chapter 10
1225 Words
chapter 10
Dumating ang umaga sa katahimikan. Walang tray ng almusal, walang mahinahong katok ng katulong. Tanging banayad na ugong ng ulan sa labas at mabigat na katahimikan ng naka-lock na kwarto.
Upo si Vierrah sa gilid ng kama, nakatitig sa pinto na hindi bumubukas. Tuyong-tuyo ang lalamunan niya, hollow ang mga mata mula sa gabing walang tulog. Ang alaala ng mahinahong boses ni Lucas ay patuloy na gumugulo sa isip niya—“Para sa kaligtasan mo.”
Kaligtasan. Ang salitang iyon ay naging sumpa na.
Ilang oras ang lumipas bago niya narinig ang mahinahong click ng lock. Bumukas ang pinto, at pumasok ang katulong nang tahimik, may dala-dalang tray ng pagkain.
“Sinabi ni Sir Lucas na kumain po kayo, Ma’am,” bulong ng katulong, iniiwas ang tingin sa kanya.
Hindi gumalaw si Vierrah. “Nasaan siya?”
“Nasa study niya po.”
Pagkalabas ng mga salitang iyon mula sa katulong, kumabog ang puso ni Vierrah. Nasa study si Lucas—ang kwarto na palaging i***********l sa kanya.
Nang umalis ang katulong, isinara muli ang pinto at na-lock, naghintay si Vierrah. Nagkunwaring kumakain, naglakad-lakad sa kwarto hanggang marinig niya ang malayong tunog ng sasakyan ni Lucas na umaalis sa driveway.
Wala na siya.
Kumilos siya agad. Nakalock ang mga pinto ng balkonahe, pero bukas ang bintana ng katabing banyo—sapat lang para makapasok siya. Umakyat siya sa trellis sa gilid, walang sapin sa paa, gasgas ang balat sa magaspang na kahoy, hanggang tumapak sa basa-basang d**o sa baba.
Malamig at matalim ang hangin, pero ang kalayaan—kahit kaunti lang—parang oxygen matapos malunod.
Tahimik siyang kumilos sa likod ng mansion hanggang marating niya ang pinto ng study ni Lucas. Bukas ito.
Ginapang niya ang pinto ng nanginginig na kamay.
Ang amoy ng mamahaling cologne at lumang papel ang bumungad sa kanya. Madilim ang kwarto, maliban sa banayad na liwanag na pumapasok sa kalahating bukas na kurtina. Ang mga pader ay puno ng shelves—hanay-hanay ng leather-bound books, business files, at folders. Lahat maayos na nakaayos.
Kumakabog ang puso ni Vierrah habang lumalapit sa desk niya. Nasa ibabaw nito ang isang lumang black journal. Walang pangalan, walang label—tanging kupas na leather, bahagyang gasgas ang mga kanto.
Parang pamilyar ang pakiramdam nito.
Nag-atubili siya, tapos binuksan.
Huminto ang hininga niya sa lalamunan.
Sa loob, may mga larawan—mga larawan niya. Ang ilan ay nakikilala niya mula pa sa nakaraang taon: siya sa university courtyard, nakangiti kasama ang mga kaibigan; naghihintay sa bus stop; nakaupo mag-isa sa café, nagbabasa.
Bawat larawan may mga tala sa gilid, nakasulat sa distinct na handwriting ni Lucas.
> “She likes caramel coffee, no sugar.”
“She cries when it rains.”
“Spoke to a man at 3:42 PM. Find out who he is.”
“Smiled today. She looked like sunlight.”
Namumuo ang luha sa mga mata niya. Araw-araw, taon-taon—naitala ang buong buhay niya.
Bumuklat siya ng isa pang pahina—at nakita ang mas masahol pa.
Isang calendar. Ang schedule niya mula limang taon na ang nakalipas, bawat oras ng klase, pangalan ng mga kaibigan, pati ruta pauwi.
Sa ilalim ng isang pahina, sa maliit, maingat na sulat:
> “Soon. I'll take her away from all this. She deserves to be mine.”
Lumapit ang kamay ni Vierrah sa bibig niya habang may umuwing sob. Bumagsak ang libro sa desk, natagilid siya pabalik.
Humina ang mga tuhod niya. Mabigat ang hangin sa paligid.
Hindi pag-ibig ang nagdala sa kanya dito—planado ito. Isang maingat na patibong na binuo sa loob ng maraming taon ng obsession.
Tumingin siya sa paligid ng kwarto at napansin ang naka-lock na drawer. Desperado, hinalughog niya ang desk hanggang sa makita ang maliit na susi sa ilalim ng photo frame. Binuksan niya.
