“Sinabi ko na sa’yo hindi ba? Ito na ang huling pabor na gagawin ko para sa’yo.”
Tila binuhusan ako ng malamig na tubig sa mga katagang binigkas ni Arcell. Tumayo ako mula sa sofa at humakbang palayo sa kanya. Sa bawat atras ko’y sinasabayan niya ito ng pag-abante.
“Arcell, hindi na nakakatawang biro ‘to.” Buong mithi kong sinubukan na salubungin ang kanyang mga mata sa gitna ng panginginig ng aking kalamnan.
Lalo lamang tumindi ang kaba ko nang patuloy siya humakbang palapit at hindi umimik. His eyes were blazing in anger and torment. Ibang-iba sa kaninang maamo at nagsusumamo niyang tingin.
“Arcell!” Dumagundong ang sigaw ko sa loob ng kabahayan.
Tumigil siya, ngunit huli na ang lahat. Naramdaman ko na ang pagsandal ng likod ko sa pader. I’m cornered and he’s right in front of
