Chapter 3
1078 Words
MIRABELLE'S POV
Kakabalik lang namin dito sa classroom matapos kumain mula sa canteen.
"Good evening," bati ng isang teacher pagkapasok niya.
"Good evening, Ms. Cariote!" Bati nila pabalik kay Ms. Cariote daw.
"What have we tackled yeaterday?" Tanong ni Ms. Cariote. Nagtaasan naman ng kamay ang mga kaklase ko.
"Yes, Mr. Funtales?"
May tumayong isang lalaki, "Yesterday we've tackled about Quadratic Inequality."
"Great, I thought you'd answer me... 'I don't know, miss'... again," sabi ng teacher. Parang mahilig mamahiya ang isang 'to. Nahihiyang umupo 'yung lalaki.
Gumala ang paningin ni Ms. Cariote sa buong klase at huminto sakin. "You must be the transferee. Stand up!" Tumayo ako. "What's your name?"
"Mirabelle Alonzo, Miss."
"I like your name. What is Quadratic Inequality?"
"Quadratic Inequality i—"
"Good evening, everyone! Sorry for the inconvenience but there's an urgent meeting for the teachers. It may take a long time so the HM decided to suspend the classes," napatingin kami sa lalaking biglang na lang napadpad sa harap.
Eh?
"Did you heard that class? Suspended na kaya you may leave," sabi ni Ms. Cariote.
Kinuha ko ang shoulder bag ko at bumaling kina Ethan at Lucas na nakatayo na sa pintuan.
The advantage of having a supernatural power, tanaol?
Naglakad na ako palapit sa kanila saka kami lumabas.
"Mabuti naman at sinuspend nila. Inaantok na ako eh," sabi ko.
"Pag-uwi matulog ka kaagad. Dapat kasi umaga tayo natutulog dahil gabi ang pasok natin," sabi ni Lucas.
"Sige sige."
Pagkababa namin ay hinihintay na kami ng lima. "Nice uwian na kagaad!!" Sigaw ni Luke.
"Oo kaya, may time ka pang mag-bar!" Natatawang sabi ni Dylan. Ngek? Bar, amp.
"Anong bar?! Uuwi na!" Sigaw ni Liam at naunang maglakad pababa. Agad naman akong sumunod sa kanya. Siya kasi close ko, mahirap maka-close yung iba.
"Liam! Sabay uli ako sayo HEHEHE," paalam ko.
"Tara," sabi niya kaya tuluyan na akong sumunod sa kanya. Sumunod din yung iba at halatang nagbabangayan. Kesyo bakit magbabar pa o kesyo matulog na lang pag-uwi.
Nakakaloka. Ang dami nila.
"WAAAH, tinatawag na ako ng kama! Bye na, matutulog na ako!" Sigaw ni Luke pagkapasok namin sa sala ng mansion nila.
Bumaling ako sa kanila, "Akyat na din ako. Bye!" Paalam ko at umakyat na. Feeling ko naghiking ako ng buong araw HUHUNESS. Parang ayaw ng lumakad ng mga binti ko T_T.
Pagkapasok sa kwarto ko ay nilapag ko sa sofa ang bag ko at pasalampak na nahiga sa kama.
Gotta sleep muna.
LIAM'S POV
Umakyat na rin ako at pumasok sa kwarto ko. Pagkapasok ay inilagay ko sa swivel chair ang bag ko na nasa harap ng computer set. Nahiga ako sa kama at napa-isip.
I wonder kung paano matatanggap ni Mira ang mga revelations ngayong gabi pero ramdam kong parang... tanggap niya na ang kaso dinideny niya pa. Weird.
*Knock*Knock*Knock*
Napabaling ako sa pintuan, "Who's there?"
"Ethan."
"Pasok!"
Nag-teleport siya sa sofa at doon sumalampak ng higa.
Napakunot-noo ako, "What do you need? "
"About Mira..."
"What about her?"
"Hmmm... hanggang kailan siya dito?"
"Maybe 'til the end of the school year? I dunno."
"Isn't she the key?"
"Key of what?"
"You know what I mean, dude."
Napa-irap na lang ako at bumuntong hininga. "Walang pang proof na siya nga."
"What do you mean by walang proof? Siya ang sinasabi sa propesiya!"
"Hindi lang si Mira ang may dugong bampira at lobo, Ethan. Marami na sila kaya mahirap hanapin ang susi sa lagusan," sabi ko na ikinatahimik niya.
"Damn, I wanna go home. I already missed them," rinig kong bulong niya.
"Makakabalik din tayo do'on, soon. May kailangan ka pa?"
"Tsk... wala na," sabi niya at biglang naglaho.
Napailing na lang ako. Kung gaano ka kulit at ingay sa aming pinagmulan, gano'n naman ka tahimik at kalmado dito sa mundo ng mga tao. Ang weird ng mga kapatid ko, haystt!
Bumaling ako sa aking gilid at napansin ang picture frame na nakapatong sa bedside table. Kinuha ko iyon at tiningnan. Si Mama't Papa at kaming pito. Bata pa kami dito. Kung hindi dahil sa aksidenteng y'un, hindi kami mapapadpad dito sa mundo ng mga tao.
I miss you, Ma, Pa! I wish makabalik na kami, we lost track of y'all.
My tears began to fall na hinayaan ko na lang. All this time, wala pang nakakahanap sa susi. All this time, nandito pa rin kami at naghihintay ng tamang panahon. For almost five decades, heto pa rin kami at nagpapanggap na mga tao. Tsk!
FRANCISCO'S POV
"FRANZ! Why didn't you tell her?!" Yelled by Wrazey as I answered her call. D*mn? Why did she need to yell? My eardrums, arghh.
"Stop yelling. My eardrums is aching!!" saway ko kay Wrazey at inilayo ang phone ko.
"Stop yelling, stop yelling," I could imagine her rolling her eyes, tsk! "Stop yelling your a*s! Why didn't you tell her?!"
Is it hard to follow me? D*mn, if I could hang my phone up, I would. But I know this b*tch would appear here inside my office. Bakit kasi tatawag-tawag, tsk!
"Lower your voice, Wrazey," mahinahong utos ko. Narinig ko naman ang pagbuntong-hininga niya.
"Fine. So ano na? Why didn't you tell her? Sagutin mo ko kung ayaw mong dumugo 'yang tenga mo."
"It's not the right time. Plano kong sabihin sa kanya sa 18th Birthday niya," sagot ko.
"18 birthday, 18 birthday," rinig kong bulong niya. D*mn, sisigaw 'yan!
"Nasabi ko na!"
"W-what?!"
"O-ouch, my ears. F*ck you, Franz!!" Sigaw niya.
Tsk, serves you right.
"Why did you tell? I don't give any signal, Wrazey!"
"S-sorry! Sorry naman!" Sigaw rin niya.
What now? I could imagine my daughter confronting me tomorrow, h*ck. Mauungkat ang lahat ng nililihim ko!
"Tsk, sorry. Whatever, Wrazey! Whatever!" Asar kong ibinaba ang tawag at umikot paharap sa labas ng bintana. Malalim na ang gabi, pero hindi ako makaramdam ng antok. Kahit kailan naman ay hindi ako inantok, tsk!
Tomorrow, it's my flight to Japan. I'll gonna check the company there at the same time meet with someone. It's been a year or two when we last seen each other.
*Kriing*Kriing*Kriing*
I glanced at my phone and saw an unregistered number on the screen. I took it and answer the call.
"Who's this?"
"It's me," I heard a fiminine voice. Muntik ko ng mabitawan ang phone ko ng makilala ang boses niya.
No.. way....
- Writer
