Chapter 33
1944 Words
"Are you listening, Scarmey?"
"Huh?" biglang sabi ko nang marinig ko ang aking pangalan.
Napatingin ako sa kanila. Lahat sila sa akin nakatingin. Napabuntong-hininga ako saka iniwas ang tingin sa kanila.
"Are you okay?" nag alalang sabi ni Francess.
Hindi ko siya tiningnan.
"I'm fine, ano nga ulit ang sabi mo, Candice?" sagot ko at bumaling kay Candice na kanina pa pala nagsasalita.
Sinabay nila ako kanina dito dahil may pag uusapan daw kami. Tahimik lang din naman akong sumunod sa kanila. Hindi kasi mawala sa isip ko iyong lalaking tumawag sa akin kagabi, lalo na iyong mga sinabi niya pati iyong sulat ni tita Audrey. Idagdag pa si Shan, na hinintay akong makabalik mula sa dinner kasama ang pamilya ni Francess.
They are giving me a warning. Kaya hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong gawin ngayon.
"Your not listening again, Scarmey. Are you really okay?" narinig kong tanong ni Candice.
"S-Sorry, sabihin mo nga ulit," sabi ko.
Napabuntong-hininga siya at napapailing na nakatingin sa akin.
"I said, tommorow evening, papasukin na natin ang Mafia assassin Organization. We need to be ready," muling sabi ni Candice.
"Kailangan pa ba nating gawin iyan?" tanong ko.
Napansin kong napatingin silanh lahat sa akin.
"Not really, but we will give them a warning because the battle is near," sagot sa akin ni Cristofer.
"Okay nga iyon eh," sang ayon ni Marga.
Kanya-kanya silang opinion na dapat nga gawin namin iyon. Bumaling ako kay Francess. Alam kong ayaw niyang gawin ito, but I think it's their mission to do this.
"May tanong lang ako, anong atraso mayroon ang mga assassin sa pamilya niyo?"seryoso kong tanong.
Pareho silang napatingin sa akin, na tila ba hindi rin nila alam kung ano nga ba.
"Sinabi na namin saiyo ang dahilan di ba?" sagot ni Cristofer sa akin.
"Kailangan pa bang may dahilan?" sabi rin ni Beatriz.
"It's also a mission," tanging sabi ni Francess.
Napabuntong hininga ako, saka tumango. Mukhang desidido na nga sila sa gagawing pagpasok sa M.A.U wala akong magagawa. Nagpatuloy sila sa plano nila. Nakikinig lang ako kung ano ang gagawin nila.
Tsk! Ano nga bang mangyayari, kapag pinasok na namin ang M.A.U?
MAtapos ang usapan at plano nila para bukas, umalis na agad ako. Hindi ko na hinayaang magkausap pa kami ni Francess. Hindi ko alam, basta ayoko siyang makausap at makasama ng kami lang dalawa.
Maging si Candice, iniwasan ko. I don't know what to do and say to her either. Alam kong napapansin rin niya iyon, pero hinayaan lang niya ako.
Pagdating ko dito sa parking lot, agad kong binuksan ang kotse at akmang papasok nang biglang may humila sa akin.
"Lets talk."
Bumaling ako sa taong pumigil sa akin. I sighed. Inalis ko ang aking kamay at hinarap siya.
"Ano bang pag uusapan natin?" seryoso kong sabi.
Mariin niya akong tinitigan sa mata. Mayamaya natigilan ako ng hawakan niya kamay ko.
"Iniiwasan mo ba ako dahil sa sinabi ko, last night?" tanong niya.
Iniwas ko ang tingin sa kanya at binawi ang kamay ko pero hinigpitan niya ang hawak no'n, kaya inis akong tumingin sa kanya. Ano bang problema niya?
"Ano bang gusto mong palabasin?Purket nagmamadali ako, ibig sabihin ba no'n iniiwasan na kita? For what?Bakit ba kita iiwasan? Sino ka ba? Ano bang mayroon sa atin para iwasan kita?" mahabang lintaya ko sa kanya, sabay bawi ulit ng kamay ko na nabitawan niya.
Umatras ako ng akmang hahawakan niya ako. Napapikit siya at itinaas ang isang kamay na tila sumusuko.
"Fine. Sino nga ba ako para isiping iniiwasan mo ako at ano nga bang mayroon sa atin?" sambit niya.
Napasabunot siya sa buhok niya at tila hindi maintindihan ang nangyayari sa amin. Even me, I don't know what's happening. Parang okay naman ang lahat ng plano ko para sa kanya. Tapos bigla na lang akong nakaramdam ng kakaiba, na siyang nagpapalito sa akin ngayon. Tapos siya? Wala naman siyang pakialam sa akin dati, tapos ngayon biglang ganito na ang kinikilos niya. Hays! Ano bang nangyayari sa aming dalawa. I sighed.
"You know, that we are pretending just for your marriage to that b*tch. Ang hindi ko maintindihan, bakit iba ang naging resulta ngayon? Why are you being like this?" naguguluhang tanong ko sa kanya.
"Hindi ko rin alam! Basta ang alam ko, I want you! Not because we're just pretending, I want you, scarmey. I want you to be with me," mariin niyang sabi.
Natigilan naman ako sa sinabi niya. What?
Napatitig ako sa kanya saka napangisi.
"You want me to be with you? Bago mo sabihin iyan sakin. Ayusin mo muna ang kung ano ba talaga ang nasa isip at nararamdaman mo. To tell you the truth, being with you is just like killing myself," mariin kong sabi at tinalikuran siya.
Hindi na niya ako napigilan ng makasakay na ako sa kotse at umalis. Nang makalabas na ako sa campus, naihinto ko bigla ang kotse sa tabi at napayuko.
"Why? Why I'm being like this?" mariin kong sabi sa sarili
Naiangat ko ang mukha ko at naramdamang may dumaloy sa pisngi ko. Kaya hinawakan ko ito at napatingin sa salamin ng kotse. Natigilan ako.
"Why I'm crying?" nagtataka kong sabi.
Francess. You jerk! Ano bang ginawa mo sa akin? Tsk!
Napabuntong hininga ako at muling pinaandar ang kotse, pero muli ko itong naihinto ng makita ang nasa harap ng kotse ko.
Hindi ko alam kung magpapatuloy ako o bababa para kausapin siya.
Ngumiti siya sa akin. Hindi ko alam pero pakiramdam ko kilalang kilala ko siya. Malalim akong napabuntong-hininga saka ngumiti rin sa kanya. Lumapit siya at binuksan ang pinto ng kotse katabi ko.
Nakatingin ako sa kanya.
"You look surprise?" natatawa niyang sabi.
"I'm just not expecting to see you here," sagot ko.
"Actually, kanina pa sana kita inaabangan sa parking lot pa lang. And to my surprised, I heard everything," nakangiti niyang sabi.
Para akong napako sa inuupuan ko, matapos kong marinig ang sinabi nkya.
She heard everything?
Hindi ako nakapagsalita dahil sa sinabi nya. Narinig kong bahagya siyang tumawa.
"Don't worry, I can keep that as a secret between you and my brother," sabi niya.
But still, I'm not satisfied. Pakiramdam ko wala akong laban kapag may ginawa siya sa akin.
"Lets talk somewhere," tanging sabi niya.
Tahimik ko siyang sinunod. Pakiramdan ko, may malalaman ako na hindi ko alam kong dapat ko bang malaman. Naramdaman kong magaan ang loob ko sa kanya. Ngunit sa tuwing tumitingin ako sa kanya ay hindi ko maiwasang makaramdam ng takot. Wala naman siyang ginagawang masama, ngunit pakiramdam ko mayroon. Hays!
"This place is nice and quit. For sure, Audrey made a lot of this for you," narinig kong sabi niya.
Nandito kami ngayon sa condo ko, dahil dito niya kami gusto mag usap. Ngunit natigilan ako sa pangalang binanggit niya. Kaya nagugulat akong napatingin sa kanya.
"You know tita Audrey?" mariin kong sabi.
Bahagya siyang ngumiti at umupo sa couch. Nanatili lang akong nakatingin sa kanya.
"Audrey Durman Dela cruz, Of course I know her," sabi niya at bumaling sa akin.
"Siya lang naman ang sumira ng ilang naipondar ko noon at ninakaw ang isa sa pagmamay ari ko," sabi niya habang nakatingin sa akin.
Nalilito ako habangn nakatingin sa kanya.
"What a small world right? Hindi ko aakalain na may mabubuhay sa mga naging pag aari ko noon. Kahit na magpanggap ka ay makikilala pa rin kita at nasisiguro kong alam mo kung ano ang ibig kong sabihin," seryoso niyang sabi.
She smirk at me like an evil one. Tumayo siya at lumapit sa akin.
Napaatras ako at biglang kinabahan dahil sa kakaibang aura na nararamdaman ko sa kanya. Ngunit mabilis siyang nakalapit sa akin at hinawakan ako sa mukha.
"You. You are a special to me. But she take you away from me," mariin niyang sabi tila ba gusto niya akong angkinin.
Umiwas ako at umatras sa kanya. Ngayon alam ko na kung ano ang pinagsasabi niya.
"I will never be yours nor anyone. Wala kang karapatang angkinin ako," seryoso kong sabi sa kanya.
Bigla siyang tumawa, na para bang natutuwa siya sa bawat reaksyon at mga sinasabi ko.
"You know what, with that low skill level you have, you can't defeat me. If ever, I would like to kill you right now, just to made up a missed I've done. But I won't, I'm going to spare your life because of my brother. I can't kill the person who's meant to him, But I don't want you to be with him either," mariin niyang sabi.
She smirked. Muli na naman siyang naglakad palapit sa akin, kaya patuloy akong lumalayo sa kanya.
"Scarmey Fuentes. You know, that its not your real name. I'm not here to scare you, but to warn you and give you a chance to leave. I know your spying and using them. This is the last thing I can do for you, Scarmey.," sabi niya.
Tinitigan niya ako ng seryoso. Napahinto ako sa kakaatras, nang maramdaman kong wala na akong maatrasan. Kaya naman tuluyan na siyang nakalapit sa akin at hinawakan bahagya ang pisngi ko.
"Leave them, leave your enemies territory. Back to the place that you belong. Spend the rest of your life, to the people you need to be with. Stay away from my family, also to my brother. If they found out who really are you. They will diffenitely use you against to your own family. Hindi ka maaring manatili sa lugar nang kalaban ng pamilya at organisasyon mo. Matagal ka na nilang hinahanap, panahon na para bumalik ka sa kung saan ka dapat. Huwag mo na siyang pahirapan sa paghahanap saiyo. And also Audrey can tell you everything," seryoso niyang sabi at tila nawala ang kakaibang aura sa kanya.
Tinitigan niya akong mabuti at hinaplos ang mukha ko saka ngumiti.
"Why are you telling me this? You know too, that I'm your enemy," nagtataka kong sabi.
Muli siyang napangisi at tumalikod sa akin.
"Yes, you're also my enemy. But for now, I'm not. Remember Scarmey, even if you have an affair in my brother or not, still you and him can't be together," sabi niya.
Lumingon siya sa akin.
"You can't love him.."
Napako na lang ako sa kinatatayuan, matapos niya iyong sabihin. Napansin kong binuksan niya ang pinto ng condo ko.
"I still care for you, Scarmey. I like you, to be with my brother. But both of you we're destined to be enemies. You we're destined to fight each other," muling sabi niya at tuluyan ng lumabas.
Nanatili pa rin akong nakasandal sa pader, kahit umalis na siya.
Hindi ko alam kung ilang minuto o oras akong nakasandal. Kanina pa siya nakaalis pero iyong mga sinabi niya ay nakatatak pa rin sa isip ko. Lalo na iyong huling sinabi niya.
She likes me? She cared for me? Why? Bakit niya sinabi iyon? Lalo na ang salitang hindi ko maaring mahalin si Francess. Napasinghal ako.
"Is she's crazy? I don't even love him. Bakit niya iyon nasabi?" tanging sabi ko.
Napabuntong-hininga ako saka napaupo.
"Si tita Audrey, she's the only one who can tell me everything. Ngunit hindi pa siya bumabalik at hindi ko alam kung saan siya makikita," sambit ko sa sarili.
Muli akong napabuntong hininga. Napapikit ako.
I'm near. Malapit ko nang malaman ang lahat.
My family.
The real me.
I know, tita audrey can tell me everything that I need to know.She help me to survive. But there's a thing that I want to prove too myself. I don't want to show myself in front of them. I just want to know every little thing about them.
But, Am I ready for that?
- Writer
