Love is Not Over

Chapter Thirty One

Chapter Thirty One

Nagising ako kinaumagahan at nakita ko si Aiden na nakaupo sa sofa ko dito sa kwarto ko. Umupo ako sa aking higaan at niyakap ko ang aking sarili. Natatakot padin ako pero sa tuwing maalala ko na nandito si Aiden sa aking silid ay nawawala ang ng kaonti ang takot ko.

"Shana? Are you awake?" Tumayo si Aiden at nilapitan niya ako. Umupo siya sa gilid ng aking higaan at inalis niya ang ang buhok ko na sa aking mukha.

"Aide, I'm still scared," sagot ko kay Aiden. Tumingin sa kanyang mukha at kitang kita ang pag-alala niya sa akin.

"Shh don't worry nandito ako. I won't leave your side," Aiden said and then held arms.

Humarap ako sa kanya niyakap ko siya. I'm so thankful na tumawag siya kagabibsa akin. Parang nawala lahat ng inis ko sa sa nangyari sa kanila ni Annia. It made me realize na Aiden kahit sino ang mga maging kaibigan ko iba parin si Aiden.

"Miss Shana bumababa na po daw kayo sabi ni Madam Rina," rinig kong sabi ni Ate Mari mula sa labas ng aking kwarto.

"Pakisabi Ate Mari baba na kami ni Aiden," sagot ko kay Ate Mari. Lumayo na ako kay Aiden at inayos ko ang buhok ko.

"Tara na?" pagyaya ni Aiden sa akin at inalalayan niya ako sa pagtayo.

Pagbaba namin ay sinalubong ako ni Mommy at Daddy. Hinawakan ni Mommy ang kamay ko at mukhang nag-alala ito sa akin ng sobra. "Anak okay kana ba?"

"Mommy okay na po ako," nakangiti kong sagot sa kanya. Ayaw kong mag-alala ng sobra sa akin si Mommy. Seeing her now worried at me parang nagsisi ako na pinakita ko sa kanila na natatakot ako kagabi.

"Nag-usap na kami ng Tito Steve mo. His team will search for that guy and they won't stop until they got him," sabi naman ni Daddy sa akin. Ngumiti ako sa kanya at tumango.

Ayaw ko na silang mag-alala ng sobra sa akin. Ayaw kong din dumagdag sa problema sa buhay nila. I wan to live my life into its fullest at ganon din ang gusto ko para sa mga mahal ko sa buhay.

If I had to keep what I really feel right para kumalama sila ay gagawin ko ang lahat. If I had to play like a jolly person in front them I will do it. I will fo everything for them to stop worrying about me.

"Tara kumain na tayo," yaya ni Mommy sa amin. Umupo na kami ni Aiden sa dinning table.

"Aiden salamat at nagpunta ka dito kagabi," sabi ni Mommy kay Aiden habang kumakain kami.

"I'm so thankful that you stay by Shana's side Aiden. Hindi mo alam kung gaano ako nagpapasalamat sa'yo," ani naman ni Daddy.

"Shana is my best friend po Tito at Tita. Kahit na ano pong mangyari ay mag-stay ako sa tabi niya at poprotektahan ko po siya," sambit naman ni Aiden. Maybe I should act in front of Aiden too. I don't want him to waste his life staying at my side ang protecting me.

"That's good to hear hijo," Daddy said while looking at Aiden.

"I'm glad that you are here again Aiden," ani naman ni Mommy habang nakangiti siya ngayon.

"I'm glad na nandito din po ako ngayon," sagot naman ni Aiden sa kina Mommy. Sinulayapan naman ako ni Aiden at ibinalik niya kina Mommy ang tingin niya.

"Mommy stop interviewing Aiden we are eating," sambit ko sa kanilang dalawa. I want them to forget about what happened last night.

"Shana huwag ka muna pumasok ngayon sa school. You should stay sa bahay," ani ni Daddy sa akin.

