4: Decline for ones own good
1105 Words
Huazen POV (Jade POV)
Kinabukasan ay nagising ako sa sariling silid, tulad ng nakasanayan ay agad akong naligo at nagbihis, hindi ko na rin inantay pa ang personal kong katulong
Mag-isa akong nagtungo sa silid kainan dahil nakakaramdam na ako ng gutom, sa tingin ko ay tanghali na dahil mataas na ang sikat ng araw
Nang marating ang pintuan ay agad ko itong itinulak, pumasok ako sa silid ng nakayuko at walang imik
Nang iangat ko ang aking ulo ay doon ko lang napagtanto na may tao pala sa hapag, naroroon ang ama at ina, gayon din ang mga panauhin kahapon
Agad akong yumuko upang magbigay galang sa mga naroroon na ngayon ay nakatingin sa akin, matapos yumuko ay naglakad ako patungo sa aking upuan at naupo roon
" Ahemm, kumusta ang pakiramdam mo?" Tanong ni ama
"Fine " tipid kong tugon sa nakasanayang malamig na tono
"Mayron kang invitation mula sa akademya para doon kana mag aral" saad ng isang matanda na katabi ng maestro
'At sino naman kaya ito? '
"Don't want too" malamig at may pagka snob na tugon ko
Nagkatinginan ang mga ito na tila nagtataka kung bakit ako tumanggi sa isang magandang imbitasyon
"Why? Huazen " tanong ng aking ina na kunot ang noo at nagtataka
" Too weak to travel, too lazy to study, too bored to make friends, and I hate noisy people around" mahabang sagot ko na puro pagdadahilan lang
" Pero mas matututo ka sa paaralan at mahahasa ang mga kaalaman mo" saad ng maestro
" How can you focus on your study if the people around you loves to gossip?, how can you learn more once the teacher is not around, if your classmates won't stop blabbering to make you their friend mostly because you're talented in their eyes?, how will you be able to enjoy your lunch in a hall full of noisy people?, and lastly How will you obtain your peace in a place full of people, noisy nosy people?" Sunod sunod kong tanong na nagpatahimik sa hapag
Bagaman mahaba ang aking sinabi ay nananatili ang malamig kong himig.
Hindi ko na sila inintindi pa at sinimulan na lang kumain ng tahimik, tila disappointed naman ang mga ito dahil sa dami kong rason at tanong
"Ano ba talagang gusto mo Huazen?" Tanong ni ama na bumasag sa katahimikan
"Alone in silence, with million books around me" sagot ko
" So all you love is to read in silence " saad ng isang di ko kilalang lalaki na sa tingin ko ay isang noble
Tumango ako sa sinabi nito at pinagpatuloy ang pagkain
"We could give you an access to the academy's largest library, with over three million books in it" saad ng matandang katabi ng maestro
Sa tingin ko ay sya ang head master ng akademya kaya mapilit ito, gayon pa man ay hindi ko talaga nais tumungo sa mataong lugar, lalo na at puro bata ang aking makakasalamuha, sakit sa ulo ang mga batang walang alam sa totoong buhay sa labas ng paaralan at ng kanilang mga tahanan
" Shut up" madiin na saad ko
Halos bulong na lang iyon ngunit alam kong rinig ng lahat dahil hinihintay nila ang tugon ko kaya muli ay natahimik ang silid
" Don't make me laugh, you're pursuing me for your own gain" mahina ngunit madiin na tila walang ganang saad ko
"Ang nais ko lang ay mahubog ang iyong talino at hindi ito masayang" sagot naman ng head master
" SHUT IT!" Seryosong sigaw ko
"Huazen" saway naman agad ni ama
Tinitigan ko ng madilim at malamig ang matanda ng diretso sa mga mata nito na tila kinabigla naman nito, siniguro ko na madadama nila ang pagka disgusto ko.
"I will never attend your academy, you said to hone my talent, that's true, but ... You will do that to make use of me, as your pawn who will obey you're every order without complain, what do you think of me? A stupid doll?" Mariin ngunit kalmadong saad ko
Tila nabigla naman ang lahat sa mga isinaad ko at hindi makapaniwala ang mga ito sa aking pagtangi
"Tama na Huazen, sumusobra kana" seryosong saway ni ina na ngayon ko lang nakita sa kanya
"The same for all of you, and you too mother, you taken a liking to me now huh, all because of my brain, my sharpest weapon, my knowledge that only I can have, no one can stole it and no one can order me around, i won't let anyone to belittle me and trample me on the ground, I will fight back if that's what I need to do, so be it, mark my words " kalmado ngunit madiing mapang insultong saad ko habang nakatingin sakanila ang malalamig kong mga mata
Tumayo ako sa pagkakaupo at agad na nilisan ang silid na ngayon ay sobra ng tahimik, bahagyang pabagsak kong isinara ang pintuan upang iparating na hindi ko gusto ang kanilang presensya......
In the end, hindi rin naman nila ako napilit sa gusto nila, walang nagawa ang duke kundi ang suportahan ang gusto ko, lalo na at hindi na ako tulad ng nakilala nyang anak na laging walang imik kahit hamakin.
Tulad ng gusto ko ay nanatili ako sa aking silid habang nagbabasa ng ibat ibang mga aklat na matipuhan ko, spell book, potion book, magic book, history, at kung ano-ano pa
Bukod sa pagbabasa ay unti-unti ko ring pinag aaralan kung paano gamitin ang mga iyon, sinusubukan ko din kung hanggang saan ang kaya ko
Bukod sa pagbabasa ay nag e-ehersisyo din ako sa gabi kung saan walang makaka alam at walang istorbo, simple lng naman na pag e-ehersisyo ang ginagawa ko, tulad ng sit-up, push-up, jumping rope, plank, jumping jacks at iba pa.
Hindi rin naman kasi pwedeng biglain ang katawan na ito dahil baka mas lalo lang lumala ang kalagayan ko, sa unang subok ko na mag ehersisyo ay halos hindi man lang ako maka dalawang push-up at sit-up, halos tatlong segundo lang din ang itinagal ko sa plank.
Sa sobrang hina ng katawan ay napilitan akong unti-untiin ang pagsasanay hangang sa makayanan ko na itong lahat gawin, kada gabi ay nag da-dagdag ako ng isang bilang sa pag e-ensayo para hindi mabigla ang katawan na to, nagtagumpay naman iyon.
Hindi ko na napansin pa ang paglipas ng panahon at ngayon ko lang napagtanto na siyam na taon na akong nakakulong sa aking silid, kung lalabas man ay pupunta lang sa silid aklatan upang ipagpatuloy ang pag-aaral.
Hindi ako kumakain sa silid kainan, dinadala sa aking silid ang aking pagkain dahil iyon ang utos ko sa aking katulong.....
- Writer
