CHAPTER 8
1438 Words
Chapter 8
UNSPOKEN WORDS
"H-huh?" Parang uminit yung pisngi ko sa sinabi niya. Assuming ka na naman, Harmony!
"I m-mean..." Nataranta siya sa pagkuha ng mga paint brush na hindi pa tinanggal ng alikabok at sinusulyap ako. "Syempre, kaibigan kita... importante ka sa akin."
"Ah..." I awkwardly smiled at tinuon na lang ng pansin ang ginagawa ko.
Few days passed by, same old routine lang ang ganap sa buhay ko. Ang kinaibahan lang ay ang pakikitungo ni Sir Jake, scratch that Jake na pala, sa akin. Panay ang punta niya sa coffee shop at kung anu-ano ang dala, ayoko naman tanggihan ang mga bigay niya at sabi rin naman niya na hayaan ko lang siya sa ginagawa niyang pagpapakita ng interest. Maghihintay daw siya kung kailan ako ready. Gusto nga rin niya akong ihatid at sundo, ako lang itong hindi pumapayag. Naiilang na nga ako kay Liam, sa tuwing nakikita niyang may bitbit ako, napapansin ko ang pagseseryoso ng mukha niya. Parang may gusto siyang sabihin ngunit pinipigilan niya lang.
Weekend at mag-isa lang akong nakaduty ngayon, may remedial class si Lily at saktong maraming customers. Although, sanay na ako sa ganito pero sa araw na ito parang dumoble or may event na mangyayari, wala lang akong idea kung ano. May lumapit sa akin na sa tingin ko ay ka-edad lang ni Lily.
"Hello po ate, co-admin po ako sa fan page na hinahawakan namin ni Lily. Ako po pala si Miya." Inilahad niya ang kanang kamay niya.
"Nice to meet you." sabi ko sabay abot sa kamay niya at nakipagkamayan. Agad naman niyang binawi ang kamay niya. "Ano bang meron? Wala namang nasabi sa akin si Lily."
"Oh, we're having a cup sleeve event for Eclipse's 6th anniversary of his debut. Sabi naman ni Lily, okay na daw sa owner na ito 'yung gagawin naming venue. Huwag po kayong mag-alala, kami na po ang mag se-set-up, I will just give the cup sleeve later pagnatapos na kami." Ngumiti siya iniwan na ako.
Napahawak ako sa sintido ko, maswerte siya dahil hindi ko siya matatawagan dahil may klase siya. Ite-text ko na lang siya tungkol dito.
Habang nagtitipa ako ng text para kay Lily ay nag pop-up ang pangalan ni Liam, he is calling me sa m*ssenger. I answered it and he asked to open my camera, so, I did. Sa nakikita ko, kasalukuyan siyang sana kotse.
"Napaka-aga pa pero umuusok na ilong mo." Natawa siya dahilan para irapan ko siya. Mas lalo akong nawala sa mood.
"Alam mo, kung wala kang matinong sasabihin, end mo na lang yung call." Natawa pa siya lalo. "I hate you!"
Binaba ko na yung tawag at pinagpatuloy ang pag-type ng message kay Lily.
"Would you mind if I'm here to help you?"
Inangat ko ang aking ulo at tinaasan siya ng kilay. Nasa kotse lang siya kanina then nandito na agad? Nakahalo ata ang dugo ni flash sa kanya. Tinapos ko muna ang text at pinadala ko na kay Lily, now my full attention is on him.
"Alam mo, di bagay sayo ang nakasimangot, pumapangit ka." He crossed his arms.
"Paano naman kasi itong kasama ko dito, absent then may event palang gaganapin para kay Eclipse."
"Well, that's why I'm here. Ako muna ang magiging partner mo dito."
I was surprised and hesitates if I will let him help me, ngunit kailangan ko talaga ng makakasama ngayon so, I guess no choice?
"Sigurado ka?"
Tumango siya. "Yap."
Kinuha ko yung extra na apron ko at binigay sa kanya. "Here, extra-ng apron ko yan. Suotin mo muna, Liam."
"Okay po ma'am." ngumisi siya.
Nagsimula na ang cup sleeves event ng mga fans ni Eclipse. May trivia games silang ginawa, then nag set-up ng photo booth kung saan may chance silang makapag-picture kahit sa standee man lang ni Eclipse. Sa huli ay, pinanood nila ang mga music video ng paborito nilang artist.
Napalingon ako sa sa gawi ni Liam na nakatayo sa labas ng counter at pinapanood ang event. Pinuntahan ko siya at tinabihan siya.
