan, at ang kakaibang ginhawa ng pagiging kasama nila—lalo na si Phyr. Alam ko na sa mga susunod na araw ay mag iiba na naman ang mundo namin kaya masaya ako at naglalaan sila ng oras para maging masaya at makalimutan ng panandalian ang mga bagay bagay.

Hindi ako makatulog. Kaya lumabas ako sa veranda, dala ang kumot, at umupo sa isang sulok habang nakatingin sa mga bituin. Tahimik ang gabi, malamig ang hangin, at sa sandaling iyon, ramdam ko ang bigat ng lahat.

"You can’t sleep?" mahina ang boses na narinig ko mula sa likod. Paglingon ko, si Phyr pala, nakasuot ng simpleng shirt, hawak ang tasa ng kape.

Napangiti ako nang mahina. “Hindi. Ang dami kong iniisip… parang hindi tumitigil.”

Lumapit siya, sabay upo sa tabi ko. “Then let the stars carry your thoughts tonight. Minsan, kailangan lang nating tumingin sa taas para maalala na may liwanag pa rin kahit sa dilim.”

Napatingin ako sa kanya, ramdam ang init ng presensya niya. “You sound like my dad. He used to say the stars were guardians watching over us.”

Ngumiti si Phyr, sabay abot ng kumot para masakop din siya. “Then let them guard us tonight. Just you and me, Yera. Walang laban, walang takas. Just this moment.”

Tahimik kaming nakatingin sa kalangitan, habang ang mga bituin ay kumikislap na parang sumasang-ayon. Sa veranda ng mansyon, sa ilalim ng malamlam na ilaw, natutunan kong may mga sandaling hindi kailangang ipaglaban—kailangan lang damhin.

Dahan-dahan kong naramdaman ang kanyang mga titig sa akin, parang sinasabi na hindi ako nag iisa.

Unti-unti siyang lumapit, ang mga mata niya nakatingin sa akin, puno ng lambing. “Yera…” bulong niya, halos hindi ko marinig.

Ramdam ko ang t***k ng puso ko na bumibilis. Hindi ko na iniwas ang tingin ko. At sa sandaling iyon, sa ilalim ng mga bituin, dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang labi sa akin.

Ang halik ay mabagal, puno ng init at pag-aalaga—hindi madalian, hindi pilit. Isang halik na parang pangako: na sa gitna ng lahat ng g**o, may sandaling matamis na para sa amin lang.

labi namin ay naghiwalay nang dahan-dahan, at ilang pulgada lang ang pagitan ng aming mga mukha. Tahimik ang paligid, tanging malamig na hangin at kislap ng mga bituin ang saksi sa sandaling iyon.

Napatingin ako sa kanya, halos hindi makahinga. “Phyr…” bulong ko, ramdam ang init ng kanyang kamay na nakahawak pa rin sa akin.

Ngumiti siya, mahina at puno ng lambing. “You have no idea how much this means to me.”

Napangiti ako, kahit may luha sa gilid ng aking mata. “I think… I do.”

Sandaling natahimik kami, nakatingin lang sa isa’t isa. Ang mga mata niya ay puno ng lambing, at sa bawat segundo, parang may mga salitang hindi niya sinasabi.

"If nights could always be like this…" bulong niya, halos hindi ko marinig. “I wouldn’t ask for anything more.”

Nagising ako sa unang sikat ng araw na pumapasok sa veranda. Nakatulog pala kami doon, magkatabi, nakabalot sa kumot. Ang hangin ay malamig pa rin, pero ramdam ko ang init ng presensya ni Phyr sa tabi ko.

Dahan-dahan siyang dumilat, sabay ngiti nang makita akong gising. “Good morning,” mahina niyang sabi, boses na parang musika sa tahimik na umaga.

Napangiti ako, medyo nahihiya. “Morning… I didn’t think we’d actually sleep out here.”

Tumawa siya nang mahina, sabay hawak sa tasa ng kape. “Maybe it’s better this way. Waking up under the sun… with you.”

Ramdam ko ang init sa pisngi ko, at saglit kong iniwas ang tingin. “You make it sound… special.”

Ngumiti siya, nakatingin pa rin sa akin. “It is.”

Pagpasok namin sa dining hall, nakalatag na ang mesa—tinapay, prutas, mainit na kape. Orion agad na ngumiti, hawak ang tray. “Good morning, lovebirds,” biro niya, sabay kindat.

Napakagat ako ng labi, ramdam ang init sa pisngi ko. “We just… stayed in the veranda,” sagot ko, medyo nahihiya.

Selene tumingin sa amin, nakataas ang kilay, pero may bahagyang ngiti. “Stayed in the veranda all night? Interesting.”

Kael, tahimik pa rin, pero napansin kong bahagyang tumango, parang naiintindihan ang hindi namin sinasabi.

Umupo si Phyr sa tabi ko, at habang inaabot niya ang tasa ng kape, bahagyang nagdikit ang aming mga daliri. Hindi siya nagsalita, pero ang ngiti niya ay sapat na pahiwatig.

"You both look… different," sabi ni Orion, nakangisi. “Like you’ve seen the stars and found something more.”

Napatingin ako kay Phyr, at siya naman ay tumingin sa akin. Walang salita, walang malinaw na pag-amin. Pero sa bawat sulyap, sa bawat ngiti, ramdam naming pareho ang mga pahiwatig—at ramdam din ng iba.

hardin ng mansyon, nagtipon kaming lahat para sa light training. Selene nakatayo sa gitna, hawak ang mapa at nagbigay ng instructions. Orion naman ay nakangiti, hawak ang tablet, parang laging may plano. Kael, tahimik pa rin, pero nakapuwesto na parang bantay.

"Alright, Yera," sabi ni Selene, seryoso pero may bahagyang ngiti. “Let’s see if you can keep up.”

Nag-umpisa akong tumakbo sa paligid, sinusubukan ang mga drills na itinuro nila. Phyr, nakatayo sa gilid, nakatingin sa akin, parang bantay na hindi natitinag.

"She’s doing well," bulong niya, pero narinig ni Orion. “Ohhh, look at the boss cheering her on,” biro ni Orion, sabay kindat. “Careful, Phyr, you sound more like a coach… or maybe something else.”

Napakagat ako ng labi, ramdam ang init sa pisngi ko. “Stop it, Orion,” sagot ko, pero nakangiti.

Selene tumingin sa amin, nakataas ang kilay. “Hmm. Interesting dynamic.”

Kael, tahimik pa rin, pero bahagyang tumango, parang naiintindihan ang hindi namin sinasabi.

Mga 'to talaga.