Habang dumadaan ang mga araw pagkatapos bastedin si Adam, mas lalo akong nahihirapan. Imbis na mabawasan ang sakit, lumalala lang ito lalo na kapag nakikita ko siya. Parang gusto kong bawiin lahat ng sinabi ko pero kailangan ko ng panindigin. Wala ng atrasan. Para rin naman sa sariling kapakanan itong naging desisyon ko.
Hindi na rin niya ako pinapansin. Sa tuwing magkakasalubong kami, siya ang unang umiiwas. Hindi na rin siya nagtitext at nagchachat. Pero hindi naman niya ako binablock sa mga social medias. I don't know but I was relieved.
Bagamat nalungkot ang mga kaibigan ko, natuwa na rin naman sila sa naging desisyon ko. I did the right thing daw. Mas mabuti ng maramdaman ko na ang sakit ngayon dahil hindi pa ganoon kalalim. Kung alam lang nila.
"Finally! You did it! Sabi ko sayo
