Kanina pa hindi umimik si Richard, ni hindi niya manlang ako matingnan. Kahit magkasalubong kami ay sa ilalim lang siya nakatingin. Namamanhid ang puso ko sa inaasta niya sa akin. Nasasaktan ako. Nasanay na kasi ako sa ka-sweetan niya at palaging nasa akin ang kanyang atensiyon kapag nandito siya sa bahay. Kaming dalawa nalang ang gising. Nasa terrace siya habang ako naman ay nasa kusina at nagkakape, tinatapos ko ang mga reports na pinapagawa sa akin ni Mr. Rascal. Hindi ako mapakaling ganito ang sitwasyon naming dalawa kaya naglakas loob akong puntahan siya sa terrace.
Nang makita niya ako kaagad siyang tumayo para sana umalis pero hinarangan ko siya.
“Hindi ko gusto ang ugali mo ngayon,” malungkot na sabi ko rito. Parang gusto ko nang maiyak dahil sa wakas ay nakuha niya rin tumingin
