Chapter 38
Tahimik na tumayo sa higaan si Renzo para hindi maistorbo ang asawang mahimbing na sa pagtulog at tinungo ang balkonahe ng kwarto nito. Maingat ang bawat kilos nya at sapat na ang liwanag ng buwan na umaaninag sa loob ang ilaw nya. Tumingala sya sa langit kung saan kitang kita nya ang bilog at maliwanag na buwan. Napakatahimik na gabi. Napabuntong hininga sya. Para nalang syang tuyong dahon na sumasabay sa agos ng tubig. Hindi na nya alam kung saan ba sya dadalhin. Ngayon sya nakakaramdam ng takot dahil dumami ang mga taong nakapalibot sa kanya. Takot na mapahamak ang mga ito ng dahil sa kanya. Takot na mabigo sya sa labang kakaharapin. Hindi para sa sarili kundi para sa mga taong nagmamahal sa kanya at naghihintay. Sa pamilyang nagpalaki sa kanya at sa pamilyang matagal na nangulila
- Writer
