Chapter Forty Nine
The Last Chance
Rowin
Bagong araw ulit ang sumalubong sa akin. Napadungaw ako sa bintana nang may makita kaming katawan ng isa sa mga nadakip na ibinalot nila sa tela
“Namatay daw siya sa gutom” ang sabi naman ni Arturo “Gusto na daw niyang makatakas dito. Kaya hindi daw siya kumain ng kahit ano” Napailing iling pa ito.
I wished I could tell this to everyone outside there. That there is a real hell in this world. Pero mukhang malabong makakalabas pa ako dito.
"Di ka kumain bata?"
"I want steak and pasta." I said with a playful tone. I heard him chuckled
"Nagawa mo pang isipin ang yan’ bilang na ang mga araw mo. Nauubos na tayo rito.." Tumingin siya sa mga kulungan. Siguro nakalahati narin nila kami.
Hindi ko mapigilang mawalan ng pag asa. It hurts me when
