“O, Bakit ka nakatulala diyan tapos nakangiti ka pa? Ano namang iniimagine mo?” Napatingin ako kay Lucas na nakakunot ang noong nakatitig sa’kin. Kakaalala ko ng nakaraan ay napatulala na ‘ko.
“Wala, may naalala lang ako. Tara kain na tayo at bigla kong nagutom,” sabi ko pagkahawak ng kubyertos. Tumango si Lucas at nagsimula na kaming kumain. Even after almost a year, we share a comfortable silence. Hindi na kailanman naging awkward ang pakiramdam kapag magkasama. Nakakalungkot man sabihin ngunit mas malapit pa kami ni Lucas kaysa sa sarili kong kapatid. Minsan kapag sinasaniban ako ng self-pity dahil sa kalagayan ko sa bahay ay naiisip kong sana totoong naging magkapatid na lang kaming dalawa.
Naalala ko ang dalawa kong kaibigan na may malaking problema dahil nagkadevelopan sila
