Chapter 18
1562 Words
CHAPTER 18
FIERCE'S POV
Napamulat ako ng may maramdaman ako na humahalik sa batok ko. Isinubsob ko ang mukha ko sa unan habang nakadapa. Nakakasilaw ang araw. Isa pa, ayoko pang gumising. Napagod ako. Hindi ko alam kung anong oras na ako tinigilan ni Cloak. Hindi ko alam kung may naturo ba siya sakin na kahit ano dahil parang wala na akong maalala dahil na di-distract ako kay Cloak ng mga panahong iyon.
"Wake up." Sambit ni Cloak. Nakapikit na umiling ako.
He chuckled. Napasinghap ako ng maramdaman ko na pinaglandas niya ang hintuturo niya sa likod ko. I bit my lip. I'm to sore for 'that' again.
"Cloak..."
"........."
"Stop."
"........"
He's kissing my back. Naramdaman ko na tinanggal na niya ng tuluyan ang kumot na nakatakip sakin. I bit my pillow ng maramdaman ko yang mga labi niya sa bewang ko.
"Kapag hindi ka pa umalis diyan. I'm gonna make love to you hanggang bukas." Banta sa akin ni Cloak.
I groaned. Umikot ako para mapaharap ako sa kaniya. Bumaba ang tingin ni Cloak at hindi ko na napigilang mamula ng makita ko kung ano ang tinitignan niya.
I can see fire blazing in his eyes. "Not now." Sambit ko.
"..............."
"Cloak. I'm tired."
Bumuntong hininga siya at tumango. Hinawakan niya ako sa kamay at bahagyang hinila para mapaupo ako. Sinubukan kong igalaw ang mga daliri ko sa paa.
I still can't. Problema ko ngayon kung paano ako kikilos ng maayos nito. "I'll help you take a shower." Sabi ni Cloak.
"Okay."
"On second thought, I'm gonna take a shower with you."
Sinimangutan ko siya na ikinatawa niya lang. Mukha naman kasing may iba pa siyang binabalak sa 'pagtulong' na gagawin niya. Trust Cloak to always have an ulterior motive.
Impit na napatili ako ng inihagis niya kung saan ang kumot at binuhat ako. Nang makapasok kami sa loob ng bathroom iniupo niya ako sa sink. Pagkatapos ay hinayaan niyang mapuno ng tubig ang bath tub bago niya ako binuhat at inilagay doon.
Then he stripped off his clothes. Namumula na ang mukha ko habang nakatingin sa kaniya. I want to look away but I can't. I look at every part of him.
"Stop looking at me that way. I'm not gonna make love to you right now."
"Weh?"
"............"
Nginitian niya lang ako. I can see that he's controlling himself. Kung kilala si Cloak bilang si Mr. Silent Type of Guy. Kilala din siya bilang si Mr. f*****g Machine kaya I'm a little happy to know na binibigyan niya ako ng time ngayon. It's not that I don't want to make love with him, I'm just too sore.
"Still not enough?" sabi ko.
"I'll never have enough of you. You don't know how much I want to take and take and take you."
Napangiti ako sa sinabi niya. "Ang daldal mo this past few days Cloak."
"............"
"Sabagay mas bagay sayo ang madaldal. Nakakapanis kaya ng laway ang hindi nagsasalita. Bukod pa sa wala kang masyadong magiging friends or girlfriends kapag masyado kang tahimik."
"They never bother if I'm too silent or not. What matters to them is how I'm good in bed—"
"Eh di sumama ka sa kanila!" pagpuputol ko sa sasabihin niya. Tumawa siya at hinila niya ako palapit sa kaniya.
"Selosa." Sabi niya.
"I'm not."
"............"
"Hindi nga ako nagseselos!"
"............."
"Doon ka na lang sa kanila!"
"............."
"Fine. I'm jealous... A little."
Napangiti siya at hinalikan ako. I wrapped my arms around him. Naramdaman kong ini-angat niya ako. Hinila niya ako hanggang nakaupo na ako sa kaniya.
"Okay na ang mga paa mo?" tanong niya.
"No."
"Bear with it for a while. Babalik din sa dati ang lahat."
"I wonder why you love making love with me. Halata pa ang mga tama ng latigo sa balat ko. Para silang malalaking stretch marks."
"I'm falling in love with you. Not on your body."
Masuyo kong hinaplos ang mukha ni Cloak. Sinong mag-aakala na magkakasundo kami ng ganito samantalang lagi na lang kami nag-aaway noon. Pakiramdam ko kasi noon wala ng tamang sasabihin si Cloak. Or rather, naiinis ako kasi lahat ng sabihin niya eh may point. Siya naman naiinis sakin dahil ako lang ang hindi nag-aalinlangan na bara-barahin siya.
"Cloak."
"..........."
"Why me?"
"I keep on asking myself that. Then I realized. There's no reason kung bakit ikaw. It's just meant to happened."
Meant. Meron ba talagang ganon? Hindi ba unfair yon para sa mga tao na nakatakda na ang buhay nila. Why would you even try kung nakatakda na pala ang mga mangyayari?
