Napabalikwas ako ng bangon nang sumagi sa isipan ko kung ano ang nangyari kagabi. Si Zephyr. Hinanap ng mga mata ko si Zephyr ngunit hindi ko siya mahagilap. Hindi ko makita ang pigura niya. Tumalbog ang kaba sa dibdib kong nakuha ang ibig niyang sabihin kung bakit humingi ng sorry. Hindi! Hindi! Nagsimulang tumulo ang luha ko dahil sa naisip ko. Napatingin ako sa nalaglag na kumot at doon ako napaiyak ang usto. It's not a dream. It' not a good dream. It's real. Totoo. Totoong nandito siya kagabi. Can someone wake me updated with this nightmare? I'm suck and tired. Ang ingat na ingat na mga yabag niya, ang pagkumot niya sakin at iba pa. Ay totoo. Hindi maaari. Ang anak ko. Mas lalong lumakas ang hagulgol ko kaya nagising si Zebediah. Kinusot-kusot ang mata nitong nakatingin sakin.
"N-Nana
