ANASTASIA:
LUMIPAS ang dalawang linggo ay nakabawi-bawi na ako ng lakas. Gusto ko mang lumuwas ay hindi pa pwede. Inaalala ko kasi si baby. Napakabata pa niya para ibyahe ko ng malayo. Nasa parte na kasi kami ng Bataan. Dito ako dinala ni Adeline at ikinulong.
Sa paglipas ng mga araw na nakakulong ako sa silid. Para akong hayop na nakagapos ang kamay. Dudumi at iihi ako sa katabi kong arenola. Dinadalhan ako ng tira-tirang pagkain na parang aso kung kumain dahil sumusubsob ako sa plato para makakain. Hindi kasi nila ako kilakalagan.
Sa tuwing tumatawag si Adeline sa mga tauhan niya ay pinapabugbog niya ako na pinapanood sa screen. Tuwang-tuwa na pinapanood ako. Para akong nasa impyerno sa panahong bihag nila ako. Wala naman akong magawa at hindi ako makalaban. Minsan ay iniisip ko na
