S2 - Kabanata 7
1760 Words
Kabanata 7
Paalam
Anong ginagawa natin dito, Wilson?
Basta, huwag kang maingay. Baka may makarinig sa atin.
Akala ko ba maglalaro tayo? Ba’t mo ako dinala dito sa ginagawang bahay?
Basta. Hayaan mo na lang ako, Alfred.
A-anong ginagawa mo? Bakit mo sinusubo ang a-ano ko? Tama na, Wilson. Nakikiliti ako!
Sshhh… Ang ingay mo.
Bata pa lang ako nang maranasan ko na ang pakiramdam kapag ginagawa sa akin ang bagay na iyon. Isang bagay na hindi dapat ginagawa lalo na at kapwa ko lalaki ang gumagawa nito at lalong-lalo na ang kababata at kinakapatid ko pang si Wilson. Siya ang nagmulat sa akin sa mga ganitong bagay.
Lumipas ang ilang taon at naging onse-anyos na kami ni Wilson. Nalaman ko sa mga kaibigan namin ang nangyari sa pagitan namin ni Wilson. Mula noon ay hindi ko na siya pinansin at lumayo ako kay Wilson. Kinalimutan ko siya dahil sa galit, sa galit na sinabi pa niya sa iba ang lihim na ilang beses naming nagawa sa ginagawang bahay.
Mabuti na lang at naging maganda ang kapalaran ko, nalayo ako kay Wilson. Lumipat kami ng tirahan at mula noon ay hindi ko na siya naalala. Binaon ko siya sa limot dahil ayoko nang maalala pa ang nangyarin sa amin. Alam kong bata pa kami noon pero ikinakahiya ko talaga ang nangyari. Natakot ako na baka umabot pa ang balitang ito kanila Mom at Dad.
Hindi ang mga kumidnap sa akin ang naging dahilan ng pagbabago ko sa aking pagkatao, kundi si Wilson. Siya ang dahilan ng lahat kung bakit nawiwili ako sa pakikipagtalik sa kapwa ko na lalaki. Pero ngayon, ibang iba na talaga si Wilson. Hindi ko na siya kilala. Hindi na siya katulad noon. Ibang-iba ang Wilson na nakilala ko noon.
“Ano? Heto ang baril, Alfred. Pwedeng-pwede ka na pumili sa kanilang dalawa.”
Naawa ako sa dalawa ko pang kaibigan na nadamay sa relasyon namin ni Wilson. Kasalanan ko ang lahat ng ito.
“Bakit ba kelangan ko pang mamili sa kanila? Bakit kelangan ng baril, Wilson? Ano ba’ng nangyayari sa’yo?”
Natahimik si Wilson sa sinabi ko. Ibinaba niya ang baril na kanina’y inaabot niya sa’kin.
“Lahat ng may ayaw sa’kin ay binabawian ko ng buhay. Sawa na akong masaktan at maiwan ng ilang beses at paulit-ulit.” Naluluhang sabi niya. “Hindi mo alam ang nararamdaman ko, Alfred. Hindi mo alam kung gaano kasakit, iniwan mo ako. Iniwan mo ang nag-iisa mong kaibigan na walang ginawa kundi ang mag-alala sa’yo, ang mahalin ka. Wala, hindi! Hindi mo alam!”
“Please, itigil mo na ‘to.” Pagmamakaawa ko.
“At hindi mo rin alam kung gaano ako kasaya, na napunta ako rito sa lugar niyo at nahanap kita. Hindi mo ba ako namiss? Ang buong akala ko ba naman ay namiss mo ‘ko pero hindi. Kinalimutan mo na ako, Alfred. Isa ka sa mga nang-iwan sa akin at ikaw ang unang-unang lalake na dumurog sa puso ko! Nalaman ko na pinagpalit mo ako sa dalawang ‘to!” sigaw niya at tinutukan niya ng baril sina Jasser at Ian.
“Please, stop. Pag-usapan natin ‘to!”
