TININGNAN KO LANG siya nang ilang segundo. Pero hindi ko inasahan ang paghawak niya sa aking kamay at hinila ako patungo sa dining table na nakahanda. Hindi ko man lang napansin ang mga nakalatag nang mga pagkain doon. Did he really prepare for all of this? I am speechless while looking at his face. He’s smiling at me. Napaawang na lang ang aking labi at wala akong maisip na sabihin.
Pinaghila niya ako ng upuan at naupo na lang nang kusa na para bang isa lang akong de-baterya. Umikot siya at naupo na rin sa harap ko. Halos hindi matahi ang ngiti niya. But I can see in his eyes that he’s a bit hesitant to speak. Mukhang natataranta pa kung ano ang unang gagawin.
“A-anton?” untag ko upang makuha ang pansin niya.
Nagtaas agad siya ng tingin sa akin na tila hindi niya inasahan ang aking pag
