Ten Days to Forever

📖 Chapter 1 — First Meeting (Bangkok Heat, Cold Eyes) Mainit ang hangin ng Bangkok— hindi lang dahil sa araw… kundi dahil sa kaba. Huminto ang van sa harap ng isang high-end studio building sa Sukhumvit. Tahimik lang si Lia sa loob, pero ang kamay niya… kinakabahan. “Ma’am Lia, ready ka na?” tanong ng manager niya. She forced a smile. “Ready na po.” Hindi pa. Hindi talaga. --- Pagbukas ng pinto, sinalubong siya ng ingay—staff, cameras, assistants running around. “New girl na ‘yan, ‘di ba?” “Ang cute niya…” “Siya ‘yung partner ni Aerin?” Napalunok si Lia. Partner… First GL project niya ‘to. First time niyang maging leading lady. At ang makakapareha niya? Aerin Valdez. --- “Lia!” Lumapit ang director. “Good timing. Andito na rin si Aerin. Meet her first, para ma-check agad natin chemistry niyo.” Now? Agad-agad? Hindi pa siya ready. Pero tumango lang siya. --- Inside the private rehearsal room— malamig. Tahimik. At nandoon siya. Nakatayo si Aerin malapit sa bintana, naka-white polo, sleeves rolled, buhok neatly tucked behind her ear. Simple… pero intimidating. Hindi siya gumagalaw. Hindi siya ngumiti. She just looked. --- “Hi…” mahina ang boses ni Lia. “Good morning po.” Aerin’s eyes scanned her—from head to toe. Neutral. Walang emosyon. “Morning.” Walang “po.” Walang smile. --- Lumapit ang director, trying to lighten the mood. “Okay, let’s test something simple. Eye contact muna. Then proximity. Let’s see kung may spark.” Spark… Napahigpit ang hawak ni Lia sa sarili niyang kamay. --- “Stand closer,” utos ng director. Lia stepped forward. Isa. Dalawa. Hanggang sa halos magkalapit na sila. Masyadong malapit. Naamoy niya ang subtle perfume ni Aerin—clean, calm… dangerous. --- “Look at each other.” Tumingin si Lia. At doon siya natigil. Ang mga mata ni Aerin— hindi mainit. Hindi rin malamig. Empty. --- “Don’t blink. Feel the tension,” sabi ng director. Seconds passed. Pero para kay Lia… parang ang tagal. Her heart was racing. Hindi niya maintindihan kung acting na ba ‘to… o siya lang. --- Biglang nagsalita si Aerin. Flat. Calm. “You’re nervous.” Hindi tanong. Statement. Napangiti si Lia, pilit. “Halata po ba?” “Yes.” --- Tahimik ulit. Tapos— “Don’t overdo it,” dagdag ni Aerin. “Just act normal.” Normal? Paano maging normal kung ganito ka kalapit? --- “Okay, next—touch,” sabi ng director. “Lia, hold her wrist.” What— Pero sumunod siya. Dahan-dahan niyang hinawakan ang pulso ni Aerin. Mainit. Real. --- At doon— bahagyang gumalaw si Aerin. Hindi siya umatras. Hindi rin siya lumapit. Pero may nagbago. Her eyes softened—just a little. Halos hindi mapansin. --- “Again,” sabi ng director, excited. “This time… slower.” --- Lia swallowed. Then she did it again. Mas dahan-dahan. Mas maingat. Parang may iniingatang bagay. --- At sa pagkakataong iyon— si Aerin… hindi na nagsalita. Hindi na rin siya nag-comment. Pero hindi rin niya inalis ang kamay niya. --- “Cut.” Tumigil ang lahat. Tahimik ang room. --- The director smiled. “Well… that’s interesting.” --- Napabitaw si Lia, agad umatras ng konti. “Sorry po—” “It’s fine.” Short. Direct. --- Pero bago siya tuluyang makalayo— biglang nagsalita si Aerin. Mahina lang. Para sa kanya lang. --- “Don’t say sorry for that.” --- Napatingin si Lia. At sa unang pagkakataon— hindi na totally empty ang tingin ni Aerin. --- Hindi pa ‘to spark. Pero… may nagsimula. --- Sa labas, patuloy ang init ng Bangkok. Pero sa loob— may lamig na unti-unting nagbabago. --- Day 1 / 10. At hindi pa nila alam… na ang simpleng paghawak na ‘yon— ang magiging simula ng isang bagay na hindi na nila kayang kontrolin. 💔✨