lucas's obsession (taglish version)

chapter 9

Chapter 9

Mas malamig ang gabi kaysa karaniwan—ang tahimik na tahimik, yung tipong parang pinipisil ang balat mo at bawat t***k ng puso mo ay parang sigaw.

Nakatayo si Vierrah sa tabi ng bintana, nakatitig sa malakas na ulan na binabasa ang hardin sa baba. Ang reflection niya sa glass ay halos ghostly pale, hollow ang mga mata. Ilang oras na niyang pinapaulit-ulit sa isip ang confession ni Lucas—ang boses niya, yung paraan ng pagsabi na minamasdan niya siya sa loob ng limang taon, ang kabaliwan na halos magmukhang devotion.

Hindi na niya kaya.

Hindi na ang mga camera.

Hindi na ang walang katapusang control.

Hindi na ang ilusyon ng pag-ibig na parang hawla na balot sa silk.

Kaya nang maging tahimik ang mansion—sigurado na siyang nasa study na si Lucas—gumawa si Vierrah ng kanyang galaw.

Nagpalit siya ng simpleng coat, isinoksok ang sapatos, at tahimik na binuksan ang drawer kung saan niya itinago ang susi ng kotse ilang linggo na ang nakalipas. Kumakabog ang puso niya nang sobra.

“Breathe lang,” bulong niya sa sarili. “Kaya mo ‘to.”

Dahan-dahang naglakad sa hallway, bawat pagkakakra ng sahig ay parang kulog sa tenga niya. Dumaan siya sa living room kung saan bumabagsak ang banayad na tunog ng surveillance screens—yung mga screen na alam niyang pinapakita ang bawat galaw niya. Pero taimtim siyang nagdasal na sana hindi siya pinapanood ngayon.

Nang marating niya ang back door, mahigpit niyang hinawakan ang handle. Amoy ulan at kalayaan ang hangin sa labas.

Nanlaki ang mga mata niya sa luha. Halos malasahan na niya ang pagtakas.

Pero nang baligtarin niya ang handle—

“Going somewhere, my love?”

Nakatigil ang buong katawan niya.

Mula sa likuran, narinig niya ang boses ni Lucas—mahinahon, halos malambing—pero mas nakakatakot kaysa sigaw.

Dahan-dahang lumingon siya. Nakatayo siya, walang sapin sa paa, naka-black silk shirt na half unbuttoned, medyo magulo ang buhok na parang kakagising lang. Pero ang mga mata niya… malamig.

“Lucas…” bulong niya. “I—I just needed some air.”

Iniling niya ang ulo, pinag-aaralan siya parang marupok na puzzle. “Air? Alas-dos ng umaga? May dalang bag pa?”

Humigpit ang dibdib niya. Hindi niya napansin na nakikita niya ang maliit na tote na nahulog sa sahig.

“I—” nasimulan niya, pero naputol ang boses.

Lumapit si Lucas, bawat galaw mahinahon, planado. “Gagaling ka na aalis sa akin.”

Hindi galit ang tono niya—walang laman.

“Lucas, please, makinig ka lang—”

“Pagkatapos ng lahat ng ginawa ko,” tahimik niyang sabi, pinutol siya. “Pagkatapos ng lahat ng ibinigay ko sa’yo, aalis ka pa rin.”

Nagngangalit ang bagyo sa labas, kulog na yumanig sa bintana, pero wala nang mas malakas kaysa katahimikan sa pagitan nila.

Pumapatak ang luha niya. “Hindi mo ako puwedeng hawakan dito magpakailanman. Hindi ko kaya mabuhay ng ganito!”

Humigpit ang panga ni Lucas, pero hindi siya sumigaw. Lumapit siya hanggang halos magkadikit na ang hininga nila. Nakakatakot ang katahimikan niya.

“Akala mo ba may magpoprotekta sa’yo sa labas?” bulong niya. “Akala mo ba may iibig sa’yo gaya ng pagmamahal ko? Akala mo ba makakatakas ka sa akin?”

