Impregnate by a Notorious Mafia Lord

Chapter 5

Napamulat akong may masuyong humaplos sa aking mukha. Bumungad sakin ang maiyak-iyak na si Zephyr. Nanlaki ang mga mata niyang makita akong nagising at agad akong niyakap. Hinagod ko ang likuran niya at niyakap pa balik. Anong nangyari? Something popped in my head. A scene. A scary scene.Nag-uunahan na naman ang luha kong lumabas sa mga mata ko.Kumalas sa yakap si Zephyr at ng makita akong umiyak ay pinahiran niya ito gamit ang maliit niyang hintuturo.

"I-I'm sorry, nanay. I didn't protect you against him. I-I sorry if nahuli po ako, nanay. I-I didn't make it, nanay. I failed my brothers. I failed my promise to them. I didn't make it." naiiyak niyang usal sakin.Naluluha naman ako sa sinabi niya. I pulled him closely again to me. Niyakap ko siya ng mahigpit.

"I-It's okay. Nanay is fine now. Don't cry na." malambing kong bulong sa kanya. Nabaling ang tingin ko sa anak kong babaeng umiiyak din. She hugged her doll tightly while staring at me.

"N-Nanay." she called me between her sobs. Kumalas ako sa yakap ni Zephyr. Lumayo naman siya sakin habang kinusot-kusot ang mga and I found out nasa sahig parin pala ako. Tumayo ako ng dahan-dahan ngunit napadaing ako nang sumakit ang likuran ko.

I look around before heading straight to Zebediah's bed. Wala na akong nakikitang bakas ni Dark ni anino ay wala na. Ang nagkalat na DNA test sa sahig ay ayos na. Nasa isang folder na ito nakapatong sa sofa. Huminga ako ng malalim at hinawakan ang leeg ko. Hanggang ngayon ay ramdam ko parin ang pagsakal niya sakin. Kung paano niya ako sinakal gamit ang kamay niya. Masakit at madiin. Gustong-gusto niya ata akong patayin sa harap ng anak niya. Ay oo nga pala si Zephyr lang ang gusto niya.Bakit nga ba yun? Ah, oo! Para sa posisyon niya.

Natatakot ako. Paano kung kunin niya si Zephyr? Anong mangyari sa anak ko sa kamay niya? Hahawak na ba agad siya ng baril? Tuturuan ba agad siya kung paano makipagbakbakan? Iikot lang ba ang buhay niya sa mundo ng mafia?

"Nanay." tawag pansin ni Zephyr sakin. Lumingon naman ako sa kanya at ngumiti.

"Ayos lang ako anak." sagot ko at umupo sa tabi ni Zebediah. Dahan-dahan siyang lumapit sakin at yumakap. I hug her back. Napapikit akong pinakinggan ang iyak niya. Masuyo kong hinaplos ang buhok niya at hinalikan ang noo.

"H-He is so bad, nanay. P-Paano niya yun nasabi? I hate him po. He hurt you, nanay."

I keep silent while listening to her. I quickly wiped my tears away as I sobs silently.

"N-Nanay. I want to go home. Ayaw ko na po dito. I'm totally fine and better. Wala na po akong lagnat. Let's go home, nanay. Ayoko dito. There's a lot of bad guys here."

"Pangako anak kapag madischarge kana, aalis agad tayo dito. Babalik na tayo sa probinsiya natin. Alam mo bang miss na miss ka na nina Kuya Thanatos at Kuya Eros mo? I'm sure magiging masaya sila kapag babalik tayong buo." kagat-labi kong sabi sa kanya. Minulat ko ang mga mata ko at sumalubong sakin ang mga mata ni Zephyr na puno ng katanungan. Ilang sigundo kaming nagkatitigan bago ako bumuntong hininga. Kumalas ako sa yakap ni Zebediah at hinawakan ang magkabilang pisngi niya. I wipe her tears using my thumb and smiled.

"Everything will be alright, anak. Magiging maayos din ang lahat. I promise. No one can take us apart." ngumiti siya sa sinabi ko.

"Yes, nanay. Everything will be alright."

"Nanay."

"Hhmmm." umupo ako sa upuan at pinahiga si Zebediah. I didn't gaze at Zephyr direction. Hinintay ko lang kung ano ang sasabihin niya dahil alam kung marami siyang katanungan. He is smart. Di na ako magugulat kapag nahulaan niya kung ano ang nangyari. My kids are smart. Mataas ang IQ nila na minana pa sa walangya nilang ama.

