Tahimik ang gabi sa loob ng des Conde Mansion. Maaliwalas ang paligid, tila ba pinili ng kalikasan ang gabing iyon para magpahinga—hindi umuulan, hindi mainit, at ang hangin ay sapat lamang para ipaghele ang mga dahon sa hardin. Ngunit para kay Georgei, ang katahimikan ay tila masyadong perpekto. Para bang may itinatagong sikreto ang bawat ihip ng hangin, bawat anino sa likod ng mga halaman. Parang musika sa dilim na hindi niya alam kung dapat ba niyang pagkatiwalaan.
Nakatayo siya sa balkonahe, nakasandig sa bakal na railings habang nakatanaw sa ibaba. Ang hardin ay punung-puno ng maingat na inayos na mga halaman—may mga gumamelang namumulaklak, mga ilaw na dahan-dahang kumikislap, at fountain na maririnig lamang kapag tahimik na tahimik ang paligid. Ang buwan ay bilog at maliwanag, baha
