Nagulat ako nang umorder siya ng napakaraming pagkain nang dumating ang tanghalian. Tinawag niya ang lahat ng manggagawa doon at inayang kumain. Naghiyawan ang mga lalaki doon saka nagkanya-kanyang kuha ng pagkain. Mayroon siyang isang plastic na itinabi.
Nang makakuha ang lahat ay bumalik na ang mga ito sa kanilang mga pwesto. Naiwan kami ni Nico at nilabas niya ang pagkain na para sa amin. Nagsalubong ang kilay ko nang makita ang marami nanamang pagkain para sa akin.
“Ang dami naman…” Nakasimangot kong sabi. Halos kasing rami ito noong binili niya sa akin nung nag-almusal kami sa kotse niya.
Tumaas ang kilay niya sa akin.
“You should eat more. Walang kalaman-laman ang katawan mo.” Pinigilan ko ang aking sarili na samaan siya ng tingin.
Hindi na ako muling nagsali