Sa loob, mas maraming folders.
Mga dokumento na may pangalan niya—school transcripts, company records ng pamilya, pati na ang mga debt agreements ng ama niya. Lahat naka-sign, lahat konektado sa kanya.
Si Lucas ang nagplano ng lahat.
Ang kasal niya, ang pagsagip sa pamilya niya, ang pagkakakulong niya.
Bawat piraso ng buhay niya ay akmang-akma sa puzzle na ginawa niya.
Panginginig ang mga kamay niya habang binubulong, “Pinlano niya ang lahat… pati ako.”
Dumadaloy ang luha sa pisngi niya habang niyayakap ang journal sa dibdib. Gusto niyang sumigaw, sirain ang lahat sa kwarto—pero pinipigil siya ng takot.
Dahil sa malalim sa loob, alam niya—malalaman niya.
At lagi siyang nalalaman.
Luminga siya patungo sa pinto, handang tumakbo pabalik bago mapansin ng iba. Pero nang madikit na niya ang knob, narinig niya ang pamilyar na tunog na nagpabago ng kulay ng dugo niya—hakbang.
Mabagal, matatag, hindi nagmamadali.
Dumating ang boses ni Lucas mula sa likuran. “Hindi ko inasahan na tatawid ka talaga sa bintana.”
Huminto ang puso niya. Dahan-dahang lumingon.
Nakatayo siya sa doorway, basa mula sa ulan, hindi mabasa ang mga mata.
“Lucas…” bulong niya, nanginginig ang boses.
Lumapit siya, tiningnan ang bukas na journal sa desk. Matagal na katahimikan. Tapos huminga siya nang malumanay, halos malungkot.
“Ngayon, alam mo na.”
Umakyat si Vierrah ng isang hakbang pabalik. “Paano mo nagawa ito? Paano mo nagawa sa akin?”
Hindi nagbago ang ekspresyon ni Lucas. “Dahil minahal kita bago mo pa man nalaman ang pangalan ko.”
“Hindi iyan pag-ibig!” sigaw niya. “Kabaliwan iyan!”
Hindi siya nakipagtalo. Dahan-dahan lang siyang lumapit hanggang makita niya ang bahagyang kalungkutan sa mga mata niya.
“Sinabi ko na sa’yo noon,” mahinahon niyang bulong, halos malambing, “Iisa lang ang alam kong paraan para magmahal.”
Umiling siya, luha’y malayang dumadaloy. “Itinayo mo ang buong buhay ko sa paligid ng obsession mo.”
Hinaplos niya ang pisngi niya, nanginginig siya. “Binuo ko ito para hindi kita mawala.”
“Lucas…” naputol ang boses niya, hilaw at nagmamakaawa. “Nawala ka na sa akin.”
Hindi matiis ang katahimikan. Humigpit ang panga niya, pero nanatiling malumanay ang boses. “Hindi. Hindi pa.”
Dahan-dahang kinuha niya ang diary mula sa kamay niya, isinara, at binulong, “Hindi mo dapat nakita ito.”
Nang subukan niyang umatras, hinawakan niya ang pulso niya—hindi marahas, pero matatag. “Hindi mo naiintindihan kung gaano ko kailangan na ligtas ka, Vierrah. Hindi mo naiintindihan kung ano ang mangyayari sa akin kung aalis ka.”
“Hindi ako kaligtasan mo,” bulong niya, basag ang boses. “Ako ang bilanggo mo.”
Pumikit ang mga mata ni Lucas, may dumaan na madilim at wasak na damdamin. Tapos, walang salita, lumiko at ibinalik ang diary sa drawer, inilock.
“Bumalik ka sa kwarto natin,” mahinahong sabi niya.
Hindi siya gumalaw.
“Ngayon, Vierrah.”
Ang tindi ng tono niya ang nagpailigtas sa katawan niya kahit na sumisigaw ang puso niya para tumanggi.
Habang naglalakad siya palayo, natanaw niya ang reflection niya sa bintana—medyo nanginginig ang mga kamay, nawawala sa pagitan ng pag-ibig at pagdadalamhati ang ekspresyon.
Nang marating niya ang pinto, huling beses siyang nagsalita.
“Hindi ko sinasadya na saktan ka,” mahina niyang sabi.
Isinara ang pinto sa likod niya.
At habang naglalakad siya pabalik sa hallway, kumakabog ang puso, luha’y nagbubulag sa paningin, naunawaan niya ang katotohanan:
- Writer
- chap_listContents
- likeADD