Ramdam pa rin ni Wesley ang paghihirap niya sa impyerno. Bawat hampas ng latigong apoy sa kanya ay tumatagos sa kanyang kalooban. Hindi lang pisikal ang nasasaktan sa kanya, maging ang emosyonal na bahagi ng kanyang pagkatao ay hindi rin nakaligtas sa hagupit ng latigo.
Dumadaing siya sa bawat paglapat ng nagngangalit na apoy sa kanyang balat. Ngayon ay nararamdaman niya ang habambuhay na sakit sa kawalan. Ayaw niya sa lugar na iyon tulad ng pag-ayaw niya sa buhay. Ayaw na niyang makita ang mundo subalit hindi pala niya kayang iwan ang nakagisnang buhay at manatili sa impyerno. Gusto niyang kumawala ngunit paano? Hindi niya kayang makita ang sariling nasusunog nang pauilit-ulit sa lugar ng nag-aapoy na kawalan.
Isa lang ang sumagi sa isip
