[Chapter Thirteen: Forgive and Forget]
[Hugo Sebastian's POV]
"Hindi naman kita masisisi, Seb. Kahit naman ako ay masama ang loob kay Dad. And I blame him for Mom's death" ang sabi ni Kuya. "Pero magka-iba tayo ng paraan. Let's all just move on"
"Ganun na lang ba yun, Kuya? Pagkatapos ng lahat, ganun na lang ba? Masaya siya samantalang tayo-"
"Then, I guess it's time na maging masaya tayo kahit na wala na si Mom o si Dad. We're grown ups already"
"That's the point, Kuya" ang sabi ko na parang bata. Nagigilid na ang mga luha ko. "Lumaki ako na hindi ko naranasan na meron akong mga magulang. Sinong pumupunta tuwing family day nung Grade school ako? Mga maid natin! Mas pamilya ko pa kaysa sa kanila. Mas alam pa nila kung ano ang ayaw sa gusto ko."
"Alam ko ang nararamdaman mo. Naranasan
