Chapter 11
"Althea kumain ka naman kahit konti lang." pagpupumilit ni Ceecee habang inaabutan ako ng pagkain. Alalang-alala na ito sa akin dahil ilang araw na din akong hindi kumakain ng maayos. Kung kakain man ako kakaunti lamang. Hindi ko naman masisisi sarili ko because everytime that I try to eat iniluluwa ko lamang.
Staring at Ceecee, I shook my head and buried my face on the pillow.
I heard her gave out a sigh. Narinig ko din ang paggilid niya ng plato sa bedside table and kagaya ng dati iiwan niya ito dito para kung plano kong kumain ay may maikakain ako. I thought iiwan niya na ako sa kwarto kagaya ng dati but she surprised me ng tumabi ito sa akin and wrapped her hands on my body.
Raising my head to meet her eyes, my eyes stung with unshed tears and like a bucket a flow of tea
