Unwanted Bliss

Capitulo Dieciseis

Akari's

"She's four weeks in. Congratulations, Mr. and Mrs. Maderazo"

"Thank you Doc"

May iba pang mga sinabi ang doktor kung paano akong mag-ingat dahil first trimester ko pa at na may history ako ng miscarriage. Maigi lang na nakikinig si Donovan, smile is even plastered on his face pero bakit ganun? Mabigat pa rin ang pakiramdam ko.

Sa isipan ko ay paano kung mauulit na naman ang mga nangyari noon?, ang pagkawala ni monggo at ngayon ang batang ito. Hinawakan ko ang aking tiyan. I was taking the pills kaya hindi ko lubos maisip kung bakit ako nabuntis, didi I miss taking it? Napakagulo namin ngayon, hindi magandang timing ang batang ito.

At kung mabuhay man siya, paano kami? Ayokong lumaki sa magulong bahay ang batang ito. Paano namin ipapaliwanang sa kanya na wala namang pagmamahalan sa aming dalawa ng tatay niya, that her Father love's someone else.

I was filled with this negative thoughts, hindi ko iyon mapigilan. Nilalaro ko ang aking mga daliri ng maramdaman kong niyuyugyog na ni Donovan ang balikat ko.

"Akari, Let us go", umalis na nga kami doon, at habang papasok ng parking lot ay tumigil ako at nagsalita.

"Ma-maghiwalay na tayo", nanginginig man ay na sabi ko pa rin iyon. Natatakot ako sa anong maging reaksyon nito, sa sinabi ko pero bahala na.

Nakatalikod pa rin ito sa akin at hawak na ang pintuan ng kotse.

"Anong sabi mo?", he is glaring at me. Halata namang ni-compose nito ang sarili upang pigilin ang magsagutan kami, but we need to talk.

"Ako, ako na ang bahalang magpaliwanag sa mga families natin. Ako na ang bahala sa Dad, this time, I will make sure na maiintindihan niya. A-ang mga articles, I will have interviews, pwede ring sabihin na ako ang nagloko", pagbibigay ko ng mga options na papabor dito.

"Akari...", humahakbang ito pero umuurong ako at patuloy sa pagsasalita.

"Hindi tayo kasal, Donovan! Di mo ako mahal, ang batang ito lang ang obligasyon mo sa akin. Hindi ko ipagkakait sa iyo ang bata but please, pumayag ka na, ngayon, ititigil na natin ang pagpapanggap", tuluyan nang tumulo ang mga luha sa aking mga mata.

"Akari! Stop it!", napapikit ako sa sigaw na hindi na nito napigilan.

"Why are you even suggesting this. Hindi ko kayo hahayaang dalawa ng anak ko", wika nito sa boses na parang nagmamakaawa.

Niyapos ako ang aking sarili, bago nanginginig na nagsalitang muli, umaasang mas maiintindihan nito ngayon ang saloobin ko.

"N-natatakot ako, Don. P-paano kung sa gulo nating ito ay mapahamak na naman ang bata. Hindi ko iyon kakayanin. So p-please, let me have this child; on my own, in peace... away from this mess"

"Hindi mangyayari iyon"

"Hindi ka sigurado"

"I will not do anything na makakasakit sa inyo ng bata Akari, kaya ako naman ang magmamakaawa sayo ngayon..."

Hinakbang nito ang distansya namin at ipinatong ang aking ulo sa kanyang dibdib, at hinihimas ang aking ulo at likod na para bang isa akong babasaging bagay na napakalaki bg importansya sa kanya.

"Please, stop with your crying, Akari. Hindi ka pwede ma-stress. Sinisigurado ko, walang mangyayaring masama sa bata. Umuwi na muna tayo saka natin ito pag-usapan kapag kalmado ka na"

Ilang minuto din ay kumalma na ako at dahan dahan ako ginaya papasok ng sasakyan. Ito na rin ang naglagay ng seat belt ko, pinagbuksan pa ako nito ng tubig at inilagay iyon sa pagkakahawak ng kamay ko.

Tahimik lang kami sa byahe, wala akong lakas na magsalita dahil na rin siguro sa komprontasyong naganap sa amin kanina. At dahil hindi parin ako naniniwala dito, hindi nit makokontrol ang mga bagay-bagay kaya pansamantala, ay papayag ako sa nais nito, pero sa oras na ito na naman ang maging dahilan upang mapunta sa peligro ang anak ko ay hindi ako magdadalawang-isip na gawin ang pinaplano ko.

"Siguraduhin niyong hindi siya aalis ng walang pahintulot ko o iba ang kasama; it should only be with me and no one else. Ang pagkain niya, make sure it is healthy enough, produce should be checked weekly at ayokong kumakain siya ng masyadong matatamis",

pagkadating namin ni Donovan ay kinausap nito agad ang mga tao sa bahay at may iaanunsyo daw ito. Nakaupo lang ako sa sala habang patuloy ito sa pakikipag-usap sa kanila tungkol sa pagbubuntis ko. Excited pa nga ang mga ito ng malaman nila; I wish I could too, ng walang inaalala.