“No! No one would ruined my perfect plan! Dahil mahal na mahal kita at hindi kita kayang patayin kahit na masakit sa part ko ang iniwan mo ako. C’mon, here’s the gun. Take it! Choose one! Gusto kong maramdaman mo ang sakit kapag nawalan ka ng isang kaibigan sa dalawang ‘yan. Get the fcking gun now and shoot one of them!” mas lalo pang lumakas ang sigaw niya. Naiiyak na rin ako dahil wala akong gustong patayin sa kanila.
“Ako na lang ang patayin mo! It was all my fault. Natakot ako dahil baka malaman ng buong pamilya ko ang ginawa natin kaya kinalimutan kita. I’m sorry pero you can’t keep a secret. Hindi kita mapagkakatiwalaan kaya hindi kita kayang mahalin, Wilson. I am afraid of you. Nagbago ka na. Hindi na ikaw ang dating Wilson.”
“I don’t care at all! I am the new Wilson and the old Wilson is dead! Put the fcking gun now or else I will shoot them both.” Utos niya. Wala na akong nagawa kundi dahan-dahang kinuha ang baril na hawak-hawak niya. Hindi ko kayang tingnan sila Ian at Jasser.
“Yes! This is the climax! Choose between the two of them! Alam mo bang pinaghirapan ko ang pagdakip kay Jasser. Ilang beses na niyang gustong tumakas dito pero hindi siya nagtagumpay.” Mala-demonyo ang pagtawa ni Wilson. Sobrang sama na talaga niya ngayon. Hindi ko na ‘to kaya. Parang mas gusto ko na lang itutok sa sarili ko ang baril para matapos na ang paghihirap na ‘to. Mahal kong pareho sila Jasser at Ian.
“Bilisan mo na, white boy.” Ani Nasser. Biglang nandilim ang paningin ko nang mapansin ko siya sa tabi. Hindi ko alam na hinayaan niya lang ang pinsan niya na madamay dito. At siya pala ang namba-blackmail sa akin nitong nakaraan.
Kunwari kong itinutok ang baril sa dalawa kong kaibigan.
“Yes! Sino kaya ang papatayin ni Tisoy!” masayang sabi ni Wilson.
“Patawarin mo ako, Nasser. Mahal na mahal kita.” Ang huling wika ko bago ko iputok ang baril.
Mabilis kong pinutok ang baril kay Nasser. Nagulat silang tatlo sa nangyari dahil malakas ang pagkabagsak ni Nasser sa sahig.
“Nasser! Fck! What have you done to him? What have you done to my boyfriend?” sigaw ni Wilson at mabilis na nilapitan si Nasser habang may tumutulo na ng napakaraming luha sa mga mata niya.
“I’m sorry, Wilson. Hindi ko magagawang patayin ang dalawa kong kaibigan.” Maluha-luha ko ring sabi. Alam kong mali ang ginawa ko pero ayun na lang ang tanging paraan para mailigtas ko ang dalawa.
Tumayo si Wilson at humarap sa akin. “Then kill me too! Patayin mo na ako kung papatayin mo rin pala ang boyfriend ko!”
“No, I don’t.” naiiyak pa rin ako.
“Then let me kill myself.” Kinuha niya ang baril sa akin at pinagbabaril niya ang katawan niya ng ilang beses.
“Fck, Wilson! Ba’t mo ginawa ‘yon!” nilapitan ko siya. Hinang-hina na siya dahil sa napakaraming bala ang nilamon ng katawan niya.
“T-this was all my fault. I-Iknow, I’m sorry. Ang gusto ko lang naman ay may magmahal sa akin pero mali, mali ang ginawa ko. S-Sobra kitang minahal at sinubukan kong angkinin ka pero naiintindihan ko. Hindi ako ang gusto mo. Patawarin mo ‘ko.” Kahit hirap na hirap ay piniliy niyang magsalita. Habang dahan-dahan nang pumikit ang kanyang mga mata.
“Wilsooooooon! Patawarin mo rin akoooo.” Halos bumaha na ng luha sa paligid dahil sa dami kong luhang naibuhos. Parehas kaming nagkamali ni Wilson. Mali dahil pinatay ko ang boyfriend niya habang siya, mali dahil kinidnap niya ang dalawa kong tropa pati ang pagkitil niya sa sarili.
