“JAIME!” Takot ang bumadha sa mukha at tinig ni Ethel nang mapagbuksan ang panauhin.
“Ako nga. Hindi ako multo, Ethel. Buhay talaga ako. Hindi mo ba ako papapasukin?”
Nasa kilos niya ang pag-aalinlangan nang iluwang niya ang pinto.
“Gusto kong makita ang anak ko,” demand nito.
“Jaime!”
Mapaklang ngumiti ito sa kanya. “Alam nating pareho ang pangalan ko. Please, stop calling me. Nasaan ang bata?”
“N-natutulog siya. Baka puwedeng—”
“Hindi naman siguro masamang masilip ko man lang ang anak ko.”
Napalunok na lang siya. Nagpatiuna siya sa nursery. At ganoon na lang ang higpit ng paghawak niya sa crib nang mapalapit doon.
“She’s beautiful,” mahinang sabi ni Jaime. “Anong oras siya
