CHAPTER 42
LAKAD-TAKBO ang ginawa ko pauwi ng bahay namin nang ibaba ako ni Kai sa main gate ng Sitio, malayo sa mismong bahay namin, madilim na ang kalangitan dahil kumagat na ang dilim pero maliwanag na maliwanag at maingay pa rin ang buong lansangan ng Sitio.
Kasing-ingay ng kinakabahang dibdib ko ngayon sa pagtatambol nito sa kaba.
Nang makalapit sa mismong street namin ay bumagal ang paglalakad ko, kapansin-pansin ang mga kapitbahay na panay ang tingin sa ‘ming bahay pero ang mas ikinabahala ko ay ang grupo ng mga lalaking malalaki ang katawan, nakakatakot ang hitsura at may kaniya-kaniyang bitbit na kahoy, baril at bakal, lahat sila ay kalalabas lang ng gate namin.
“Oh! Ayan na pala!” Turo sa ‘kin ng maingay na kapitbahay namin na tsismosa. “Ayan ‘yung hinahanap ninyo, anak ‘yan