Lumapit sa akin si Donovan, bahagyang naupo sa harap ko.

"I will have someone to manage your cafe'. Hindi ka pwedeng lumabas at ma-stress doon. This time, I will assure you, this child will live", napatingin ito sa tiyan ko.

"I promise you that kaya wag ka nang mag-alala" , hagod nito ang aking pisngi.

Nagpaalam na rin itong aalis dahil may kailangan pa itong gawin at kikitaing mga tao. Naiwan na ako doon at nakatunghay lang sa pintong nilabasan nito saka ako natayo, kinuha ang susi ng sasakyan ko at palihim na umalis ng bahay. Kamuntik pa nga nila akong mapigil ng marinig ang pag-alis ng sasakyan pero mabuti nalang at hindi.

Nagmaneho ako papunta kay Jacintha, mababaliw ako kung anduon lang ako sa bahay na iyon. I needed her, I needed my best friend na kahit siya ay inilihim ko ang lahat kaya hindi ako makabisita dito dahil baka bumigay nalang ako at umiyak sa kanya pero ngayon, ito ang kailangan ko at ayoko na ring maglihim pa dito.

"Kari? bigla kang napadalawa. Umiyak ka ba? Bat mugto iyang mga mata mo", walang minutong sinayang ay agad ko itong niyakap ng napakahigpit at umiyak ng buong puso.

"Cina, yakapin mo ako, please iyong napaka higpit"

Donovan's

Dumaan ang mga araw, tatlong buwan to be specific. Kusang namatay ang mga balita tungkol sa pagkakaroon ko ng kabit. At unti-unti na ring lumalaki ang tiyan ni Akari, it was quite big for a three month actually, I feel fascinated sa tuwing nakikita ko iyon, nais ko ngang hawakan pero ayaw ni Kari, di nalang ako na nagpupumilit.

She's still vigilant of me, na para bang anong oras ay may mangyayari. Napaka negative nito, I'm not liking it but I'm not blaming her. Pinayuhan na rin ako ng Doctor tungkol dito, that she is awash with hormones, kaya kung ano-anong iniisip at nararamdaman nila. Minsan all at once pa, kaya kailangan ko talaga itong intindihin at suportahan dahil hindi madali ang pagbubuntis.

"Don, nakikinig ka ba sa sinasabi ko?", tanong ni Eloise sa akin. We're having dinner sa bahay nito. Narinig ko naman ito, tungkol iyon sa naging issue at mabuti nalang hindi naapektuhan nito ang Hotel niya.

Ngayon lang din kami ulit nagkasama dahil nga sa nangyaring eskandalo na ngayon ay humupa na, dahil sa mga ginawa ni Akari at nag work talaga ng pag lay low namin at nakapokus sa pagbubuntis nito, which Eloise didn't know yet.

"I know, we should be glad",

"Don, may problema ba tayo"

"Actually, Eloise. I... andito ako para makipag-usap sayo"

"Well, we are talking"

"No, it's about... Akari, tayo, ang sitwasyon"

Ibinaba nito ang mga kubyerto na hawak at mukhang handa nang makinig ang anumang sasabihin ko.

"Akari, she's pregnant"

"What?", may diin sa pagkakasabi nito at napahawak pa sa mesa.

"Tatlong buwan na ang tiyan niya. I'm sorry at ngayon ko lang naipaalam sayo"

"So, anong gagawin mo? Binuntis mo siya knowing ako ang girlfriend mo"

"Eloise, it's complicated"

"Hindi dapat naging ganun kung hiniwalayan mo na siya noon pa, and now you're telling me she has something against you?"

"Eloise, that's too much. Hindi planado ang bata, wala siyang kinalaman dito"

"May kinalaman ang bata dito, Don. Magkakaroon pa rin kayo ng ugnayan na dalawa. Kahit na maghiwalay man kayo, she will still hold something that is a part of you"

"Hindi ako makikipaghiwalay, Eloise", bulgar ko dito. Ang ideya lang na hihiwalayan ko ito at mag-isanh dadalhin ang bat. Di ko magagwa iyon kay Akari.

"What do you mean? Gagawin mo akong kabit?"

"Eloise... I'm still deciding..."

"You're choosing... and you're choosing her!"

Hindi ako nakasagot dahil tama ito. I am choosing her dahil ayokong lumaking bastardo ang anak ko.

Tumayo ito na agad ko namang sinundan dahil di pa kami tapos mag-usap, hinuli ko ang kamay nitong agad naman niyang winaksi.

"Ang tanga kong naniwala sayo. I should've trusted my intuition. You... you love her!'

Nahigit ko ang aking hininga sa sinabi nito at nagulat. That the idea of me loving her is there.

"Eloise... No, I don't"

"Stop bullshitting me, and being indenial, Donovan!", naiyak na ito.

