chapter 8
1202 Words
Chapter 8
Ulan ang bumagsak ng malakas gabing iyon, hinuhugasan ang mga bintana ng mansion at pinapawi ang liwanag ng lungsod sa labas. Nakatayo si Vierrah sa balcony, nakabalot sa coat ni Lucas—yung parehong isinabit niya sa kanya noong nakaraang gabi. Ang amoy ng cologne niya ay nanatili sa tela, nakakaakit at nakakasakal nang sabay.
Hindi siya masyadong nakapagsalita simula ng kanilang hapunan. Ang lahat sa pagitan nila ay parang salamin, handang mabasag sa kahit anong sandali.
At gayunpaman, may bahagi sa kanya na nakaramdam ng… kaligtasan. Kaligtasan na nakakatakot.
Babalik na siya sa loob nang marinig niya ang boses niya sa likuran. Mababa. Hindi matatag.
“Do you still hate me?”
Naniwala siya. Nakatayo si Lucas sa doorway, nakarol ang sleeves ng kanyang shirt, ang mga mata niya anino lang. Wala ang karaniwang kalmado—tanging hilaw na emosyon lang ang nakikita. May init na hindi mapigil sa kanya ngayong gabi.
“Hindi ko…,” nasabi niya, hindi sigurado. “Hindi ko na alam.”
Lumapit siya nang dahan-dahan. “Dapat mo. Pagkatapos ng lahat ng ginawa ko.”
Kumabog ang kanyang tiyan. “Lucas, ano’ng pinag-uusapan mo?”
Ngumiti siya ng bahagya, pero hindi umabot sa mata. “Karapat-dapat kang malaman ang katotohanan.”
Nagblink siya. “Katotohanan?”
Huminga siya nang malalim, pinapasa ang kamay sa buhok niya. “Hindi ko na kayang magsinungaling sa’yo, Vierrah. Hindi na pagkatapos ng nangyari sa atin.”
Pabilis ang t***k ng puso niya. “Lucas, nakakatakot ka.”
Huminto siya ilang hakbang ang layo, nakatensyon ang panga. “Naalala mo ba yung unang pagkikita natin?”
Dahan-dahan siyang tumango. “Sa business event. Pinakilala tayo ng tatay ko.”
Isang madilim na tawa ang lumabas sa kanya. “Yun ang akala mo.”
Napangisi si Vierrah. “Anong ibig mong sabihin?”
Tumutok ang mata ni Lucas sa kanya—at ang init na madalas niyang makita sa mga iyon ay naging malamig at matalim.
“Alam na kita bago pa man yun,” mahina niyang sabi. “Limang taon bago pa, para maging eksakto.”
Huminto ang hininga niya. “Ano…?”
“Nakakita na ako sa’yo minsan,” nagpatuloy siya, halos may nostalhikong tinig. “Naglalakad ka kasama ang mga kaibigan sa malapit ng university. Tawa, may payong na halos hindi nakakatakip sa buhok mo sa ulan. Wala kang ideya na may nanonood.”
Humina ang mga tuhod niya. “Lucas, tama na—”
“Hindi kita makalimutan pagkatapos noon,” lumapit siya. “Araw-araw, linggo-linggo, kailangan kong makita ka. Para siguraduhing ligtas ka, masaya. Alam ko kung anong kape ang gusto mo, anong oras ka umaalis papuntang school, kung paano ka ngumiti habang nagbabasa. Memorize kita, Vierrah.”
Lumuha siya. “Sinasabi mo… na—”
“Stalk kita,” tinapos niya. “Oo.”
Nanginginig ang mga kamay niya. “Bakit mo sinasabi ‘to sa akin?”
“Dahil karapat-dapat kang malaman ang katotohanan,” bulong niya. “Dahil hindi ko matiis na tinitingnan mo ako parang estranghero samantalang kilala—minahal na kita—matagal na.”
Umiwas ang ulo ni Vierrah. “Lucas, hindi ito pag-ibig. Obsession ito.”
Sinundan siya niya ng dahan-dahan, naglalagablab ang titig niya. “Akala mo hindi ko alam? Akala mo hindi ko kinamumuhian ang sarili ko dahil dito? Pero ano pa ang magagawa ko, Vierrah? Panoorin ka lang na umibig sa iba?”