Dumating na ang mga pulis at sinagip sina Ian at Jasser. Habang ako, mabubulok sa bilangguan. Ito naman yata ang tadhana ko kaya tatanggapin ko para lang kanila Ian at Jasser. Natutuwa ako dahil ligtas sila. Masaya na ako dito sa kulungan dahil alam kong magpapatuloy ang buhay nilang minsan ko nang ginulo.
Ilang linggo na ang lumipas ang parati akong dinadalaw ni Ian halos araw-araw na yata. Si Jasser naman ay minsan na lang dahil busy siya sa pagbabalik sa term. Marami siyang namiss na lessons at hoping ako na makapag-aral siya ng mabuti.
“Kumusta ka naman dito, freddy.” Sabay halik niya sa pisngi ko.
“Salamat, ha. Kaya love na love kita eh.” Inamoy-amoy ko pa ang dala-dala niyang ulam.
“Alam mo, bilib ako sa’yo. Niligtas mo kaming dalawa ni Jass kahit na alam mong kabayaran nito ang kalayaan mo. So proud of you, man. I love you, always.” Hahalik sana siya sa labi ko pero pinigilan ko siya.
“Ano ba, huwag rito. Ang daming tao.”
“Nahihiya ka pa ah.” Bigla siyang tumayo sa lamesa. Pinapababa ko siya pero hindi siya nagpatinag. “Listen! Ako si Ian at hetong kasama ko ay si Alfred. Bilib na bilib ako sa taong ito dahil niligtas niya kami sa kamay ng kasamaan. At hindi lang ‘yon, mahal na mahal ko siya at yes pareho kaming lalake pero walang masama doon. Gusto ko lang kayong i-inform na hindi nakakabawas sa pagkatao namin ang pagiging ganito. And were proud of it dahil kahit ano mang pagsubok kayang-kaya namin lagpasan. ‘Di ba, baby?” yumuko ako sa hiya dahil ang daming tao sa paligid na nakatingin sa amin. Puro lalake pa naman dito sa loob.
“Bumaba ka diyan!” utos ko.
“Kiss naman diyan!” sigaw ng mga tao.
“Ano?” natatawa kong sabi.
“Pano ba ‘yan mahal, gusto nilang magkiss tayo.” Ngumisi si Ian at wala na akong nagawa kundi ang halikan na lang din siya sa harap ng maraming tao.
Nagpalakpakan pa ang mga tao sa paligid. Nagsihiyawan kaya naman mas lalo naming diniinan ang paghahalikan. Pero sa isang banda bigla kong naalala si Nasser.
Hindi ko alam kung bakit pero kinutuban ako ng masama dahilan para matigil ang eksena at bumalik ako sa pagkain.
“Ayos ka lang?”
“Ah oo. Nadalaw mo na ba sina Nasser at Wilson? Pinaabot mo ba ang pagpapatawad ko?”
“Oo. I’m sure napatawad ka na ng mga ‘yun.”
“Sana nga hehe.”
“Patawad sa inyo, Wilson at Nasser. Hindi ko ginusto ang nangyari pero ayun na lang kasi ang tanging paraan na alam ko.” Sabi ko sa aking sarili.
Napukaw ang mga mata ko sa isang lalaking nakatitig ng masama sa akin at nakangiti. Natulala ako sa kanya at pinilit kong kilalanin ang taong iyon.
“Pst ayos ka lang ba? May problema ba? Sabi ko sayo hindi ka dapat mahiya-“
Naagaw ang atensyon ko kay Ian. Binalikan ko ng tingin ang lalaki ngunit wala na siya sa pwesto niya kanina. Kinutuban ako ng masama. Hindi ko kilala ang lalaking iyon. Lalo na’t ang mukha niya ay parang nasunog na ewan.
“Pst. Gutom lang ‘yan. Kain na!”
Kumain na lang ako at binalewala ang nakita kanina.
- Writer