Sinubukang umatras si Vierrah, pero hinawakan niya ang pulso niya—hindi mahigpit, sapat lang para hindi siya makagalaw.

“Pakawalan mo ako,” nanginginig niyang sabi.

Lumambot ang mga mata niya, pero nanatiling nakamamatay ang tono. “Sinusubukan ko, Vierrah. Sinusubukan kong pabayaan kang mabuhay nang malaya. Pero palagi kang tumatakas mula sa akin. At hindi ko kayang—” naputol, nabasag ang tono, “—hindi ko kayang mawala ka ulit.”

Masakit ang dibdib niya. “Lucas, hindi na ito pag-ibig.”

Ngumiti siya ng bahagya. “Ito lang ang klase ng pag-ibig na alam ko.”

At tahimik, halos malambing, kinuha niya ang bag sa nanginginig na mga kamay niya at inilapag sa tabi.

“Halika,” sabi niya. “Late na.”

“Lucas—”

Inabot niya, pinunasan ang luha niya. Maingat ang haplos, pero walang init. “Giniginaw ka. Hindi ka dapat nasa labas.”

Nang hindi siya gumalaw, niyakap niya ang balikat niya at ginabayan pataas sa hagdan. Hindi siya lumaban—sobrang takot, sobrang numb na.

Mas mahaba ang mga hallway ng mansion ngayong gabi, tila walang katapusan habang ginagabayan siya pabalik sa kanilang kwarto.

Nang buksan ang pintuan ng kwarto, nag-atubili siya.

“Lucas, please,” bulong niya. “Huwag mo ‘to gawin.”

Tinitigan siya ni Lucas, may tahimik at wasak na ngiti. “Kailangan ko, love. Para sa kaligtasan mo.”

Pinapasok siya, hinalikan ang noo niya nang malumanay, at narinig niya ito.

Ang click ng lock.

Nagmadaling tumakbo sa pintuan, pinihit ang knob, pero hindi gumalaw.

“Lucas!” sumigaw siya, binubugbog ang pinto. “Lucas, buksan mo!”

Tahimik at mahinahon ang boses niya. “Matulog ka, Vierrah. Mag-uusap tayo bukas ng umaga.”

“Please, huwag mo ‘to gawin!”

Tahimik.

Pinahiga niya ang noo sa pinto, luha’y malayang tumutulo. “Lucas…” bulong niya. “Please…”

Pero wala siyang sagot.

Sa labas, bumubuhos pa rin ang bagyo, at sa loob ng malamig at eleganteng kwarto, naupo si Vierrah sa sahig.

Mabigat ang hangin, pinipisil ang dibdib niya hanggang halos hindi makhinga.

Tumingin siya sa paligid—malambot na sheets, eleganteng furniture, ang bahagyang amoy ng cologne niya sa unan—at naunawaan niya ang isang bagay na tuluyang bumasag sa kanya.

Bawat luho sa mansion na ito ay tanikala.

Bawat haplos, bawat halik, bawat matamis na salita ay isa pang kandado.

Siya ay pag-ibig niya.

Yamang mahalaga niya.

Bilanggo niya.

At habang tumatagal ang gabi, niyakap niya ang tuhod sa dibdib, bulong sa sarili sa gitna ng pag-iyak, “Hindi man siya sumigaw… isang ngiti lang sapat na.”

Sa labas ng pintuan, tahimik na nakatayo si Lucas, noo niya nakadikit sa kahoy, nakapikit ang mga mata.

Bulong niya sa sarili, na basag ang boses,

“Gusto ko lang kitang panatilihing ligtas, Vierrah. Iyon lang.”

Pero habang siya’y lumalayo, alam din niya—

ang kaligtasan ay hindi ang ibinibigay niya.

Kulong lang sa anyo ng pangangalaga.

At gabing iyon, para sa kanila pareho, hindi kailanman naging malamig ang pag-ibig.