CHAPTER FOURTHY TWO
BINALOT ang sistema ko ng pag-aalala ng mga oras na iyon. Maski ang mga magulang ko ay nangangamba na rin sa biglaang pagkawala ng nag-iisang alaala ko kay Alden. Ang anak kong si Draimler, iniwan ko lamang saglit ito sa may sala namin. Pero pagbalik ko bukas na ang pintuan pati ang gate namin ay nakabukas din. Nangipuspos ako sa mga sandaling iyon, labis-labis ang kabang sumalakay sa akin ng mga oras na iyon. Bigla akong nablanko at hindi ko alam ang dapat gawin sa sandaling iyon, mabuti nalang at naririto ang Mama at Papa. Binigyan muna nila ako ng tubig saka tinanong kung ano ba daw ang nangyari. Sinabi kong iniwan ko lang saglit sa sala si Draimler, dahil kumuha lang ako saglit ng pampalit nitong damit. Ngunit laking gulat ko, pagbalik ko wala na ito. Agad kaming naghanap ng mga mag
- Writer
