ALUMPIHIT si Julienne sa paglapit sa puntod ng kanyang mga magulang. Mula nang ilagak doon ang mga labî ng kanyang mga magulang ay ngayon na lamang uli siya sumilip doon. Pinagsalikop niya ang nanginginig na mga kamay. Malakas na bumuga siya ng hangin.
I can do this. Kung hindi ngayon ay kailan pa? Panahon na para maghilom ang mga sugat ng kahapon. Hindi ako matatahimik, hindi ako tuluyang liligaya kapag hindi ko hinarap ang bagay na ito. Patuloy ko lamang sinasaktan ang sarili ko sa patuloy na paglingon sa nakaraan. God help me.
Tuluyan siyang lumapit. Pagkabasa pa lang sa pangalan ng mga magulang na nakaukit sa puting marmol ay agad nag-init ang kanyang mga mata. Not because she missed them but because of the bitter memories of her childhood. Naupo siya. Her trembling f
