“What art studio?” Kunot-noong nagpalipat-lipat ng tingin si Melanie sa aming dalawa ni Arcell. She obviously has no idea what he’s talking about, but I do.
Hindi ko nagawang umimik kaagad at nanatiling nakatingin sa direksyon niya.If we’re thinking the same thing, it was the two-storey townhouse we purchased back when we’re still together. Art studio ang tawag namin doon sapagkat doon niya nilalagak ang koleksyon niya ng paintings noon.
Dahil na rin sa hindi magandang hiwalayan na dinanas namin, we never talked about that house nor tried to sell it. Bibilangin lamang sa daliri ang mga pagkakataon na namalagi kami sa lugar na ‘yon. Kung tama ang pagkakaalala ko, binili namin iyon bunga ng pagpupumilit ni Mama. Halos makalimutan ko na rin ito kung hindi lamang niya nabanggit ito ngayon.
