ALAGA NI TANDA (SSPG)

CHAPTER 1 Third Person POV Tahimik ang buong Veyne Mansion nang gabing iyon. Ang malawak na bahay na tila isang palasyo ay puno ng katahimikan, ngunit sa likod ng mga malamig na pader nito ay may isang lalaking kilala sa pagiging mahirap lapitan. Si Lucian Keiro Veyne, Apatnapu't limang taong gulang. Isang pangalan na kinatatakutan at hinahangaan sa mundo ng negosyo. Kilala siya bilang isang lalaking walang oras sa drama, walang pasensya sa pagkakamali, at higit sa lahat hindi hinahayaan ang kahit sino na makalapit sa kanyang buhay. Ngunit hindi alam ni Lucian na ang isang simpleng gabi ay magiging simula ng isang bagay na hindi niya inaasahan. Samantala, sa unang araw niya bilang bagong kasambahay ng Veyne Mansion, pilit na pinipigilan ni Zarelle Aveline Valle ang kaba sa kanyang dibdib. Dalawampu't pitong taong gulang siya, matapang, masipag, at hindi madaling matinag. Hindi man siya galing sa mayamang pamilya, dala niya ang determinasyon na patunayan ang sarili. "First day pa lang, Aveline kaya mo 'to," bulong niya sa sarili habang inaayos ang hawak niyang mga gamit. Ngunit hindi niya alam na ang unang pagsubok niya ay ang lalaking nagmamay-ari ng mansyong kanyang pinapasukan. "Aveline," tawag ng mayordoma agad siyang lumapit. "Yes, Ma'am?" "Kailangan mong ihatid ang mga dokumento sa silid ni Master Keiro. Huwag kang magtatagal doon. Alam mo naman ang ugali niya." Napakurap si Aveline. "Ganun po ba siya kahirap kausap?".Napabuntong-hininga ang matandang mayordoma. "Mas mabuting ikaw na ang makaalam.".Napangiti nang bahagya si Aveline. "Okay po. Susubukan kong hindi siya mainis." Hindi niya alam na ang mga salitang iyon ang magiging dahilan kung bakit hindi niya makakalimutan ang gabing iyon. Dahan-dahan niyang binuksan ang malaking pinto ng silid ni Tandang Keiro. "Master Keiro? May ihahatid po sana ako.".Walang sagot nang tuluyan siyang pumasok, agad niyang napansin ang presensya ng isang lalaki sa loob ng silid. Si Tandang Keiro nakaupo ito malapit sa bintana, seryoso ang ekspresyon, at tila nabalisa yun pala nagsalsal si Tandang Keiro “f**k… Ughhh…” ungol ni Tandang Keiro, nahabang nanonood ng Porn. “Hmm… shit.. Damn” sabi ni Tandang Keiro, napatingala pa ito habang pataas pababa ang kamay nito sa alaga nito. Sinimulan nya itong ilabas-pasok sa butas ng kamay nito ang alaga niya, mabagal sa una, tapos binilisan ng kaunti. Paminsan-minsan, ilalabas at ipapasok sa paligid, parang tinatantsa nito ang bawat bahagi. “Damn…” mariing sabi niya, sabay bahagyang idiin ang pagsalsal nito. “f**k, ughhh.. shitt… this is so good Ughh...” Maya-maya pa ay dahil sa biglaang pagpasok ni Aveline. Nagtagpo ang kanilang mga mata at sa unang pagkakataon, pareho silang natigilan. Hindi dahil sa takot kundi dahil sa kakaibang pakiramdam na hindi nila maipaliwanag agad na napaatras si Aveline. "I'm sorry, Sir. Hindi ko po alam na nandito kayo." Tumaas ang kilay ni Tandang Keiro. "Usually, people knock before entering my room." Napayuko nang kaunti si Aveline at napatingin si Tandang Keiro sa sarili nito ganoon rin si Aveline. Agad naman tinaas ni Tandang Keiro ang pantalon nito. "I did knock, Sir. Siguro po hindi niyo lang narinig." Isang bagay ang napansin ni Tandang Keiro. Hindi siya nanginginig karamihan ng tao ay natatakot kapag kausap siya. Ngunit ang babaeng nasa harapan niya