"Tell me, is he..?" he asked. Napapikit ako ng mariin at huminga ng malalim bago minulat ang mga mata ko. My princess was staring at me while waiting for my answer. Napangiti ako ng mapait. My hands are shaking. Pinagsiklop ko ito at pinatong sa hita. I tried to make them stop by shaking. Lumalim din ang paghinga ko. I calm myself.

Just relax.

"Y-Yes." paos at halos pabulong ko ng sagot. I'm staring at the wall. Napatulala ako. How can we escape from him? Maraming gwardya sa labas ng hospital. Meron din sa pinto and I'm sure lahat ng empliyado dito ay kakampi niya. May cctv din ditong nagkalat sa ibat-ibang sulok ng hospital. How? How can we escape from the devil?Thinking those things para akong nawalan ng pag-asa pero I will do everything. I will do everything to escape from the devil.

"Nanay." I pulled out of my deepest thought by someone who's calling my name. Napabaling ang tingin ko kay Zephyr. Nagkasalubong ang kilay nito.

"I don't like him."

"He still your tatay."

"Kahit na. He hurt you and makes you cry. He even choked you." di ako makasagot sa sinabi niya.

"Nanay, bakit niya yun ginawa? If he is our tatay, bakit ganun siya? Bakit he is bad to us?He also called me weak and he want kuya Hades only. He doesn't love us, nanay? Why?"

Mukhang ito na ang araw na sasabihin ko sa kanila ang totoo. I told them everything except the raped thingy. Ayaw kong matakot sila. Ayaw kong madagdagan ang galit nila sa ama. He still their tatay after all ngunit mukhang hindi mangyari yun. Walang sekretong hindi mabubunyag nga talaga.

"Then, how did you met each other, nanay?How we made?" Napakurap-kurap ako sa tanong ni Zephyr sakin. Napaawang ang labi kong nagproseso ito sa utak ko. A-Ano daw?W-We met? T-They made? Anong isasagot ko sa huli niyang tanong? Iapply ko na ba ang biology about tsss. Haaisstt.

"A-Ah." napalunok ako ng ilang beses.Napahimas ako sa palad kong nanlalamig. Nanginginig na din ang mga paa ko dahil dun. Huminga ako ng malalim. I think no more secrets this time.

"R-rape. H-He raped me a-and I think h-he didn't r-recognize me b-but it's a past n-now anak." nakayuko kong sagot. Nakagat ko ang ibabang labi ko habang pinipigilan ang humikbi. Oh god!

Napaangat ang tingin kong may yumakap sakin mula sa likod.

"Hush nanay. Hush! Don't cry." malambing nitong sabi. Oh god!Bakit ang swerte ko sa kanila? I love them so much. I really do. Kaya gagawin ko lahat upang hindi sila magkalayo-layo.

"Nanay, you won't let him to get me right? You won't let him to take me away from you at sa mga kapatid ko, right?"bulong niya. Tumango-tango ako.

"Yes. I won't let him. I won't let him to do his plans for us. I will not let that happened anak. Gagawa ako ng paraan. Gagawa ng paraan si nanay."

"Nanay."

"Hhmmm."

"Siya po yung nakabangga ko kahapon."

Pabalik-balik ang lakad ko habang hinihintay sagutin ni Lory ang tawag ko. I bite my nail because of too much nervous.

[Hello?Cass?]

Napahinto ako sa kakalakad at bumuga ng hangin. Thanks god.

"L-Lory."

[Ayos kalang? Ayos lang kayo dyan? May problema ba? Bakit ka nauutal? Wala ka na bang pera? Magpapad--.]

"He's here."

[A-Ano? Teka! Teka! A-Ano nga ulit? Tama ba ang narinig ko? Wait—Lalabas muna ako ng bahay. Wait lang. ]

Maingay ang kabilang linya. Tahimik akong nakikinig kung ano man yun. I heard her sighed deeply.

[Totoo?]

Seryoso na ang boses niya.

"Y-Yes! K-Kukunin niya si Z-Zephyr, Lory. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. A-Ayaw kong mawala sakin si Zephyr."nanginginig kong usal. Napatakip ako sa bibig para pigilan ang paghikbi. Ayaw kong marinig ng mga anak kong hikbi ko. They are playing in bed. Nakatalikod ako sa kanila while looking at the window.

[Sshh.. I'll help you. Pupuntahan kita dyan. Tatawagan kita, okay? Ako na ang bahala. Trust me. Tangina lang. Kapal ng mukha niya. Sarap niyang itapon sa bermuda triangle. Don't stress too much, okay? Ako na bahala.]

"A-Anong gagawin mo?"

[Basta. Just wait my signal.]

