SERENITY
MARIIN na napapikit si Ambrose. Unti-unting naglalaho ang dagat ng mga tao. Ngayon ang araw ng libing ni Almario. Deep inside his heart, he’s mourning. He loves the man like his real father. Pero walang luhang pumatak mula sa kanyang mga mata. Ang pighating kanyang nadarama ay nakatabi sa pinakadulong bahagi ng kanyang pagkatao. Lalo ngayon na tila hinihiwa ang kanyang dibdib sa tahimik na pagluha ni Mia.
Hinagod niya ang likod ng umiiyak na anak ni Almario. Nagbabakasakaling magawa niyang palubagin ang kalooban nito. Nagsisimula nang dumilim ang kalangitan. Nakikiramay sa pamimighati ni Mia at sa kalooban ni Ambrose na pigil-pigil niyang ibulalas.
"W-We have to go, Mia. It's gonna rain soon," Ambrose mumbled while looking at the dark sky.
"P-Puwede mo na akong iwan, Ambrose."