ay tila hindi nagpapaapekto. "You're not afraid of me?" Napatingin si Aveline sa kanya. "Should I be?" Bahagyang natahimik ang silid matagal nang walang taong sumagot kay Tandang Keiro nang ganoon. Sa halip na mainis, hindi niya napigilang mapangiti nang kaunti. "Interesting." Hindi alam ni Aveline kung bakit biglang bumilis ang t***k ng kanyang puso. Siguro dahil sa malamig nitong boses, O dahil sa paraan ng pagtitig nito na parang sinusubukan siyang basahin. "May kailangan pa po ba kayo, Sir?" tanong niya lumapit nang kaunti si Tandang Keiro, ngunit nanatili ang distansya sa pagitan nila. "You always talk like that?" "Like what?" "Like you don't care who you're speaking to." Napangiti si Aveline. "Maybe because everyone deserves respect, kahit sino pa sila." Isang saglit na katahimikan para kay Tandang Keiro, kakaiba ang babaeng ito. Hindi siya tulad ng ibang taong nakapaligid sa kanya na puro papuri at takot ang ipinapakita. Si Aveline ay may sariling paninindigan at iyon ang unang bagay na nakapukaw ng kanyang interes. Samantala, hindi rin maikakaila ni Aveline na may kakaiba sa lalaking nasa harapan niya. Sa kabila ng malamig nitong personalidad, may lungkot sa mga mata nito na hindi niya maintindihan. "Good night, Sir." Talikod na sana siya nang marinig niya ang boses ni Tandang Keiro. "Aveline." Huminto siya. "Yes, Sir?" "Next time, make sure you knock louder." Napangiti siya nang bahagya. "Next time, make sure you listen better." At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, may isang taong nagawang kontrahin si Tandang Keiro nang hindi natatakot. Hindi niya alam kung bakit pero simula nang gabing iyon, hindi na basta kasambahay lamang ang tingin niya kay Aveline. Dahan-dahang humakbang si Aveline papunta sa pintuan ng silid ni Tandang Keiro. Sa wakas, matatapos na rin ang unang kakaibang pagkikita nila. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o maiinis sa sarili dahil sa ilang minuto lamang na pakikipag-usap sa lalaking iyon ay parang ang dami na agad niyang naramdaman. Si Tandang Keiro ang lalaking sinasabing walang puso. Ang lalaking kinatatakutan ng karamihan. Ngunit sa harapan niya, nakita niya ang isang bagay na hindi nakikita ng iba ang pagiging tao nito sa likod ng malamig na pangalan. Nakahawak na ang kamay niya sa doorknob nang bigla siyang magsalita. "Good night, Sir." Ngunit bago pa niya tuluyang mabuksan ang pinto, narinig niya ang malamig ngunit kalmadong boses ng lalaki. "Aalis ka na agad?" Napahinto si Aveline dahan-dahan siyang lumingon. "Yes, Sir. May kailangan pa po akong gawin." Nakatayo si Tandang Keiro sa likod niya, nakatingin sa kanya gamit ang mga matang tila laging may gustong alamin. "You're always in a hurry?" Napakunot-noo si Aveline. "Not really. Baka lang po kasi isipin niyo na nang-iistorbo ako." Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Tandang Keiro. "At least you know." Napatingin si Aveline sa kanya. "Excuse me?" Sa halip na sumagot agad, lumapit si Tandang Keiro ng ilang hakbang. Hindi naman siya mabilis o agresibo ngunit sapat iyon para maramdaman ni Aveline ang kakaibang presensya nito napataas ang kilay niya. "Sir, kung gusto niyo po akong pagalitan, sabihin niyo na lang po. Huwag niyo akong titigan na parang may kasalanan ako." Isang mahinang tawa ang halos kumawala kay Tandang Keiro. At tila nagulat pa siya