"Hindi ba mas delekado if mag-stay ako sa bahay ng mag-isa?"

"I'm here Shana hindi naman ako aalis," sambit naman ni Aiden.

Napatingin ako sa kanya, " Wala ka bang pasok?"

"It's Friday. Wala akong pasok kapag friday," sagot naman ni Aiden habang nakatingin parin siya sa akin.

"Are you sure hijo? May tinagawa naman akong bodyguards for Shana. At tumawag na rin ako sa gate guard na walang papasukin sa stranger sa subdivision," Mommy said while she's looking at me and then babalik kay Aiden ang tingin niya.

"Nasabi ko na rin na mag-che-check sila na bawat kotse na pumapasok sa subdivision just to be sure," dagdag pa ni Daddy. Mukhang seryoso na sila ngayon, and I guess wala na akong magagawa kundi sumunod.

"If I had things to do naman po Tita I can do it dito sa bahay niyo together with Shana," nakangiting sambit ni Aiden sa mga magulang ko. He's assuring them na hindi siya aalis sa tabi kahit na anong mangyari.

After the breakfast ay umalis na sina Mommy para pumasok sa office. Parang ayaw din nilang umalis. They are glancing at me as they go. Kahit noong makasakay na sila sa kotse ay sinusulyapan nila ako. I gave them a reassuring smile para naman mawala ng kaonti ang pag-aalala nila sa akin.

Kaming dalawa na lang ni Aiden ang naiwan dito sa bahay. Iniwan ko siya sa may sala at umakyat sa aking silid para makaligo ako then magpalit na ng damit. As I take a bath ay sinusubukan kong iwaski sa aking isipan ang itsura noong lalaki na nakita ko sa mall. So nandoon siya noong na sa mall kami ni Annia? It's not may hallucinations. Hindi parin maalis sa aking isipan kung sino ang lalaking yun. Paano siya nakapasok sa subdivision noong summer vacation last 2 years ago and paano siya nakapunta sa likod bahay namin sa Eretria months after I felt him following me here.

There might be possibility na he lives at Eretria and Manila, maybe here at our subdivision? It made me mo scared if dito siya nakatira. It's an easy access for him to watch me here then.

"Shana tapos kana ba ng maligo?" Napatalon naman ako noong marinig ko na kumatok si Aiden sa aking banyo.

"Nagbibihis na lang ako sandali," sagot ko sa kanyang tanong. Binilisan ko ang pagbibihis at lumabas na ako ng banyo. Pagbukas ko ng pintuan ay bumungad sa akin si Aiden na nakahiga sa aking bed.

"Ang tagal mo," reklamo niya noong makaupo na ako sa aking vanity table para magsuklay.

"Gano'n talaga ko maligo no. Atsaka bakit mo ba ako pinagmamadali?" inis ko na tanong sa kanya. I-on ko yung hair dryer ko at sinimulan ko ng patuyuin ang buhok ko.

Hinintay niya muna akong matapos na magpatuyo ng buhok bago siya nagsalita. "I want us to talk. I want to explain my side to you Shana. Alam kong kahit anong mangyari ay galit ka padin sa nangyari 2 years ago."

"Aiden I'm not mad at you. Naiinis lang ako sa ginawa mo but I can't be mad at you," ani ko at hinarapa ko siya. He's looking at me right now, kita ko sa kanyang mukha ang pag-aalala at takot.

"But still I want to explain my side. Then I will try to ask Annia again Shana. I know you will side at her but please listen to me," pagmamakaawa niya sa akin.

Huminga ako ng malalim at tumayo sa aking kinauupuan. Nilapitan ko siya sa aking higaan at tumabi ako sa kanya doon. "Okay I will listen to you explanation Aiden."

"I love her Shana I really do, but I can't watch her ruin her life because of me. I can't watch her disobeying her parents just because she wants to be with me."

