CHAPTER 35
ANDREA POV
KANINA pa ako sa sarili kong silid mula ng dumiretso kami sa mansyon ng lumabas kami sa hospital sa desisyon ni papa at lolo, inaasahan ko na ang siyang gagawin nila ang hindi ko lang napaghandaan ang siyang biglaan. Yakap-yakap ko ang sarili kong tuhod, gusto kong umiyak pero tila wala ng luha ang gustong kumuwala mula sa mga mata ko---parang tuyo na ito. Siguro dahil hindi na rin naman maibabalik ng luha ang lahat, na wala ng mangyayari kahit na ano pa ang gawin ko tuluyan na kaming hindi magkikita ni Gabriel dahil kahit si Anthony wala na rin akong balita rito hanggang sa makauwi kami ng bahay. Sinubukan kong magtanong kay mama pero sadyang hindi lang ako pinansin nito,nanatili itong walang kibo at sunod-sunuran kay papa. Sabagay wala naman akong natatandaang san