Dumampi ang likod niya sa pader. “Manipulate mo ako. Ginamit mo ang kumpanya ng tatay ko—”
“Sinave ko ang pamilya mo!” biglang tumaas ang boses niya, nabasag ang kalmadong panlabas. “Sinave ko ang lahat ng mahalaga sa’yo. Gusto ko lang na maging akin ka. Hindi kita pwedeng mawala, hindi pagkatapos maghintay ng ganito katagal.”
Napatigil siya, may luha sa pisngi. “Kinuha mo ang karapatan kong pumili…”
Lalo pang bumigat ang hininga niya. “Siguro nga. Siguro selfish ako. Siguro baliw.”
At pagkatapos, mahina—wasak—
“Pero mahal kita ng higit sa kahit sino.”
Puno ng katahimikan ang silid. Ang tunog ng ulan, ang banayad na hum ng chandelier sa itaas, ang t***k ng puso niya—lahat naghalo.
Umiipit ang lalamunan niya. “Hindi mo naiintindihan ang ginawa mo sa akin…”
“Alam ko eksakto ang ginawa ko.” Dinampi niya ang pisngi niya. “At gagawin ko ulit.”
Tinaboy niya ang kamay niya, nanginginig. “Pinlano mo ‘to. Sinira mo ang buhay ko.”
“Binigyan kita ng mas mabuti,” mahina niyang sabi. “Nakatira ka sa kaligtasan, karangyaan. Akin ka, Vierrah. Hindi ka na kailanman matatakot ulit.”
“Natatakot ako!” sumigaw siya. “Araw-araw, gigising ako sa takot sa susunod mong gagawin.”
Tumigil siya. Sandali, may sakit na kumislap sa mga mata niya—malalim, sugatang sakit.
Tumaas ang ulo niya nang dahan-dahan, halos tinatanggap.
“Alam ko,” bulong niya. “At kinamumuhian ko ‘yon. Kinamumuhian ko na takutin kita—ang babaeng mamamatay ako para sa kanya.”
Umiwas siya, hawak ang dibdib. “Lucas, kailangan mo ng tulong.”
Napangisi siya ng mapait. “Tulong hindi magbabago kung gaano kita kamahal.”
Lumapit siya, sapat lang para maramdaman ang init ng hininga niya. “Pwede mo akong kamuhian, sigawan, sumpain… pero hindi mo matatakas ang meron tayo. Sinigurado ko ‘yon.”
Lumamig ang tiyan niya. “Ano’ng ibig mong sabihin?”
Ngumiti siya, kumikislap ang mata. “Ang phone mo. Ang kotse mo. Ang bahay na ‘to. Lahat konektado sa akin. Hindi ka makakaalis nang hindi ko nalalaman. Hindi ka na muling magiging mag-isa, Vierrah.”
Bumuka ang labi niya, pero wala nang tunog na lumabas. Nakatingin lang siya, unti-unting nauunawaan ang lason ng katotohanan.
“Ginawa ko ‘to lahat para sa pag-ibig,” bulong niya. “Maliwanag, para sa akin ka talaga. Mula sa simula pa lang.”
Lumapit siya, pinindot ang noo niya sa kanya. Ang tinig niya naging bulong.
“Akala mo baliw ako?” Ngumiti siya ng bahagya. “Siguro. Pero mahal kita higit sa kahit sino.”
Lumuhod ang luha niya, hati ang puso sa takot at sa isang bagay na pamilyar na parang kalupitan—awa. Dahil sa ilalim ng kabaliwan niya, nakita niya ang batang lalaki na maaaring siya sana. Nag-iisa. Nangungulila. Na-baliw sa pag-ibig hanggang naging delikado.
Gusto niyang sumigaw, tumakbo—pero nang yayakapin siya niya, hindi gumalaw ang katawan niya.
Ang t***k ng puso niya’y tumatama sa kanya, matatag, malakas, hindi matatakasan.
At naunawaan niya ang isang bagay na tuluyang bumasag sa kanya.
Hindi lang siya ang bilanggo niya.
Siya lang ang nakakita sa kanya—at iyon ang nakakatakot nang higit pa.
Kahit umiiyak siya, hindi siya umalis.
Kahit bumulong siya, “I hate you,” pinagtaksilan pa rin siya ng puso niya sa bawat panginginig.
At nang halikan niya ang kanyang luha, na bulong, “Maiintindihan mo balang araw,”
alam niya na napakalalim na ng kinalalagyan niya.
Ang pag-ibig ay naging bilangguan niya.
At si Lucas—ang lalaking dapat sana’y tinakasan niya—ang naging tanging lugar na pwede niyang takasan.
.
.
.
.
.
.
.
.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD