Ang dilim-dilim. Ang lamig. Sobrang lamig. Ang tagal kong nahuhulog at para bang hindi na iyon matatapos pa. At nang ibukas ko ang mga mata sa liwanag, malamig pa rin.
Ang aking unang nakita ay ang pares ng mga matang nakatingin sa akin. Nakangiti ang mga ito. Posible ba iyon? Na kahit mga mata lang ang aking nakikita ay alam kong nakangiti ito? Ang lamig. Hindi ko na kaya.
So, I closed my eyes once more. Then I was falling and falling... and falling.
Sa susunod kong pagkakita sa liwanag, nagsimula sa malabo ang lahat. Hanggang sa unti-unting naihulma ang mga hugis at ang mga kulay ay naghiwalay. Everything settled into place, but those same pair of eyes appeared. Like it was waiting for me whenever I would open mine.
Ngunit hindi katulad ng dati, hindi na ito nakangiti. Medyo malaki a
