MAKALIPAS ANG dalawang buwan at parang kahapon lang nang umalis si Jerson pero parang sariwa pa rin sa akin ang maamo niyang mukha sa tuwing tinitingnan niya ako. Ang mga halik at yakap niyang nagpapagaan ng kalooban ko.
Sa awa ng diyos ay natuto na rin akong masanay na wala siya sa tabi ko, makakasama rin kasi sa ipinagbubuntis ko kung magpapaka-stress lang ako. Mag-a-apat na buwan na rin itong tiyan ko kung kaya't medyo lumalaki na. Sa kabila no'n ay malaking tulong ang kinikita ng paupahan namin sa Brgy. Tuazon sa pang-araw-araw na gastusin. Habang naging madalas din ang pagbisita sa akin ni Rafael upang pasalubungan ako ng prutas.
Subalit sandali akong nakaramdam ng lungkot nang lumipas ang buong araw na walang paramdam si Jerson, ayoko naman siyang kulitin sa messenger para mag-onli
