Jea Raine Serrano’s POV
“R-rafael, ahh-m, wala ng tao.” Nanghihina na sambit ko sa asawa ko. Binitawan ni Rafael ang kamay ko sabay tingin sa akin. Pero hindi ko ma-distinguish ang emotion nito. Ang hirap hulaan. But I’m sure that he is not angry. At isa iyong himala kung sakali man.
Sa sandaling nag-holding hands kami ni rafael ay ramdam ko pa ang init ng kamay nito na parang dumikit na sa kamay ko. Narito na kasi kami ngayon sa parking ng sasakyan nito at wala ng tao sa paligid. Unlike kaninang nasa entrance pa kami at pinagtitinginan ng mga empleyado.
Iba pa rin talaga ang epekto sa sistema ko ni Rafael. Siguro dahil sa sinabi ko na dapat namin na pinapakita ang sweetness sa ibang tao dahil baka malaman ni Daddy Ricardo na hindi talaga kami sweet sa isa’t -isa. Si Daddy Ricardo tala