"You should have talk to her about that Aiden! Hindi mo siya kailangan sakatan. You hurt her emotions, emotional pain are different from physical pain."

"I'm such a fool to think that hurting her would be the best for her. I'm an asshole for doing that to her," Aiden said and look at my ceiling. He's holding back he's tears right now I know it.

Aiden is the most emotional sa mga pagpipinsan. I know it kapag gusto niyang umiyak iiyak siya. If he's sad you can see it on his face. Kung galit siya makikita mo din ito. All of his emotions are very visible on his face. But seeing him trying to stop his tears from falling made me think that he's trying to hard to hold back his emotions rightnow.

"Aiden, how I wish you didn't hurt Annia that much. Nagalit ako sa'yo noon dahil umalis si Annia ng dahil sa'yo. The thought of her crying at night because of you is so painful to me. Alam mo ba kung gaano ko kayong gusto magkatuluyan?"

"Ako din. I feel the same way but I can't go to her not right now. Alam kong hindi pa naghihilom ang sugat na nagawa ko sa kanyang puso."

"I'm so sorry Aiden. Sorry na nagalit ako sa'yo."

"Nah I understand it. Annia is your best friend and sinaktan ko siya kaya given na yung magalit ka sa akin."

"But you are my best friend too."

Na-realize ko na napaka unfair ko pala. Sinasabi ko na best friend ko silang dalawa ni Annia but I didn't even listen to his explanation. Ni hindi ko pinakingan ang side niya. Inuna ko ang galit at inis ko sa kanya. I feel really bad right now how I wish pinakingan ko muna siya bago ako nagalit sa kanya. Aiden doesn't deserve me.

"Shhh okay na sa akin na pinakinggan mo ang side ko. Kahit hindi mo ako kampihan ang mahalaga sa akin ay pinakinggan mo ako. At kahit na anong mangyari I will stay by your side," sabi ni Aiden at ipinatong niya ang kanyang ulo sa aking balikat.

We stayed on the position for hours. I got my best friend back and my soulmate.

"Shana hindi ka makakasama?" tanong ni Annia sa akin mula sa kabilang linya. Tinawagan ko siya noong nakatulog si Aiden sa kama ko.

"Oo sorry mayroon kasi kaming sudden familiy dinner eh," pagsisinungaling ko. Ayaw ko ng may dumagdag pa sa mga tao na mag-aalala sa akin.

"Gano'n ba? Sayang naman," sambit ni Annia na may panghihinayang sa kanyang boses.

"Oo nga eh. Excited pa naman ako kaso may biglaang family dinner eh."

"Okay lang yan may next pa naman."

"Sasama na talaga ako sa susunod walang makakapigil sa akin." Napatingin ako kay Aiden noong naramdaman ko anh paglakad ng aking boses.

"Siguraduhin mong sasama kana sa susunod ha? Sige na bye bye!" At ibinababa nani Annia ang tawag. Tumayo na ako sa aking kinauupuan at lumabas ako sa balcony.

Paglabas ko sa balcony ay sumalubong sa akin ang malakas na hangin. Kitang kita ko ang nga bahay dito sa subdivision namin mula sa balcony ko. Nasa may pinakataas kasi ang kwarto ko kaya kitang kita ko ang mga ito. Huminga ako ng malalim at pumikit ako, ikinalma ko ang aking sarili. Sinusubukan ko ding alisin sa aking isipan ang pangyayari kagabi.

'I will never make the people around me worried. I will try to hide all the feelings that could mad the worried about me.' Inulit ulit ko ito sa aking isipan habang humihinga akonng malalim.

Makalipas ang kalahating oras pumasok na muli ako sa loob ng bahay. This time si Pam naman ang tumawag sa akin.

"Girl nasaan ka? Hindi ka papasok?" nag-aalala niyang tanong sa akin pagkasagot ko sa tawag niya.