Maybe dahil kahit na nakatakda na ang mga bagay-bagay, tayo parin ang gagawa ng paraan para maisakatuparan iyon. Nakakatakot magmahal ulit pero bakit ba namin sinusubukan ngayon ni Cloak? Bakit ba gusto naming subukan ulit kung may possibility na magkasakitan lang kami?
It's because when love finally knock on your heart there's nothing you can do to keep it out.
Napatingin ako kay Cloak ng maramdaman ko na pinadadaan niya sa katawan ko ang sabon. Ganon din ang ginawa niya sa katawan niya. Tumayo siya at binuhat ako papunta sa shower. Buhat niya ako hanggang sa matapos kami. Nang matapos kami ay binaba niya ulit ako sa sink at kumuha siya ng towel.
"Let's dry you up."
Hinayaan ko siyang punasan ako. I can see that he lingered on my body parts that I am most sensitive Napapailing na lang ako sa ginagawa niya.
After a few minutes lumabas na kaming dalawa ng bathroom. Ibinaba niya ako sa kama at siya na ang namili ng damit na susuotin ko, even my underwear.
"Ako na cloak."
"............"
Lumapit siya sakin then he nudge my arms para mailagay niya ang brassiere ko. Then my panties.
"Cloak."
Hindi siya umimik at sinuotan ako niyon. Alam kong sobrang pula na ng mukha ko sa ginagawa niya. He doesn’t seem to mind. Mukhang nag e-enjoy pa nga siya sa ginagawa niya. May sinuot siya sakin na dress. Napangiti ako ng makita kong maganda ang napili niya.
"Look like Mr. Silent Type of Guy have a fashion sense."
"............."
"Don't tell me nagawa mo na ‘to sa ibang babae?"
Kumunot ang noo ko ng nakangiting tumingin lang siya sakin. Nang hindi parin siya sumagot tumalim na ang pagkakatingin ko sa kaniya. Babaero talaga. "Ewan ko sayo."
"Hindi ko pa nagagawa kahit sa kanino ito."
"Right. Cause you're a Thanks-For-The-f**k kind of guy."
Ngumiti lang siya. Mukhang hindi naman siya na-offend. Si Cloak kasi iyong taong hindi agad dinidibdib ang sasabihin mo sa kaniya. Kadalasan kasi wala naman siyang pakialam sa sasabihin ng iba. I don't know if that’s a negative attitude or what pero kasi tama naman siya. Kung pahihirapan mo ang sarili mo kakaisip tungkol sa hindi magandang sinabi sayo ng iba, magkakapimples ka lang sa kakaproblema niyon kung pwede mo namang hindi na lang masyadong isipin. Depende narin kasi yan kung pano i-take ng isang tao ang mga bagay-bagay.
"For a little thing you can really maka a grown up man cry." Sabi ni Cloak.
"Alam ko naman na hindi ikaw iyong crying type of guy."
"Right. Pero kung iyong iba siguradong uuwing luhaan."
"I know. Kaya nga si Harv ang naging boyfriend ko ng matagal. Hindi niya kasi dinidibdib ang mga pinagsasasabi ko sa kaniya. He always thought it was cute."
Kumunot ang noo ko ng makita kong natigilan si cloak. "What is it?"
"............."
"You want to eat?"
Tumango lang siya at inalalayan ako sa wheel chair. Itinulak niya iyon palabas ng kwarto. Napangiti ako ng makitang may nakahanda ng almusal. "Ikaw ang nagluto?" tanong ko uli.
"Yes."
Nilingon ko siya. Parang nawala siya sa mood. "Eat." Utos nito.
Tumango ako at nagsimulang kumain. Hindi ko maiwasan na hindi mapatingin sa kaniya habang kumakain. Hindi siya tumitingin sakin at busy na busy siya sa pagkain. Ang weird din ng taong ‘to. May pagka bipolar din. Bigla na lang tatahimik.
"Tell me what's wrong."
"Nagseselos ako."
Naibagsak ko ang hawak ko na kutsra at tinidor. Nagseselos? Kay Harvey?
"Cloak—"
"I know. Hindi ko lang mapigilan. Eat. Don't mind me."
"Listen Cloak, pareho nating alam na nahuhulog na tayo sa isat-isa. But I don't think I can forget him entirely. Hindi ko alam kung kaya ko siyang hindi maalala dahil naging bahagi na siya ng buhay ko."
"I understand."
"I'm sorry."
"Not your fault."
Nanatili akong nakatingin sa kaniya. Patuloy siya sa pagkain. Maya-maya bumuntong hininga siya at huminto then finally tumingin siya sa mga mata ko.
"I'm jealous of him. Maybe because I know you still love him. Kasi alam kong kahit ilang taon man tayong magkakasama alam kong hindi mo siya makakalimutan. I'm jealous because I know I cant erase him from your heart. And I don't want to force you to forget him because I know that will hurt you."
"Cloak."
"This feeling is so irritating. But for you I'm willing to take what's left of you. To be anything for you. And to take what's left of your heart."
Hinawakan ko ang kamay niya. Tumungo lang siya at iniangat niya ang kamay ko para hinalikan.
"Just wait for me. Like how I'll wait for you." Sabi ko.
"I understand."
"Ang weird nating pareho. We're both finding it hard to keep the pieces of our hearts."
"But we will try."
"Yes. We will."
- Writer