Narinig ko pang tumawa siya ng malakas.Oh no. Sana naman hindi ito delikado. Knowing Lory may sayad ito sa utak. Kung ano-ano nalang ang pumapasok sa utak niya at mahilig ito sa action pero I don't have a choice. Siya lang ang makakatulong sakin.

"Okay. Nasan ang dalawa? Ayos lang ba sila?"

[Ah, yeah!Nasa school ang dalawa.]

"Please. Wag mo muna sabihin sa kanila kung ano ang nangyari samin dito, Lor." tumahimik ang kabilang linya sa sinabi ko.

"Lory?"

[Oh? Ah yes.eerr.hehehehe..]

"Lory. Kailangan natin ng bagong matitirhan ngayon." nag-alala kong sabi.

[Halah! Oo nga. Baka alam niyang saan kayo-I mean tayo nakatira. Shit.]

"Yun nga eh. Nababahala na ako lalo na't siya ang nagmamay-ari sa hospital na to. I know he will find where we lived."

[Don't worry I find a way. Sige na. Mag-iisip muna ako ng plano kung paano kayo makakatakas sa mga unggoy. Ako na ang bahala. Leave it me, prend. Take care kayo dyan. Bye.]

Bago niya ako binabaan ng tawag narinig ko pang-humiyaw siya at tumawa. Lintek na. Ano kaya ang plano niya?

Nagbukas-sara ang pinto. I turned around to see him/her. My heart beat froze when I saw him heading into the sofa. May dala siyang paper bags. Inilapag niya ito at napamulsang lumingon sakin.

Napalunok ako. What he doing here?

"May dala akong pagkain. Kumain muna kayo."mahinahon ngunit malamig niyang sabi.

"We don't need your foods." sabay kaming napalingon kay Zephyr na nakatingin lang sa kapatid niya. Kita ko ang pagkunot at pagyukom ng maliit niyang mga kamao. Sumulyap ako kay Dark. I saw him how his adams apple moved and frowned. He gaze at my direction and slowly walked. Napaatras ako. Anong gagawin niya? Sasampalin ba niya ako? Sasakalin ulit ba niya ako? Ano?

Napapikit akong nasa harapan ko na siya. Hinintay kung ano man ang kaya niyang gawin sakin but ilang minuto ang lumipas ay hindi niya ako hinawakan. Dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata at halos matumba akong masilayan siyang nakatitig sakin. Nakakunot ang noo nito. I saw Zephyr face to him. Ay tanga! Tatay pala niya toh.

"Why he had this kind of attitude? It's really suck and fuck." naguguluhan niyang tanong sakin. Ang sarap umirap. Tinanong pa talaga.

"Itanong mo yan sa sarili mo." sagot ko at umalis sa harap niya. Narinig ko pang bumulong ito.

"Me? The fuck.."

Lumapit ako sa paper bag niyang dala. Napakagat akong makita kung ano ang laman nito. Ang sarap naman. Napapikit ako. Tatanggapin ko ba? Paano kung may kapalit ito?

"Walang bayad niyan. Kumain kayong tatlo." He said with calmly but demanding tone from my back. Ang bilis naman niya. Nilingon ko siya but he already turned his back habang naglalakad papuntang pintuan. He glances at my kids direction before he shut the door quietly.

Napabuga ako. Ano kaya ang plano niya? Ito ba ang paraan niya para makuha ang loob ng anak ko? Nababaliw na ako.

"Nanay, lakainin ba natin yan? Baka may lason yan?" nakangusong tanong ni Zephyr." Hindi bat sinabi ko sa kanya na ayaw ko ng makita ulit ang pagmumukha niya? Tsk." Dugtong nito.

Binuksan ko lahat ang mga dala niya and I surprise dahil puro gulay ang ulam. May nakita din akong sticky note na kulay blue. Kinuha ko ito at binasa.

I hope you like the foods I bought.I have no idea what you and the 2 kids favorite dishes.

~DZVS

Naalimungatan akong may narinig akong mga yabag. Ingat na ingat na mga yabag. Hindi ko nalang pinansin baka si Zephyr ang naglalakad. Madalas kasi siyang nagigising sa gitna ng gabi para umihi. Magkatabi sila sa kama ni Zebediah at ako naman sa sofa. Inayos ko nalang ang paghiga ko sa sofa.

Inaantok parin ako. I'm tired. May naramdaman akong taong naglalakad papalapit sakin. I didn't mind. Someone covered me a blanket. Hinawi ang buhok kong tumatabon sa mukha ko at may dumamping malambot na bagay sa noo pati narin sa pisngi ko. I heard him groan and whispered bago tuluyang makatulog ulit ng mahimbing.

"Sorry."