"Nilalagnat ako Pam. Hindi ako makakapsok today sabihin mo na lang sa mg teacher natin," sagot ko sa kanya using my 'sick voice' and I even faked my cough para kapanipaniwala.

"Awww baby girl get well ha? Ako bahala sa'yo pagsusulat kita ng notes even activity panggagawa kita. Rest ka lang diyan ha?" masiglang sabi ni Pam. Para ako na guilty na nagsinungaling ako sa kanya.

"Thank you Pam. Mag-iingat ka ha?" paalala ko sa kanya ay binababa ko na ang tawag.

Lying is hard. Nakakaguilty na nagsisinungaling ako sa kanila. Sa mga tao na nag-aalala sa akin. It sucks for caring to much on people. Huminga na lang ako ng malalim at minassage ko ang aking ulo.

"Miss Shana may naghahanap po sa inyo sa baba," rinig kong tawag ni Ate Mari mula sa labas ng aking kwarto.

"Pakitanong naman kung sino Ate Mari," sagot ko sa kanya. I unconsciously fix my hair and clothes as I wait for Ate Mari.

Ilang minuto ang lumipas ay narinig ko na muli Ate Mari sa pintuan ko. "Daxon Adriatico daw po Miss Shana."

Ha? Si Dax? ano ginagawa niya dito. Tinawagan ba siya ni Aiden? "Pasukin mo Ate Mari at sabihin mo baba na ako."

Hinayaan ko ng tulog si Aiden sa aking kwarto at bumababa na ako sa sala. Pagbaba ko ay nakita ko si Daxon pero hindi lang siya ang nandoon kasama niya si Clyden. Gusto ko bumalik sa taas, pero napansin ko ang pag-aalala sa kanilang mukha ngayon. Alam ba nila?

Huminga ako ng malalim at pumikit. Pagbukas ng aking mga mata ay ngumiti ako at tumakbo ako palapit sa kanila. Niyakap ko silang dalawa, "Waaaah Dax, Cly namis koo kayo."

Mukhang nagulat silang dalawa say pagyakap ko. They didn't expect my cheerful welcome sa kanilang dalawa.

"Shana namiss din kita. Okay ka lang?" tanong ni Dax. Naramdaman ko ang paghalpos niya sa aking ulo.

"Oo naman okay lang ako no! bakit mo n tanong?" Lumayo na ako sa kanilang dalawa. Hindi nawawala ang aking ngiti sa labi habang nakatingin ako sa kanila.

"Are you sure?" Clyden asked me again and her reach for my hands. Hinaplos niya ang mga kamay ko at nakatingin siya sa mga mata ko.

"Oo naman okay lang ako. Bakit ano ba nangyari?" I asked innocently. Tinignan ko siya then ililipat ko ang tingin ko kay Dax.

"I heard what happened kahapon. Tumawag si Tita Rina kay Tita Cali, siya ang nagsabi na nandito si Aiden."

"Hindi lang kami nakaalis dahil wala kasama si Tita Cali."

So alam nila. Kaya naman pala kahit anong ngiti ko sa kanilang dalawa parang ayaw nila maniwala na okay ako. Nagpabalik balik ang tingin ko sa kanilang dalawa. Paano ko ba ma-assure sa kanila na okay talaga ako? Should I let them stay here too?

"Okay lang yung kasama ko naman si Aiden atsaka okay na ako. I feel secured na because of my father order," pag-e-explain ko sa kanilang dalawa. I'm really trying my best para paniwalaan nila ako.

"Ang higpit nga ng security sa gate. Dati nakakalabas masok kami dito dahil sa sticker sa kotse namin ngayon may interview pa," sabi naman ni Dax at umupo siya sa isa sa mga sofa namin. Si Clyden naman at hawak padin ang kamay ko.

"Dad is really determined to catch the guy," sagot ko kay Dax. Nginitian ko naman si Cly at kinuha ko ang kamay ko na hawak niya.