dahil doon matagal na panahon na rin mula nang may isang taong nagsalita sa kanya nang ganoon ka-diretso. "You really don't know how to be intimidated, do you?" Umikot ang mga mata ni Aveline. "Should I be impressed or worried?" Mas lalong naging interesante ang tingin ni Tandang Keiro sa kanya. "Hindi ka talaga natatakot." "Takot po ako." Bahagyang tumigil si Tandang Keiro. "Pero?" "Pero hindi ibig sabihin na kailangan kong ipakita." Ilang segundo silang natahimik at sa katahimikang iyon, parang mas lalong naging malinaw ang kakaibang koneksyon sa pagitan nila. Napansin ni Aveline na masyado na silang nagtatagal sa ganitong posisyon kaya agad siyang bumalik sa pinto. "Good night, Sir." Ngunit sa pagmamadali niyang umalis, hindi niya napansin ang isang maliit na bagay na naiwan niya sa gilid ng mesa napansin iyon ni Tandang Keiro. "Aveline." Muli siyang huminto. "Yes?" "Itong iyo." Itinaas ni Tandang Keiro ang bagay na naiwan niya. Napaatras si Aveline nang bahagya at agad itong lumapit para kunin iyon. "Thank you, Sir." Nang sabay nilang abutin ang bagay na iyon, nagtagpo ang kanilang mga kamay. Isang simpleng hawak lamang ngunit sapat para pareho silang matigil. Parang biglang bumagal ang oras napatingin si Aveline kay Tandang Keiro. At ganoon din ang lalaki sa unang pagkakataon, wala silang sinabi. Walang malamig na salita, Walang pagtatalo tanging katahimikan. At isang kakaibang pakiramdam na pareho nilang pilit inuunawa agad na bumawi si Aveline at umurong. "Sorry." Napansin ni Tandang Keiro ang bahagyang pamumula ng mukha niya. At dahil doon, hindi niya napigilang tuksuhin siya. "You're blushing." Nanlaki ang mata ni Aveline. "What? No, I'm not." "Really?" "Yes, really." Bahagyang ngumiti si Tandang Keiro. "Your face disagrees." Napabuntong-hininga si Aveline at napa-roll eyes. "Wow. First day ko pa lang dito, pinagtitripan niyo na ako." "Pinagtitripan?" "Yes, Sir. Hindi po ba obvious?" Lumapit nang kaunti si Tandang Keiro habang nakangiti nang bahagya. "Maybe I'm just curious." "Curious about what?" "About you." Hindi inaasahan ni Aveline ang sagot na iyon. Saglit siyang natigilan dahil sa dami ng taong nakilala niya, bihira ang isang taong tulad ni Tandang Keiro na magsabi ng ganoong diretso. Agad niyang itinago ang nararamdaman at nagkunwaring walang epekto. "Well, Sir, ordinaryong kasambahay lang po ako." Mabilis ang sagot ni Tandang Keiro. "No." Napatingin siya. "No?" "You're not ordinary." Natahimik si Aveline hindi niya alam kung paano sasagutin ang ganoong klaseng papuri. Kaya ang tanging nagawa niya ay umiwas ng tingin. "Alam niyo po ba na napaka-confident niyo?" "Is that a compliment?" "Take it however you want." Muli siyang napa-roll eyes at sa hindi inaasahang pagkakataon, muling ngumiti si Tandang Keiro. Isang ngiting bihira niyang ipinapakita hindi alam ni Aveline kung bakit parang may kakaibang saya siyang nararamdaman nang makita iyon. At hindi rin alam ni Tandang Keiro kung bakit ang simpleng pag-ikot ng mata ng isang kasambahay ay naging dahilan para gumaan ang pakiramdam niya. Sa gabing iyon, wala pang nangyari walang pangakong binigkas. Walang malaking pagbabago ngunit pareho nilang alam na ang unang pagkikita nila ay hindi basta ordinaryong pagkikita lamang. Dahil minsan. Ang pinakamalaking pagbabago sa buhay ng isang tao ay nagsisimula sa isang simpleng saglit.