"Kita ko naman kung paano mo siyang tingnan, you're longing for her eventhough she's your wife. Akala mo ba hindi rin ako nagduda kung bakit? And when you told me your situation, I thought mababago ko iyon dahil may pinagsamahan tayo noon, umasa ako sayo I told you I liked you but siya, siya parin!"

Denial; was I really denying it? Na minahal ko nang talaga si Akari? Wasn't I really not aware of it that my glances were already filled of longing?

"Umalis ka na, Don. Ayokong makipag-usap ngayon sayo"

Walang mga salita ang papasok ngayon sa isipan ni Eloise, ayokong ipagpilitan ang mga dahilan ko kaya untalis na ako doon nang tumunig ang phone ko; it was Jorge.

Jorge: "at Uzman's man cave, now you asshole"

Huh! I guess I will be recieveing some warm welcome from my best bud. Inapakan ko ang gas at mabilis na nagpatakbo papunta sa bahay ni Uzman at nang makapasok ay nakita ko itong naghahalaman, ngumiti ito sa akin na lalapitan ko sana at tatanungin kung andito ba talaga si Jorge ng hindi pa man ay kamao nang tumama sa panga ko at napahiga ako sa damuhan sabay rinig ko sa click ng camera.

"Patingin ako Benille", tawag ni Uzman dito na agad lumapit, habang ako naman ay pinapatayo ni Jorge at muling sinuntok sa tiyan, di ako gumanti; I deserve it. Sa lahat ng sakit na naidulot ko kay Akari, walang-wala ito.

Kinuwelyohan ako ni Jorge.

"Not fighting back huh?"

"I deserve it. Lakasan mo pa!"

Sigaw ko rito pero binitawan na niya ako, nasalampak ako sa sahig, duguan ang kilay at mga labi, Inspit out some blood.

"Nothing personal, pinabibigay lang sayo ng asawa ko"

Pinatayo na ako nina Ben at Uzman saka pumasok na kami sa loob. Ang mga loko ay initsa lang sa akin ang first aid kid at binigyan ako ng ice cubes iyong nasa hulmahan pa talaga.

"Wala na yata akong sasabihin. Alam niyo na siguro ang sitwasyon ko"

"Yeah, like you f****d up, big time... again", si Uzman ang nagsalita. Naglapag ito ng baso at nilagyan iyon ng mga alak.

"Anong plano mo?", tanong ni Jorge.

"I'm keeping her and the child"

"What about Eloise?", puno ni Ben.

"Nag-usap kami, kanina lang. I told her, hindi niya tinggap ng maayos. I'll talk to her when she's ready to listen"

Lumapit si Uzman at binigay sa akin ang baso.

"Pinaasa mo ang babae, Don",

"I know and I was sorry but... i realize tama si Ben. And I, I was indenial... Akari, has since been special to me at di ko na namalayang nasanay na ako sa kanya and that I feel attraction towards her without even knowing it"

"Damn, is that regretting right there? The great Donovan Abel Maderazo ay nagsisisi?", Uzman looked at me amazed.

"Yes, I regreted how our bodies touched first before our hearts"

Umuulan na ng umuwi ako. Masakit ang katawan na umuwi at basag pa ang mukha,ng makita ko ang nakangiting si Akari na dahan-dahang bumababa sa hagdanan, knowing namamamaga na ang mga paa nito, and her face puff and freckles flushed, napakabuntis nitong tingnan. Tinakbo ko siya at tinulungan, na bigla naman niyang ikinagulat, well the bruises.

"Anong nangyari sayo?"

"Jorge happened...", sabi ko nalang.

"Nag-away kayo?", inosente nitong tanong. Without knowing na dahil dito ay nabugbog ako ng best friend ko.

"May di pagkakaintindihan lang", kita sa itsura nito na parang hindi ito naniniwala.

"Halika dito..", hinala ako nito paupo ng sofa, umalis sandali na may dala nang first aid kit.

Ginagamot nito ngayon ang sugat ko.

Nakatignin lang ako sa kanya, seryoso naman ito sa paggamot ng sugat.

"How was your day, Akari?",

"Ayos lang", ikling sagot nito sa akin.

Tahimik ang nangibabaw sa aming dalawa. Mula ng magbuntis ito ay panay na niyang ginagawa iyon sa akin, ang iwasan ako, in all forms possible. She doesn't want me near her kaya di ko akalaing tutulungan ako nito ngayong gamutin ang sugat ko.

If it were me I want to pull her close, so she could use my comfort... but I can't. At dahil rin naman iyon sa akin. She just can't trust me like that anymore.

"I will never let you go"

Natigil ito sa ginagawa at sa unang pagkakataon I was looking at that brown eyes again when her expression change; gulat at nanlaki ng mga mata nito. Naramdaman kong may mainit na likido ang lumalabas sa aking ilong. Dali itong kumuha ng tissue at pinahiran iyon pero inagaw ko ang kamay nito at dinampian iyon ng halik.

"Did you hear me?", hindi ito sumagot at nakatingin lang sa kamay niyang hawak ko parin.

"I have decided, kahit ano pa ang mangyari. I will never let you go"