"Even sa gate kanina ng bahay niyo. Parang tutukan kami ng baril kanina."

"Dapat pala sinabi ko hindi ko kayo kilala para di kayo pinapasok sa bahay namin," natatawa kong sambit at umupo na rin ako sa isang bakanteng sofa.

"Mukhang okay ka nga nang-aasar ka na eh," ani naman ni Dax. Si Clyden naman ay umu po sa kabi ni Dax pero ang kanyang mga mata ay nasa akin parin.

"Whatever Dax. Ate Mari pahanda naman ako ng miryenda naming tatlo," tawag ko kay Ate Mari. Eating is one of the sign na okay ako kaya nagpahanda ako ng makakain kay Ate Mari.

"Ayan sa pagkain magaling ka" tanong ni Dax sa akin.

"Where's Aiden? Did he leave you here?" tanong namin ni Clyden at inilibot niya ang kanyang tingin sa bahay namin.

"Pake mo ba Dax sarap kaya kumain no. Si Aiden natutulog sa kwarto ko, hindi kasi siya nakatulog ng maayos kagabi."

Tumango naman si Clyden sa aking sinagot. Sakto naman ang pagdating ni Ate Mari na dala ang pagkain namin. Habang nilalapag ni Ate Mari ang pagkain sa coffee table ay hindi ko maiwasang hindi tignan si Clyden.

"Salamat Ate Mari," sabi ko kay Ate Mari noong paalis na siya sa sala. Nagsimula na naman kumain si Dax at sumabay na din naman akong kumain sa kanya.

"It's been a while Shana. Kung hindi lang narinig yunh nangyari hindi namin malalaman na nandito ka sa manila," sabi naman ni Dax habang puno ang kanyang bibig mg cookies.

"Puro mga babae mo kasi ang nasa isip mo! Atsaka malayo din naman ang sa inyo dito sa amin even school malayo kaya siguro gano'n."

I can't tell them na tinataguan ko ang mga tao na nagpapaalala sa akin ng Eretria, because they my trigger my trauma. But now heto bumalik muli dahil bumalik yung lalaki na yun. My life is pret normal again but then he decided to show up and ruin my life again.

"Mga babae talaga? Busy kaya kami sa University diba Cly?" panghihingi ni Dax ng confirmation kay Clyden.

"Nambabae ka at gumagawa ng school works," natatawang sagot ni Clyden kay Daxon. Mukhang nakarecover na siya sa pag-aalala niya sa akin.

"Oh tignan mo na, hindi kana nagbago."

"Cly naman parang hindi pinsan nilaglag ako kay Shana." Natawa naman kaming pareho ni Clyden noong nag pout si Daxon.

It feels nice. Parang hindi kami nagkita ng dalawang taon. We are still comfortable with eachother nakakagaan naman ng loob. Nakakabawas din ng takot, having them again in my life give me a lot of security.

"Nandito pala kayong mga tukmol." Napatingin naman kaming tatlo kay Aiden na pababa ng hagdanan. Magulo ang buhok lukot lukot din ang kanyang suot na damit.

"Ikaw ang tukmol binabantayan mo si Shana tas natulog ka?"

"Nakatulog ako eh. Eto naman si Shana hindi ako ginising," sagot naman ni Aiden at umupo siya sa arm rest ng sofang kinauupuan ko.

"Mukha ka kasing pagod kaya hindi na kita ginising. Cookies?" I offered him cookies at kumuha naman siya.

Kung kahapon ay sobrang takot ako sa nangyari. Heto ako ngayon sobrang saya dahil kasama ko na ulit silang tatlo. Noong una hindi pa ako sigurado kung kaya ko silang kitain. Hindi ko talaga alam kung kakayanin ko silang makausap at makasama.

And for Clyden seeing him again makes me scared about my feelings that I abandoned. The feelings that I abandoned just to he okay and feel better since he left me.

~~