DWIGHT:
NAPAPAILING na lamang akong pinaharurot palabas ng subdivision ang kotse ko na hindi na pinakinggan ang pagmamakaawa ng babae. Habang palayo ako ay umagos ang luha ko sa hindi ko malamang dahilan. Kusang namigat ang dibdib ko na hindi maalis-alis sa isipan ko ang babae kanina sa gate.
"Damn, Dwight. Magpapaloko ka na naman ba? Patay na si Anastasia. Wala na siya. Tanggapin mo na," kastigo ko sa sarili.
Pero kahit anong kontra ng isipan ko ay namalayan ko na lang ang sariling pabalik ng mansion at umaasang. . . maabutan ko pa ang babaeng pinalayas ko kanina.
Nagpahid ako ng luha na nakahingang maluwag na nandidito pa rin ang babae. Nakaupo sa gilid ng daan na yakap-yakap ang anak nito. Sarado na rin ang mataas na gate ng mansion pero heto at nanatili itong nandidito sa labas.