"Mukhang enjoy na enjoy kang panoorin sila, ah."
"Ngayon ko lang kasi na-witness yung effort at pagmamahal na binibigay nila sa idol nilang si Eclipse. For sure, masaya siya kapag nabalitaan niya 'to. Yung pagod niya mapapalitan ng saya..."
I faced him. "Kung makapagsalita ka, parang kilala mo talaga siya."
"Let's just say, I can relate to him. Hindi ko pa pala nasabi sayo but I'm writing and making songs too. Facing immense pressure to maintain a good public image, meet the expectations of the fans and the industry, and constantly stay in the spotlight. Surrounded by a manager, agents, and publicists who dictates schedule, image, and even personal life. Despite the outward success, there's still a feeling of being trapped and isolated."
Nawala sa isip ko ang pagdududa na si Liam at Eclipse ay iisa. Kung ganito na ang nararamdaman niya, bakit hindi na lang siya magpapakatotoo?
Tinapik ko ang kanyang balikat. "I can understand how difficult that must be for you. It sounds like you're dealing with a lot of pressure and expectations. I'm really impressed that you're still able to write and make songs despite everything. Gaya ng pag-support mo sa akin sa pagpipinta, if you need someone to talk to or a break from all the demands, I'm here for you."
Kung ano man ang pumipigil sayo para sabihin sa akin ang totoo, sana malaman mo na nandito lang ako para makinig. Huwag kang matakot magpakatotoo.
Hapon na nang matapos ang event, hindi ako iniwan ni Liam at tinulungan pa akong magligpit. Habang nagpapahinga siya gilid at nag-i-scroll lang sa kanyang cellphone ay naisipan kong ipagtimpla siya ng kape.
"Wala ka bang sched ngayon?" inilagay ko sa tapat niya ang isang tasa ng hot caramel macchiato.
"Wala naman. By the way, thanks!" Inangat na niya ang tasa. "Nag-abala ka pa."
"Libre ko na 'yan dahil tinulungan mo ako dito."
We both laughed and became silent in an instant. Nagkatitigan lang kami sa isa't isa, at sa mga mata niya, nakita ko ang damdaming hindi masabi ng mga salita. Parang tumigil ang oras at kami lang ang nasa mundo. The room was filled with an unspoken understanding, a silent conversation that only we could hear. His eyes were like windows to his soul, revealing a mix of vulnerability and strength.
My heart started to race, and I could feel a warmth spreading through my chest. I wondered if he felt the same way, if he could sense the connection that seemed to be growing stronger with every passing second.
“Ang dami kong gustong sabihin, pero parang laging nauubusan ako ng tamang salita,” he finally said, breaking the silence but not the intensity of our gaze.
I nodded, understanding exactly what he meant. "Hindi mo kailangan magsalita, naiintindihan kita," I replied softly. "Minsan, sapat na ang nararamdaman."
For a moment, we just seated there, letting the emotions between us speak louder than words. It was a connection that defied explanation, a bond that seemed to have been formed long before this moment, waiting for the right time to reveal itself. And in that silence, I felt a promise of something more, something deeper that neither of us needed to rush into words.
"May mga bagay na hindi masasabi ng mga salita," he said, breaking the silence once more. "Pero ang mahalaga, nararamdaman natin ang isa't isa."
I nodded, feeling a sense of relief that he understood without needing elaborate explanations. "Oo, mas malalim pa ang koneksyon natin kaysa sa mga salita," I agreed, a small smile playing on my lips.
"Alam mo, noong unang beses kitang nakita, alam ko nang may espesyal sa'yo," he admitted, his eyes never leaving mine. "Hindi ko maipaliwanag kung bakit, pero nararamdaman ko lang."
Tumigil muna ako, pinag-isipan ang kanyang mga sinabi. "Ako rin," I confessed, feeling a surge of courage. "Naramdaman ko rin agad na iba ka."
It was as if a weight had been lifted off our shoulders, the unspoken finally spoken between us. We shared stories, dreams, and fears, each word bringing us closer together. The laughter returned, lighter and more genuine, as we realized that this connection was something worth cherishing.
"Siguro nga, may mga bagay na hindi maipaliwanag," he mused, his voice filled with wonder. "Pero masaya ako at nandito ako ngayon kasama ka."
"Tayo lang ang makakaalam ng totoong kwento natin," I replied, smiling warmly at him. "At magkasama tayo sa pagtuklas ng mga bagay na hindi natin pa alam."
And in that moment, I knew that our connection was not just a fleeting moment, but a beginning of something beautiful and real.
- Writer
