Mafia's Tender Torture

Umulan nang walang tigil ang langit, binabaha ang mga kalsada at binabalot ng dilim ang buong siyudad. Sa gitna ng unos, may isang binatang halos mawalan ng buhay, gumagapang sa makitid na eskinita ng Tondo. Si Raymond Devereux, labing-limang taong gulang, sugatan, duguan, at hinahabol ng mga kalabang sindikato. “Hanapin niyo siya! Huwag niyong hayaang makatakas!” singhal ng isang lalaking may hawak na baril. Humahagok si Raymond, pilit na itinatayo ang sarili kahit nanginginig ang tuhod. Marami siyang beses nasaktan sa lansangan—pero ngayong gabi, ibang klase ang panganib. Kung mahuli siya, tapos na ang lahat. Ngunit sa gitna ng unos, may biglang tumigil sa harap niya. Isang liwanag. Isang payong. Isang babae. Si Vesper, labing-pito—basang-basa sa ulan ngunit hindi nagdalawang-isip na lumapit sa isang estrangherong duguan. “Kuya… Diyos ko, ano nangyari sa’yo?” bulong niya, puno ng pag-aalala. Hindi makagalaw si Raymond. Wala siyang lakas—at higit sa lahat, wala siyang ideya kung bakit may babaeng hindi takot sa kanya. Hinawakan ni Vesper ang braso niya, marahan ngunit mariin. “Tayo ka. Bago sila bumalik dito.” Itinaas niya ang payong, at sa ilalim ng manipis na tela, dinala niya ang isang kriminal na hinahabol ng kamatayan. “Huwag kang matakot,” dagdag ni Vesper habang hinihila siya papasok sa isang abandonadong tindahan. “Safe ka rito.” At sa unang pagkakataon, may humawak kay Raymond na hindi may hawak na baril. May yumakap sa kanya nang walang hinihinging kapalit. May tumingin sa kanya bilang tao, hindi halimaw. Hindi niya alam ang pangalan ng babae, pero hindi niya makakalimutan ang mata nito—mapayapa sa gitna ng kaguluhan. Simula noong gabing iyon… Ipinangako ni Raymond sa sarili na minsan, kukunin niya ang babaeng nagligtas sa kanya. At hinding-hindi niya ito pakakawalan.