Treece
Inis na inihagis ko ang boteng walang laman sa dingding ng kuwarto. Nagdulot iyon ng pansamantalang ingay. Tulalang tinitigan ko ang pira-pirasong bubog.
"Honey, bakit ang tagal mong umuwi?" Wala sa sariling bulong ko.
Naihilamos ko na lamang ang parehong palad sa mukha nang muling nanubig ang mata ko.
Dalawang linggo na ang nakararaan nang lumuhod ako sa harap nito at magmakaawa para lang sumama sa akin. Dalawang linggo na rin akong ganito. Gigising, papasok sa opinisina nang mainit ang ulo, aburido at bigla na lang magagalit. Isinusubsob sa trabaho ang sarili habang inaantay matapos ang kaso nito. Sa gabi naman ay alak ang hapunan ko. Nakakabaliw. Nakakapraning.
Alam kong iniisip ng iba na mukha na akong tanga. Imagine, the most sought billionaire was now becoming martyr. Ila
