Nagising ako nang dahan-dahan, halatang iba ang mundo—mabagal ang kilos ng oras, pero ramdam kong buhay na buhay pa rin ako. Sa tabi ko, si Ralphael ay nakahiga nang nakatagilid, mukha niya relaxed pero may ngiti na para bang may alam siya na hindi ko pa alam.
Hindi ako agad gumalaw. Nilantad ko ang mga mata ko sa liwanag ng umaga na pumapasok sa malalaking bintana ng penthouse. Ang tanawin ng lungsod na nagising na rin, habang unti-unting sumisikat ang araw, na nagpapainit sa loob ng kwarto.
Nararamdaman ko pa rin ang init ng katawan niya sa likod ko, at sa kabila ng mga tanong na bumabalot sa utak ko, may isang bagay na nagpapakalma sakin: ang pagiging nandiyan niya—kahit sandali lang—ang pakiramdam ng pagiging ligtas.
Sa wakas, dahan-dahan akong lumingon para tumingin sa kanya.
“Goo
